Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |           wiosłujących około niej. Lecz gdy się tętent dał słyszeć,
 2   1,  1  |            miejsca do spoczynku... Lecz nierychło, nierychło zwolnili
 3   1,  2  |          po sio-strach i braciach.~Lecz wzork się jej nie palił
 4   1,  2  |    zarumienione cofnęło się nieco; lecz wnet odzyskawszy śmiałość
 5   1,  2  |     tajemnicze obudziło ciekawość, lecz Niemiec już się z nim ukrył.~-
 6   1,  3  |           którą na górę wchodzili. Lecz teraz pędził żywiej i przesunąwszy
 7   1,  3  |          zrozumienia, by uchodził, lecz Niemiec - obejrzawszy się
 8   1,  4  |           ziele jakieś nań rzucał. Lecz wprędce go z oczów stracili.~
 9   1,  5  |            czerwonymi poopasywane. Lecz suknia była z cienkiej tkani,
10   1,  5  |           tego potrzeba - rzekła - lecz damy rady i bez pomocy przeciw
11   1,  6  |          łuczywami. Stanął w dali, lecz właśnie kneź z ławy się
12   1,  6  |     wysypała, nie żeby im dopomóc, lecz by młodsze wypatrzyć. Z
13   1,  6  |          też śpieszył niespokojny, lecz nim na konie siedli, chwycił
14   1,  6  |          jej mu odpowiadał zwykle, lecz teraz stała zamyślona i
15   1,  7  |         parobczaków pomóc staremu, lecz Wisz, jakby mu nagle siły
16   1,  7  |      gęstwiną jechali - bez drogi, lecz tak się kierując bezpiecznie
17   1,  7  |           aby starszyzna przyszła, lecz wiedzieć wprzódy musimy,
18   1,  7  |           smutne grozisko Miłosza, lecz i tu święte prawo gościnności
19   1,  8  |          pańskim dworze nienawiść. Lecz nie tykano go, bo się wpływu
20   1,  8  |        zawierzyć, najlepiej sobie.~Lecz głowę spuścił smutnie. Stary
21   1,  9  |         hukając w umówiony sposób, lecz nim mu na głos jego odpowiedziano,
22   1,  9  |        kołem, zawodziły i płakały, lecz pieśni już płynęły spokojniejsze -
23   1,  10 |    pszczoły dzikie barci założyły. Lecz drzewo puste stało, wilgocią
24   1,  10 |      czeladź oczy na dąb zwróciła, lecz większą część ogarnęła trwoga. -
25   2,  12 |   wskrzeszasz w śmiertlnej pieśni, lecz kto się w nurt twój miota,
26   2,  12 |            przebaczonym być mogło.~Lecz więcej śmiechów było słychać
27   2,  12 |      Sambor nad nią czuwał z dala, lecz ani razu, ni razu nawet
28   2,  12 |          na nią, trwał na czatach, lecz Dziwa raz jeszcze go przywołała
29   2,  12 |         silnie, że padł na ziemię. Lecz padając porwał i Sambora
30   2,  13 |         się dziwnie nań popatrzał, lecz już nie spytał go więcej
31   2,  14 |       kobiet wstrzymać ją chciała, lecz za późno się podniosła.
32   2,  14 |           by była musiała omdlona. Lecz słabość ciała razem szła
33   2,  14 |      obrony obudzić - nie wiadomo, lecz co żyło przybyszów na Lednicy,
34   2,  14 |            tłum chciał się rzucić, lecz się poskromił z gniewem.~
35   2,  15 |          swemu. A szła zagniewana, lecz wszedłszy do świetlicy,
36   2,  15 |          pęta - to moja odpowiedź.~Lecz nim czerń zdołała się rzucić
37   2,  18 |            było wielu poranionych, lecz z pośpiechem popędzili w
38   2,  18 |       rozbiegłszy się nie odkryją, lecz do wieczora panowała nieprzerwana
39   2,  18 |     puszczać od siebie nie chciał, lecz drogi przed nocą szukać
40   2,  18 |         kłamstwo się wydało zaraz, lecz staruszka popatrzywszy mu
41   2,  18 |        nastąpiło po tych wyrazach, lecz stary bartnik, nie zmieszany
42   2,  18 |           naszych rękach i uszedł. Lecz z głodu chyba zdechnie w
43   2,  19 |         gromady kładły się z dala, lecz coraz nowe przybywały, niosąc
44   2,  19 |      Piastun zafrasował się nieco, lecz rzekł w duchu, iż gości
45   2,  19 |        chciał obdarzyć, czym mógł, lecz powiedzieli mu, że darów
46   2,  19 |            oręża się imać i konia.~Lecz inaczej już nie było można
47   2,  19 |      obiatę) postawić na mogiłach. lecz gdy się obejrzano za obcymi,
48   2,  20 |       każdy za robotnika niezdarę, lecz gdy wstał a rozprostował
49   2,  20 |            śmiejąc się - nie! nie! Lecz gdy powrócę, gdy poproszę,
50   2,  21 |          go jeszcze nogą potrącił, lecz życia już w nim nie było.
51   3,  22 |     srogiego i okrutnika go miano, lecz sprawiedliwym też był, gdy
52   3,  22 |         Leszków wywoływać zaczęto, lecz zagłuszyła wrzawa ze strony
53   3,  22 |    Leszkami stać obok nie chcieli. Lecz Dobek, gdy się rozpalił,
54   3,  23 |           leżących gromada wstała, lecz w zamieszaniu i popłochu
55   3,  23 |          Dobek w kilkanaście koni, lecz pierzchali tak szybko, iż
56   3,  23 |        porywczo: - Na gałąź z nim!~Lecz Ludek wstrzymał.~- Nie -
57   3,  23 |   skinienie zaraz go odprowadziła, lecz nim odszedł, na ziemię padłszy
58   3,  24 |         miejsce matki zastępowała.~Lecz, jak to bywa często przed
59   3,  24 |             chcieli mu go odebrać, lecz ściskał tak silnie, iż we
60   3,  25 |          miał do lądu przypłynąć - lecz zdało się, że mu sił brakło.~
61   3,  25 |  pochwycono go dyszącego jeszcze - lecz jakby uśpionego ze znużenia.
62   3,  25 |     ostrowiu.~Płynął ktoś od lądu, lecz z wolna, jakby go sama fala
63   3,  25 |       Wizun lżej trochę odetchnął, lecz czy starej Jaruże, której
64   3,  26 |     Rzucili się, kto żył, do koni, lecz nim je połapano, Piastun
65   3,  26 |  zniknięciu Piastuna dowiedzieli - lecz, jak zrazu postanowili,
66   3,  26 |            był, do powrotu zmuszą.~Lecz ani w lesie znaleźć, ani
67   3,  26 |        niego dla pośpiechu wzięli. Lecz dla gąszczy w lesie pośpieszyć
68   3,  26 |        Kazano ich szukać wszędzie, lecz nikt się nie postrzegł ani
69   3,  27 |         nie mógł dopatrzyć twarzy, lecz z ruchów i głosu domyślał
70   3,  27 |            nie powiedział jeszcze, lecz Obr zawołany stał za nim
71   3,  28 |     Niemiec się śmierci wypraszał, lecz nie otrzymał słowa odpowiedzi,
72   3,  29 |           długo trwać było trudno, lecz komu braterstwo przyrzekł
73   3,  29 |    godziłoby się dać znak do boju, lecz Piastun nie śpieszył, rozpatrywał
74   3,  29 |       goniąc za młodymi Pepełkami. Lecz przerażeni losem Klodwiga
75   3,  30 | Wojewodowie i starszyzna milczała, lecz kneź spojrzał na nich nakazująco
76   3,  30 |          granice przyszłego grodu.~Lecz stało się, że gdy o wszystkim
77   3,  30 |   odwiedzinom dziwić się nie mógł. Lecz nie wybrał się sam... Najodważniejszych
78   3,  Dop|         temu, bez względu na stan, lecz wskutek szybszego biegu,