Tom,  Rozdzial

 1   3,  22|           poradzimy.~Wtem wystąpił Dobek. Był on żupanem możnym,
 2   3,  22|         się porywczym wydawał. Ten Dobek tedy, wlazłszy na kupę kamieni,
 3   3,  22|          zagrody powrócił, właśnie Dobek zajeżdżał przed jego wrota
 4   3,  22|         dziadów bywało.~- Widzisz, Dobek - rzekł Piastun spokojnie -
 5   3,  22|           wiecu? - rzekł szydersko Dobek - może byś się nań przydała?~-
 6   3,  22|   spierając i krzycząc! - krzyknął Dobek gniewnie. -Rozbiegniemy
 7   3,  22|     później już nie czas będzie...~Dobek przerwał gwałtownie.~- Do
 8   3,  22|       gromadki.~Nie pytając wyboru Dobek, który się pierwszy znalazł
 9   3,  22|     trzymając ją w posłuszeństwie.~Dobek latał opatrując gromady
10   3,  22|        stać obok nie chcieli. Lecz Dobek, gdy się rozpalił, ani spał,
11   3,  23|            starczyła na taką siłę; Dobek więc postanowił ciągnąć
12   3,  23|          po bokach, w prawo i lewo Dobek posłał leśnych ludzi, co
13   3,  23|  porozkładane, dogasające ogniska.~Dobek wysunął się naprzód rozpatrzeć,
14   3,  23|      wiatru szum głuszył i pieśni. Dobek ze swoimi zbliżył się na
15   3,  23|           nieco się pasły na łące. Dobek, który jak bartnik na drzewa
16   3,  23|      życiem.~Jedną część oddzielił Dobek, by się natychmiast do jeńców
17   3,  23|           było gotowym, przemyślny Dobek stanął z mieczem na przedzie
18   3,  23|            rychło-nie pośpieli ani Dobek, ani jego kmiecia drużyna.~
19   3,  23|           pogoń za nimi puścił się Dobek w kilkanaście koni, lecz
20   3,  23|            się rozlegała po lesie. Dobek leżał pod dębem i pot z
21   3,  23|            przybiją.~Gdy tak szli, Dobek, Ludek, syn Wiszów, i Bolko
22   3,  23|         służąc im przeciwko nam...~Dobek krzyknął porywczo: - Na
23   3,  23|          Puszczono go z tym nazad. Dobek szedł ze starszyzną radzić,
24   3,  23|         aby mu nie uszedł.~Tak gdy Dobek ku granicy szedł, Wiszów
25   3,  28|        tego dnia po rozkazy knezia Dobek, poznał, a zobaczywszy około
26   3,  28|      przysięgę powtórzywszy, gdy i Dobek zaręczył, iż go sam pilnować
27   3,  28| pospolitych kmieciów po zagrodach. Dobek z dzieciństwa wojakiem był
28   3,  28|         tak gwałtowny i dziwaczny, Dobek razem przebiegłym był bardzo;
29   3,  28|        obyczajach swojego kraju, a Dobek ciekaw, do czego idzie;
30   3,  28|    wspaniałe i rozkoszne.~Dawał mu Dobek mówić, jeszcze go zachęcając. -
31   3,  28|         wszystko zachwalał, że się Dobek aż z ziemi podnosił słuchając,
32   3,  28|          gęślach grały i śpiewały.~Dobek się pocieszał tym, że to
33   3,  28|      wybraliście prostego kmiecia.~Dobek teraz zrozumiał dobrze,
34   3,  28|            życie wesołe wiedziono.~Dobek, mu wciąż potakując zdradliwie,
35   3,  28|      odważył się nawet szepnąć, iż Dobek widzieć by się z nimi powinien,
36   3,  28|       nieprzyjaciela przed wojną i Dobek, który lubił osobliwe wyprawy,
37   3,  28|           aby ich nie podsłuchano. Dobek starostę swojego zawołał
38   3,  28|            dawnych panów się jęli. Dobek milcząc głową potakiwał,
39   3,  28|            suknem poprzykrywanych, Dobek mógł dostrzec istotnej różnicy,
40   3,  28|          im najbardziej zazdrościł Dobek, to mieczów prostych, długich,
41   3,  28|           przypadł do ziemi, czego Dobek wcale naśladować nie myślał,
42   3,  28|           odgrażając się wściekle.~Dobek słuchać musiał cierpliwie,
43   3,  28|             aby toż samo uczynili.~Dobek, choć w nim wrzało i kipiało,
44   3,  28|         dziesięć wozów nie zabrał.~Dobek tylko słuchał, kłaniał się,
45   3,  28|          uczcie podochocili sobie, Dobek się na lepszą myśl zdobył
46   3,  28|             a w umowie stanęło, iż Dobek miał powracać do domu, o
47   3,  28|          to, półgębkiem wprawdzie, Dobek przyrzekał. Czekał tylko,
48   3,  28|           do swoich powrócił.~Miał Dobek czas i zręczność przypatrzyć
49   3,  28|           nim, co żyło. Zmiarkował Dobek, że choć taki wojak nie
50   3,  28|            Polan przechodziła.~Gdy Dobek dobrze się już był przyjrzał
51   3,  28|            jak mu się tu podobało. Dobek, choćby był miał ochotę
52   3,  28|           żegnając nikogo, Hengo i Dobek ruszyli przez obóz nazad
53   3,  28|            czym tak się pokierował Dobek, aby się jeszcze piechocie
54   3,  28|           odgrażania się straszne. Dobek przerzynając się przez kupy
55   3,  28|      skorym był wielce do rozmowy, Dobek milczał posępnie. Pierścień
56   3,  28|          znalezienie drogi już się Dobek nie obawiał - myślał tylko,
57   3,  28|            aby je puścić na paszę, Dobek się zakręcił powiadając,
58   3,  28|           zręcznie pętlę splótłszy Dobek milcząc przystąpił do Niemca
59   3,  28|        gałąź przerzuciwszy chwycił Dobek i szarpnąwszy nim, już krzyczącego
60   3,  28|      wywinąć nie mógł. Sznur potem Dobek umocował, a sam nieco opodal
61   3,  28|        przytomność prawie utracił. Dobek zbyt był wzburzony, aby
62   3,  28|  odpowiedzi, ogień tylko podkładał Dobek coraz silniejszy, rzucając
63   3,  28|       odżyć nie może, skoczył więc Dobek na koń splunąwszy na trupa
64   3,  28|            nogach chwiał stojąc.~- Dobek! - spojrzawszy nań zawołał
65   3,  28|            zaprawdę ze mną - rzekł Dobek - co trudno z dala odgadnąć,
66   3,  28|     Wszyscy krzyknęli zdziwieni, a Dobek opowiadać zaczął:~- Wziąłem
67   3,  28|         otom ja jest.~Tchnął mocno Dobek dziko rzucając oczyma.~-
68   3,  28|      ścierpieć przy sobie - odparł Dobek. - Na noclegu dla wilków
69   3,  28|       ciągnąć myśleli.~Opowiedział Dobek, iż śpieszyli posiłki zbierać,
70   3,  28|          dać wyścignąć. Z tego, co Dobek widzieć mógł i miarkować,
71   3,  29|             w oręż i w to może, iż Dobek im zdradę przyrzekał, kazali
72   3,  29|      ognisku na uboczu leżał ranny Dobek, przy nim stali Ludek, Wiszów
73   3,  29|         progu, i ogniska domowego.~Dobek nie rzekł nic, wzięto go
74   3,  29|           gdzie go wróg skaleczył. Dobek wskazał mu na nogę.~- A
75   3,  30|            a w domu panią uczynić.~Dobek leżał jeszcze na Lednicy