Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |           począł, co dla siebie i swoich chciał za-trzymać - wybrał
 2   1,  2 |         bożą, kamienną, aby się u swoich bogów nią wyświadczył, kim
 3   1,  3 |       niezmierną przestrzeń u nóg swoich rozłożoną, stanął zdumiony
 4   1,  3 |        Dolina, którą mieli u stóp swoich, była w większej części
 5   1,  3 |       głową potrząsnął i rzekł do swoich ludzi:~- Rozwiązać mu ręce -
 6   1,  3 |         brak - rzekł - jednego ze swoich dać musicie do kneziowskiej
 7   1,  3 |        ręce na nim i po chłopcach swoich poglądał, jakby szukał ofiary.~-
 8   1,  6 |   przelękły, trzymając ściany, do swoich koni i tam legł na słomie
 9   1,  6 |        zobaczywszy to ciało u nóg swoich, i poszli nazad nie zaczepiani
10   1,  7 |          na grzbiet siwego, głową swoich pozdrowił, ręką wskazał
11   1,  7 |         to dobrze, że Chwostek ma swoich i między kmieciami, że Leszki
12   1,  7 |        rozśmiał się Doman - ma on swoich wszędzie, doniosą mu, byleśmy
13   1,  7 |      postanowi na gród, dacie nam swoich ludzi? Będziecie z nami?~
14   1,  8 |         Piastunową. Chociaż ludzi swoich zostawił stary u sąsiada,
15   1,  8 |     pewnie - odezwał się stary do swoich - jest czas przez noc myśleć,
16   1,  8 |       ruszyło się wszystko, stary swoich ludzi rozstawił tak, aby
17   1,  9 |         zobaczył, odwrócił się do swoich, dał im znak: drużyna się
18   1,  9 |       tych wyrazów, gdy smerda na swoich zakrzyknął i gromadą całą
19   1,  9 |           to przystało napadać na swoich i służyć obcym?... Ty, niewolniku
20   1,  9 |          zapłonęła, targnął się i swoich, co stali opodal, zaczął
21   1,  9 |          z zaciętością walcząc na swoich śmieciskach, odpierali kupkę
22   1,  9 |          musiał i począł wołać na swoich, aby się cofali.~Co pozostało
23   1,  9 |        mają... Poszedłeś stary do swoich, na miód biały i biesiadę...
24   1,  9 |       Chwostek blady, niewolników swoich zbiera... Na wiec pójdziem,
25   1,  9 |      pierwszej życia połowie, jak swoich kochał, jak oni go kochali,
26   1,  9 |          Ludek z bratem spotykali swoich, co się na zagrodę wlekli,
27   1,  10|           nimi, jakby w gromadzie swoich szukał.~- Bez kneziów -
28   1,  10|          dobry i siłę wielką... i swoich kneziów, co lud prowadzą
29   1,  10|     biesiady krwawe wyprawia, jak swoich krewniaków dusi... kmieciom
30   2,  12|    Rodzina jednak każda pilnowała swoich i stała na czatach, aby
31   2,  12|           Ludek chciał zgromadzić swoich i napaść na dwór Domana,
32   2,  12|        rżąc, przez lasy pędził do swoich.~
33   2,  13|          to tylko, aby jednego ze swoich posadzić na grodzie. Nie
34   2,  14|         na palach pożegnała Dziwa swoich towarzyszów, tu już bezpieczna
35   2,  14|        Kneź się chciał zwrócić do swoich pachołków, ale ci gdzieś
36   2,  14|     uchodząc zdążył się dostać do swoich smerdów i służby, dokoła
37   2,  15|       starego - powiedz, niech mi swoich śle. Cierpiałem dość, skończyć
38   2,  15|          waszego głosu.~Myszko po swoich rzucił okiem i zobaczył,
39   2,  16|         poznał po trąbieniu braci swoich, Mściwoja i Zaboja.~Pobiegła
40   2,  16|         Jaskółki wszystkie gniazd swoich odbiegły, latały długo,
41   2,  17|          Miłosz z Żułą zsiedli ze swoich i poczęli do chałup na palach
42   2,  18|         kawał ziemi i lasu, barci swoich pilnuje, rzemiosło sprawia,
43   2,  18|              Kneź też pewnie przy swoich obstaje - dodał spode łba
44   2,  19|           obaj goście powstali ze swoich miejsc, stanęli obróciwszy
45   2,  20| towarzyszki zerwały się z siedzeń swoich, nie mogąc rychło oprzytomnieć,
46   2,  21|  schrypłym - jedź do domu, zwołaj swoich... ginąć nam nie dajcie,
47   3,  22|         nie przejdzie.~Ścibor, do swoich jadąc, stanął po drodze
48   3,  22|         Każdy ród chciałby był ze swoich knezia dać. Najmożniejsi,
49   3,  22|       sobą Leszkowie, podstawując swoich jednego.~- Leszków mieliśmy
50   3,  22|         Wieczorem, gdy Piastun od swoich barci do zagrody powrócił,
51   3,  22|            Pojechali Myszkowie po swoich, Leszki też i inne rody,
52   3,  22|          się po lasach chowają, a swoich o miedzę znać nie chcą...
53   3,  22|         kupić i ustawiać, a każdy swoich zalecać. Wnet i o przepowiedni
54   3,  22|         koń, kto żyw, niech każdy swoich ludzi zbiera... - poczęli
55   3,  23|        dostać, gotowi byli iść na swoich, służyć każdemu, palić i
56   3,  23|          z przerażeniem poznawali swoich między niewolnikami - w
57   3,  23|      ruszył; sądzili, że który ze swoich znak daje, nie ulękli się
58   3,  23| spodziewając się już nigdy zagród swoich oglądać, jakby na nowo na
59   3,  23|        odważni, zatem, jeśliby do swoich dzielnic nie mogli powrócić,
60   3,  23|          Myszkowie i Leszki znowu swoich objeżdżali. I jedni, i drudzy
61   3,  24|          obejrzał się krzycząc na swoich:~- Za mną, druhy!~Drużby
62   3,  25|         im przyniesioną, nazad do swoich lasów pierzchnęli. Słyszał
63   3,  26|        ściągnęło, Leszków drużyna swoich odciągała.~Co począć było,
64   3,  26|           Piastun sam poprowadził swoich towarzyszów ku zagrodzie
65   3,  26|   Leszkowie nie wyrzekli się praw swoich i zemsty, której pragnęli.~
66   3,  27|          dopominali się dwu panów swoich. Załoga, która powybiegała
67   3,  28|         lasy i przekradali się do swoich, prowadząc ich potem tym
68   3,  28|        niego, jak oni oto teraz u swoich nawet zamiast pomocy znaleźli
69   3,  28|          złożywszy sam jeszcze do swoich powrócił.~Miał Dobek czas
70   3,  29|        ruszyli się nawet z miejsc swoich. Pomorcom też, choćby się
71   3,  29|        grała. Oczyma wodził to po swoich, to po wrogach, usta miotały
72   3,  29|        ludzką, w której wrogów od swoich rozeznać nie było podobna.~
73   3,  30|     wzroku nie spuścił. Skinął na swoich i kołpaków nie zdejmując
74   3,  30|         mogli. Bumir popatrzał na swoich.~- Gorzej niż krew, wy nam
75   3,  30|           podnosząc witać zaczęła swoich, rozrzewniona i szczęśliwa.