Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |           stał nieruchomy, a potem dalej majestatycznie żeglował...
 2   1,  1  |      poprowadził je o kilka kroków dalej, gdzie trochę piaszczystego,
 3   1,  1  |        strzelała za nimi... Trochę dalej czółno maleńkie jak łupinka
 4   1,  1  |             sznurem leciały gdzieś dalej... plusnęły i padły.~Podróżni
 5   1,  1  |           poili zmęczone i jechali dalej bez spoczynku - a słońce
 6   1,  1  |           jeszcze ciekawie i gnały dalej znikając im z oczów. Naówczas
 7   1,  1  |       oczyma odpowiedział. Jechali dalej a dalej. Słońce już się
 8   1,  1  |      odpowiedział. Jechali dalej a dalej. Słońce już się z wolna
 9   1,  1  |           by to nie było - ciągnął dalej, patrząc więcej na ziemię
10   1,  2  |          wyboru było dosyć. Leżały dalej naszyjniki bogate, obwieszane
11   1,  2  |     Morawiany, i aż do Dunaju... i dalej. A któż policzy... jest
12   1,  3  | Dostaliście się tu szczęśliwie - a dalej? Dokąd myślicie?~- Dokąd? -
13   1,  3  |           przywlokłem się i teraz. Dalej puszcza, iść choćby na rzekę,
14   1,  3  |         ich łajać, przeprowadzając dalej. Spod drzewa, u którego
15   1,  3  |          zieloność się przebijała. Dalej ściśnięte drzewa już oku
16   1,  3  |         drugą stronę.~Chciał mówić dalej, gdy ucho jego, do chwytania
17   1,  3  |    wieczorną ciszę - a potem mówił dalej, głos zniżając:~- Słuchaj,
18   1,  4  |            nad chałupą i poleciały dalej leniwo... Stary obejrzał
19   1,  4  |   nowozaciężny z głową spuszczoną, dalej Hengo z chłopakiem. Tak
20   1,  4  |           chwytając - posuwali się dalej coraz milczący... Tuż na
21   1,  4  |       wprędce go z oczów stracili.~Dalej sypana mogiła wysoka stała
22   1,  4  |            złota, i jak coraz idąc dalej, nie opatrzył się, aż kury
23   1,  4  |         ich tajemnic nie zdradził.~Dalej kraj było widać ludniejszy
24   1,  4  |          się: - Śpiewaj, śpiewaku, dalej!~- O czym wam śpiewać? -
25   1,  5  |           nim sterczały poopalane. Dalej pasło się koni stado i zbrojny
26   1,  5  |           Wisz! Wisz!... - ciągnął dalej, przechadzając się po wystawie,
27   1,  5  |         Niemca zaskarbiał, ciągnął dalej uwagi swoje:~- Niełatwe
28   1,  7  |         nieufne i strwożone.~Nieco dalej znowu chatek kilka w lesie,
29   1,  7  |        siedli i Wisz sam wskazywał dalej, kędy jechać mieli, bo naokół
30   1,  7  |        jestem jako słońcu! - mówił dalej wesoło - ale się i smucę
31   1,  7  |         gotów. Spocznijcie u mnie, dalej ja ruszę z wami.~- Jak myślicie?
32   1,  7  |             Wisz głową skinął. - A dalej?~- Z Leszków choćby do Miłosza... -
33   1,  8  |         Pomilczawszy chwilę począł dalej:~- Wiecie nowinę?~- Cóż
34   1,  9  |        rozmowę - szydersko ciągnął dalej smerda - ażeby prędzej was
35   1,  9  |    siedziała i jęczała po cichu...~Dalej płaczki z rozrzuconymi włosy
36   1,  10 |      Zaczęto mruczeć, czarny mówił dalej:~- Że się z Niemcami braci,
37   1,  10 |          łapą, zamruczał i poszedł dalej. Widać go było zdążającego
38   1,  10 |           i znowu wlókł się leniwo dalej, gdzieś za żerem czy za
39   1,  11 |          chwilę.~- Mówi - ciągnęła dalej powoli - przyjadą swaty...
40   1,  11 |       rzuciła Znoska, a sama w las dalej ciągnęła. Karzeł legł na
41   2,  12 |            dęby, brzozy rzadkie, a dalej gęstszy coraz las ciągnął
42   2,  13 |            i zamilkł.~- Trzeba nam dalej prowadzić mirową sprawę.
43   2,  13 |            mówi nic, Bumir ciągnął dalej:~- Jest już zmowa na knezia,
44   2,  13 |            konia siadł i pociągnął dalej. Doman wszakże spać nie
45   2,  15 |             Wierzcie mi - ciągnęła dalej Brunhilda - kneź żałuje,
46   2,  16 |           używać.~Ciągnęła się tak dalej biesiada. Brunhilda wyszła,
47   2,  17 |      rosnące pod tynem, wsunął się dalej od ciżby, na częstokół wdrapał
48   2,  17 |      pogoni, już go w lesie próżno dalej pędzić było. Żuła wprost
49   2,  17 |            pasiekę się schroni, ja dalej muszę. Na własną krew podnieść
50   2,  17 |    Siedział tuż stary kneź Miłosz, dalej stał Bumir; nie wszystkich
51   2,  18 |        była. Kneź nie śmiał jechać dalej, ciągle na nią wskazując
52   2,  18 |            spokojnie.~- My to stąd dalej trochę siedzimy - mówił
53   2,  19 |        zamilkł, a gość tak ciągnął dalej:~- Był tedy na wschodzie
54   2,  20 |       popatrzawszy nań, szli sobie dalej. Słońce dopiekało, pszczoły
55   2,  21 |       trzcinach zaszumiał i gdzieś dalej biegł, niosąc woń spalenizny
56   3,  22 |         Dopiero na wiec - ciągnęła dalej stara niezmieszana - czemu
57   3,  22 |            frasunek, a stary mówił dalej:~- Com przyniósł od wyroczni
58   3,  23 |       porwać się uspieszyli.~Tylko dalej leżących gromada wstała,
59   3,  23 |      daremnie.~Kaszuby stojący też dalej podnieśli się zrazu, za
60   3,  23 |         starszyzną radzić, co miał dalej przedsiębrać - czy na granicę
61   3,  23 |   najeźdźców w domu. Jak świt więc dalej ciągnąć miano. Ludkowi tylko
62   3,  24 |            wesoło i Doman pojechał dalej. W chacie u Wiszów wiadomość
63   3,  24 |       głową kiwnąwszy powlokła się dalej śpiewając:~- O lubczyku,
64   3,  24 |         nie mogła długo usiedzieć, dalej się powlokła.~W drugiej
65   3,  24 |           uroki zadane odczynić... Dalej ktoś w życie zawiązał węzeł
66   3,  25 |            zawróciło się i płynęło dalej.~Dniało - wkrótce stary
67   3,  25 |           westchnęła.~- Pociągnęli dalej? - pytał Wizun.~Nato pytanie
68   3,  25 |              Ruszyli się, zawyli i dalej z łupem pociągnęli, a trupy
69   3,  25 |            milczał, ciągnęła znowu dalej:~- Czy ona wam teraz zbrzydła?
70   3,  25 |      zawiązuje... poczyna - mówiła dalej Jaruha - ale trawa byle
71   3,  25 |          jej nie zna, a Jaruha tak dalej ciągnęła:~- Jednego czasu
72   3,  27 |          Dziwili się wszyscy, a im dalej od Gopła, tym powieść o
73   3,  27 |            powoli.~- Tak - ciągnął dalej starszy - tak, ja po ojcu
74   3,  28 |            jasna dozwalała ciągnąć dalej, ledwie cokolwiek koniom
75   3,  29 |           przyrzekał, kazali swoim dalej wysuwać się na pole. Gromada
76   3,  29 |          Radzili, co poczynać, iść dalej, czy spoczywać?~Stary kneź
77   3,  30 |           drudzy aż do ostatniego, dalej, kto chciał i mógł się docisnąć,
78   3,  30 |             i musiał szukać brzegu dalej samotniejszego, skąd by
79   3,  Dop|            uszli do Tracji. Mówili dalej, że chodzą z gęślami, gdyż
80   3,  Dop|          ciała ich chować, sam zaś dalej wiedzie życie rozpustne,