Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 |          przełaz i ścieżkę. Wprędce byli już wśród ciemnej gęstwiny -
 2   1,  3 |             mu widocznie nie w smak byli.~Zobaczywszy starca smerda
 3   1,  5 |      zdaliby się na wojaków, zdrowi byli, ano niebezpieczne wilki...~
 4   1,  5 |             ziemi, a że blisko okna byli od lochu, gdy ucichli, posłyszeli
 5   1,  6 |    wytłumaczyć, co się stało, co to byli za ludzie i dlaczego kneź
 6   1,  6 |         sobie rwąc z głowy.~Trupy - byli to ich ojcowie i mężowie...
 7   1,  6 |          kazał, choć mogłem i warci byli, aby im głowy pospadały...
 8   1,  7 |            o brzasku wszyscy gotowi byli do drogi, stary wstał od
 9   1,  7 |          gościa.~Sami jedni w izbie byli.~- Jużeście to zgadli -
10   1,  8 |            obudzenia strachu zwykli byli gniewać się, miotać i więcej
11   1,  8 |             niezmiernej przestrzeni byli sami jedni, a sąsiedzi w
12   1,  8 |         liczył nimi tych, co w niej byli. Wzrok jego zatrzymał się
13   1,  8 |             na ziemi leżący, gotowi byli skoczyć na pierwsze pana
14   1,  8 |          zagrodę nie przygotowani i byli bardzo wesołej myśli.~
15   1,  10|           nie rzekłszy już do sporu byli gotowi.~- Nie ma już tego,
16   1,  10|             nie chcieli i mówić nie byli radzi.~Gwar i wrzawa nie
17   1,  10|       horodyszcza. Wszyscy mu radzi byli, orzeźwieli ujrzawszy go,
18   1,  10|            O Łado! O Ła...do!~I tak byli z dwunastu szczęśliwi, szczęśliwi,
19   2,  14|       barwie i kroju, że ludzie tam byli z krajów różnych. Byli tam
20   2,  14|          tam byli z krajów różnych. Byli tam mową i odzieżą odmienni
21   2,  14|           Serbowie, Wilcy i Redary, byli Dalemińcy, Ukrańce, Łuczanie,
22   2,  14|           Dziewczyna jej nie winna.~Byli sami i Wizun zbliżył się
23   2,  15|           knezia przystępu. Kmiecie byli, żupani i władycy, starszyzna
24   2,  15|             policzył oczyma, którzy byli. Tych, do których miał ząb,
25   2,  15|        poczęły. Ludzie, co na wieży byli i w dziedzińcu, nie śmiejąc
26   2,  15|    Brunhilda. Konie i ludzie gotowi byli; dwu towarzyszów obok niego
27   2,  15|             podeszła ku niemu. Sami byli w izbie, pogładziła młodzieńca
28   2,  16|     zrozumieć nie mógł. Kneź i żona byli już w łożnicy, nie śmiano
29   2,  16|              Mściwoj i Zabój starzy byli, ale silni jeszcze, twarze
30   2,  16|       ocalimy siebie, a psami byśmy byli, gdybyśmy nogi poszli mu
31   2,  16|            Wyście dla ludzi srogimi byli, po ziemi krwi się lało
32   2,  17|             kupy jezdnych spotkali. Byli to kmiecie zbrojni. Postrzegłszy
33   2,  17|            nie wszystkich ich pewni byli Myszkowie i znać Wizun,
34   2,  18|             składały. Tu już prawie byli bezpieczni, ale Chwost drżał
35   2,  18|            uznojeni zostali pieszo.~Byli w głębinie boru, wśród moczarów,
36   2,  19|     kładziono je poganom do mogiły. Byli ludzie ochrzczeni, a żyjący
37   2,  19|       Zapytał Piastun, którzy by to byli kneziowie ci rozumni, a
38   2,  19|         związku z czasem przystąpić byli powinni:.. Dodał potem:~-
39   2,  19|      okrutnymi ani bezlitośnymi nie byli. Obcy miał u nas schronienie,
40   2,  19|            i ziemię. W narodzie tym byli prorocy, którym Bóg objawił,
41   2,  19|             ofiary.~Gdy wszyscy już byli zebrani, biało ubranego
42   2,  20|         drugiego, ród cały, zdunami byli wszyscy. Aże się ich rozrodziło
43   2,  20|  odzyskiwała.~Jak praojcowie zwykli byli na dnie garnków kłaść święty
44   2,  21|              co na zamku z Myszkami byli... czereda ich cała. Stoją
45   2,  21|           wrócił na górę.~Ludzie to byli niepotrzebni, których się
46   3,  22|         ognistych wici synowie jego byli na grodzie, skąd ich w czas
47   3,  22|        dziesięciu jeszcze stawiono. Byli tacy, co już Dobka znając
48   3,  22|           do ludzi, a gdybyście się byli do nas pokwapili, może byście
49   3,  22|          zrażonych iść nie chciało. Byli i tacy, co się cieszyli,
50   3,  22|            sobą, a Leszkowie prawie byli pewni, iż przeciwko nim
51   3,  22|           mógł się nim nazywać. Nie byli jeszcze Polanie narodem
52   3,  23|            byle łupu dostać, gotowi byli iść na swoich, służyć każdemu,
53   3,  23|             pokrępowanych; jeńcy to byli, którzy głodni, pokrwawieni,
54   3,  23|        gotów, że młodzi zajadli też byli i odważni, zatem, jeśliby
55   3,  23|         zwycięstwem zagrzani gotowi byli iść na kraj świata i wojować;
56   3,  24|            pić i skakać. Już młodzi byli na świronku w łożnicy, a
57   3,  24|           było można i Niemcami też byli otoczeni, rozstępował się
58   3,  24|          jak rodzeni, rodzonymi też byli. Synowie Pepełka Chwościska
59   3,  26|          żałowali. Myszkowie dobrzy byli do obalenia, ale się do
60   3,  26|          ludzi, a ci, co u Piastuna byli na postrzyżynach, poznali
61   3,  26|     zamieszanie, a oni też sami tak byli utrapieni.~- Jakże inaczej
62   3,  26|             Niemców badali, jak oni byli zbrojni, czy się na kraj
63   3,  26|        Pomorze, ale ciągle czynnymi byli i nowe zaciągi sprowadzali.~
64   3,  27|            co im sprzyjali, a krwią byli związani, nie śmiejąc nic
65   3,  27|             czoła, zaświeciły oczy.~Byli to Leszek i Pepełek, dwaj
66   3,  27|            im rozkazano, przerażeni byli, przelękli tym, co uczynić
67   3,  27|         tego rodu Obrów, co niegdyś byli ujarzmili Dulebów i znęcali
68   3,  27|            na wałach się rozłożyła. Byli to ludzie, co od dziadów
69   3,  28|            z niemieckimi, którzy by byli ten sam porządek i tu zaprowadzili,
70   3,  28|        drugich obarczano ciężarami. Byli i tacy, co w dybach za przestępstwa
71   3,  28|            młodych panów, iż gładcy byli, piękni, ochoczy i weseli.
72   3,  28|             którzy jemu tylko winni byli posłuszeństwo, Piastun zebrał
73   3,  29|         nich występowały z puszczy.~Byli to Leszkowie i ich siły.~
74   3,  29|            Pomorcom też, choćby się byli może cofnęli radzi, uchodzić
75   3,  29| ubezpieczeni przewagą, w którą ufni~byli, dali hasło do okrzyków,
76   3,  29|         Dziwa, którą radzi zobaczyć byli.~- Ja bym rad jechał - rzekł
77   3,  30|             wody mówiąc, jak zwykli byli ojcowie nasi: "Jak kamień