Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |      mieliście Serbkę znad Łaby - odezwał się. - Mówiliście mi o tym.
 2   1,  1 |        noc was o gościnę proszę - odezwał się Hengo. - Co mam z sobą
 3   1,  2 |    Błogosławieństwo temu domowi - odezwał się krztusząc - niech go
 4   1,  2 |           do uszu jego.~- Teraz - odezwał się Hengo po chwili - kiedyście
 5   1,  2 |        cóż to?... Wy sami tylko - odezwał się - a niewiastom waszym
 6   1,  2 |     gospodarz jeszcze się był nie odezwał, a bez niego nic się tu
 7   1,  2 |            Trudno się to oprzeć - odezwał się gospodarz - kiedy samo
 8   1,  2 |           Rzekliście: do mogiły - odezwał się Hengo - niech was bogowie
 9   1,  2 |           ławie.~- Patrzcież no - odezwał się gospodarz - ileśmy to
10   1,  2 |          naszych pono najwięcej - odezwał się stary.~- My Polanie
11   1,  2 |           o kamieniu zapomnieli - odezwał się Hengo - pogrzebaliśmy
12   1,  3 | poprowadzić...~- Spokojny człek - odezwał się Wisz powoli - dajcie
13   1,  3 |           ofiary.~- Hej, Sambor - odezwał się do stojącego z tyłu
14   1,  4 |           pół drzemał. Gdy ustał, odezwał się: - Śpiewaj, śpiewaku,
15   1,  5 |       zawołał Kos.~- Gród mocny - odezwał się przybyły.~- Mocny -
16   1,  5 |           nasi goście codzienni - odezwał się Kos ze śmiechem - albo
17   1,  6 |           z czym cię tu posłano - odezwał się dumnie - powiedz im
18   1,  6 |      robić długo na tym grodzie - odezwał się Hengo - mnie też śpieszno
19   1,  6 |         Młodemu dobrze wszędzie - odezwał się gospodarz i westchnął.~
20   1,  7 |         tam na nim nie zmieniło - odezwał się Wisz.~Uściskali się
21   1,  7 |              Jużeście to zgadli - odezwał się stary - żem przybył
22   1,  7 |      rzekł Doman.~- Nie mów tak - odezwał się Wisz - o stołba początku
23   1,  7 |           inaczej i ja myślałem - odezwał się Wisz. - Wiem ci to dobrze,
24   1,  7 |           się to obradzi lepiej - odezwał się Doman - zwołujmy wiec. -
25   1,  7 |           was zabawić i ugościć - odezwał się gospodarz - staremu
26   1,  7 |    naszego wilka nie znajdziemy - odezwał się Doman. - Przed kim się
27   1,  7 |         zimna.~- Kneziu Miłoszu - odezwał się Wisz powoli - pozdrawiamy
28   1,  7 |          stąd!~- Kneziu Miłoszu - odezwał się chłodno Doman - ja jestem
29   1,  8 |      głowę spuszczoną trzymając i odezwał się nareszcie:~- Ja wam
30   1,  8 |        śmiejąc.~- Matko Rzepico - odezwał się głosem schrypłym Znosek -
31   1,  8 |   opowiedzieć z sieroctwem moim - odezwał się stary.~- Syna mi na
32   1,  8 |          z tym powrócił z łowów - odezwał się Sambor. - Chwostek się
33   1,  8 |         jeszcze nie będą pewnie - odezwał się stary do swoich - jest
34   1,  9 |    Spojrzeli po sobie.~- Pewnie - odezwał się Doman - niech starszyzna
35   1,  9 |        albo żadnej.~- Nie mogę! - odezwał się stanowczo Ludek.~Doman
36   1,  10|         wiecowym pozdrawiam was - odezwał się.~- Dniem wiecowym, bodaj
37   1,  10|         tego, kto nas tu zwołał - odezwał się Boimir stary - ale duch
38   1,  10|           szukał.~- Bez kneziów - odezwał się - nie obejdziemy się...
39   1,  10|        tak po dniu nie snują... - odezwał się pierwszy.~Wszystka czeladź
40   2,  13|           okaleczył, leży ranny - odezwał się Duży - ale dom rad wam.~-
41   2,  13|        rany zalewam, czeladź ma - odezwał się Bumir. - Zalejemy mu
42   2,  14|        Mów, jakeś ty go zabiła! - odezwał się stary.~Dziwa drżącym
43   2,  14|         Jakby piorunów nie było - odezwał się spokojnie - moglibyście
44   2,  14|     ochłonął.~- Miłościwy panie - odezwał się smerda - burza się przewaliła,
45   2,  15|        Myśmy tu do was przyszli - odezwał się Myszko - po sprawie,
46   2,  15|          i obaczywszy ten zastęp, odezwał się:~- Cóż to ma znaczyć?
47   2,  15|  Brunhilda...~- Czy mam umrzeć? - odezwał się więzień.~- Nie! Ja ci
48   2,  16|   wreszcie.~- Cóż ja wam powiem - odezwał się Leszek - ja nie wiem
49   2,  16|            a namarszczywszy się - odezwał:~- Co czynić? Nie radziliście
50   2,  16|            Nie mamy sił po temu - odezwał się Zabój. - Miłosz, któremuście
51   2,  17|           prawi, co na sercu ma - odezwał się - na wiecu i na radzie
52   2,  17|      zausznik.~- Miłościwa pani - odezwał się - nic strasznego nie
53   2,  18|          niemu.~- Kmieciu dobry - odezwał się smerda - o gościnę was
54   2,  18|           do kmieciów należycie - odezwał się - wiecie, że czasu wojny
55   2,  18|     idźcie ode mnie w taką porę - odezwał się Piastun - uśnijcie we
56   2,  18|    gospodyni.~- Miłościwy panie - odezwał się Piastun - wiem, kto
57   2,  19|      Jesteśmy podróżni z daleka - odezwał się - cny gospodarzu, potrzebujemy
58   2,  19|              O tej nowej wierze - odezwał się Piastun - myśmy też
59   2,  19|        mnie posłuchać zechcecie - odezwał się młodszy biorąc z poszanowaniem
60   2,  19|      naznaczył.~Wstał tedy gość i odezwał się:~- Jeżeli imię mu mam
61   2,  19|           weźmiemy ich...~- Tak - odezwał się Ścibor - ale z rodu
62   2,  20|        nic prócz liści, jak koń - odezwał się Doman - głodny jestem
63   2,  20|          uradzili.~Na samym końcu odezwał się głos z okienka:~- Swaty
64   2,  21|      wołać kazali na rozmowę, nie odezwał, się nikt. Stali jeszcze
65   3,  22|           nam kneziem będzie... - odezwał się Zgorzelec.~Tu się dopiero
66   3,  22|           tamtego zrzucać było? - odezwał się stary - wszak i on takim
67   3,  22|       bezbronnemu miał uczynić? - odezwał się Wizun. -Zatrzymywali
68   3,  24|             Dziewkę sobie biorę - odezwał się do niego Doman - za
69   3,  26|            Jakże inaczej ma być - odezwał się Ścibor stary. - Otośmy
70   3,  26|        nie umiemy...~- Zaprawdę - odezwał się młodszy z gości - jest
71   3,  27|     czekał.~Natenczas starszy się odezwał do niego:~- Dostaliśmy i
72   3,  28|           nie zatrzymali sobie? - odezwał się Niemiec. - Teraz chybabyście
73   3,  29|           kraj niszczyła.~- Hej - odezwał się Doman - tu leżeć na
74   3,  29|            który za Ludkiem stał, odezwał się też:~- I mnie byście
75   3,  29|        Gadkę bym wam powiedział - odezwał się - gdybyście jej posłuchać
76   3,  30|          spuścizna.~- Piastunie - odezwał się Bumir porywczo - my
77   3,  30|         jednej ziemi siedzących - odezwał się kneź stary. - Dużo ona
78   3,  30|   będziemy rozbrojeni wśród was - odezwał się Bumir - głowy nasze
79   3,  30|     spojrzał na nich nakazująco i odezwał się biorąc kamyk u nóg sowich:~-
80   3,  30|           Po Dobka przybyłem tu - odezwał się wesoło - ale on biedny,