Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |        obcej, której na tej ziemi nikt oprócz nich dwu nie rozumiał,
 2   1,  1  |         Próżna to obawa - rzekł - nikt o napaściach nie myśli...
 3   1,  2  |           domu i panem. Woli swej nikt tu nie miał, jeśli on mu
 4   1,  2  |        szeptały jej o tym, o czym nikt: ani ojciec, ani matka,
 5   1,  2  |          zdrojów ofiary składano, nikt tam nie przodował, tylko
 6   1,  2  |         ją wszyscy, a z młodzieży nikt nawet spojrzeć na nią nie
 7   1,  3  |        Samborem zawodzić musiały. Nikt jednak nie śmiał ozwać się
 8   1,  3  |            począł po cichu Wisz - nikt nie wie, gdzie go jaka dola
 9   1,  4  |      nadeń był strwożony i z tego nikt się słowa nie dopytał.~Śmieli
10   1,  4  |       gwiazdy nie wydały, puszczy nikt nie słuchał głosu.~Jedzie
11   1,  5  |           nie morzył, a u nas też nikt z niego nie umarł, chyba
12   1,  5  |            Ciskają włóczniami jak nikt... strzelają z łuków do
13   1,  7  |       niewiastom nie dają pokoju. Nikt nie pewien ani chaty, ani
14   1,  7  |          Wisz - o stołba początku nikt nie wie. Stał już za praszczurów
15   1,  7  |          Krom nas dwu niech o tym nikt nie wie. Jedziemy na łowy.~-
16   1,  7  |   zamknięte. Podjechali ku nim, a nikt się nie ukazał, choć na
17   1,  8  |          się nade mną, nad którym nikt się nie ulituje, którego
18   1,  8  |       wieść o niebezpieczeństwie.~Nikt tej nocy o śnie nie pomyślał,
19   1,  9  |           płakali, a krzyczeli...~Nikt walki na nowo rozpoczynać
20   2,  12 |        drzewa jak na budowę chaty nikt nie używał, tak i na ogień
21   2,  12 |        strachami! - śmiała się. - Nikt się do nas nie waży... ale
22   2,  12 | lecieliśmy czwałem... krzyku mego nikt nie słyszał... Chciałam
23   2,  12 |          których ojciec siadywał.~Nikt się podróży tej sprzeciwiać
24   2,  13 |         nie było do zamówienia...~Nikt baby nie słuchał i umilkła.
25   2,  13 |          prowadzić mirową sprawę. Nikt nie chce stanąć na czele
26   2,  14 |          śmiało, tak pewny, iż go nikt nie tknie, jakby go wojsko
27   2,  15 |     topory. Z początku w gorączce nikt nie zważał na to, aż Myszko,
28   2,  15 |        gotów do waśni, bo się jej nikt nie spodziewał, a życia
29   2,  16 |           już ku nocy, a na zamku nikt ani obcy nie postał, ani
30   2,  16 |        przelękniony, czego dobrze nikt zrozumieć nie mógł. Kneź
31   2,  16 |        bez ich woli, że nie kazał nikt, że się oprawca sam domyślił.
32   2,  16 |      podniósł do góry.~- Mnie już nikt nie uratuje - zakrzyczał -
33   2,  16 |          życie!~Zamilkł starzec i nikt się odezwać już nie śmiał.
34   2,  16 |         pojechali. Starego jednak nikt tu się nie spodziewał. Na
35   2,  17 |            a nie wstał już z ławy nikt; padli tam wszyscy, jak
36   2,  17 |  prowadzić kazał - w świat znowu.~Nikt nie wiedział, dokąd się
37   2,  18 |       ruchu wojennym nie wiedział nikt. Na pólkach w lasach, gdzie
38   2,  21 |  Sprawdziły się już ognie, którym nikt wierzyć nie chciał, sprawdzi
39   2,  21 |          Zgładził ich, aby po nim nikt nie został... oprócz starca
40   2,  21 |           i ze stołba wymknąć się nikt nie mógł.~Wstał znowu dzień
41   2,  21 |        psami na pagórku śmiecia - nikt mu nie bronił. Nikt go nie
42   2,  21 |     śmiecia - nikt mu nie bronił. Nikt go nie znał. Włóczyło się
43   2,  21 |           i zmiłowanie nie prosił nikt.~Dziesiątego dnia milczała
44   2,  21 |         rozmowę, nie odezwał, się nikt. Stali jeszcze dni cztery.
45   2,  21 |          górze.~Drabiny mocowano; nikt się nie pokazywał, dostali
46   2,  21 |          się do zapartego wchodu, nikt im wnijścia nie bronił.
47   2,  21 |        plamami okryte.~Żyw tu już nikt nie pozostał. Zbuntowanemu
48   3,  22 |          gotowa, ustąpić nie chce nikt... Nie nowina to... Wszak
49   3,  22 |     niebie.~Nazajutrz nie przybył nikt jeszcze na zborne miejsce,
50   3,  23 |        pobici leżeli na piasku, a nikt im chleba nawet nie rzucił.
51   3,  23 |          strony mieli ludzie, aby nikt nie uszedł z życiem.~Jedną
52   3,  23 |          choć usłyszano głos ten, nikt się nie ruszył; sądzili,
53   3,  23 |        resztką Kaszubów i Niemców nikt już nie myślał - utrzymywali
54   3,  23 |     lepszego się zgodzić.~Leszków nikt nie chciał, aby się za krew
55   3,  24 |          gdzie był myślami, o tym nikt nie wiedział.~Tymczasem
56   3,  24 |           Tam mi obarczą ramiona, nikt nade mną nie zapłacze...~ ~
57   3,  24 |            Usłyszeli wszyscy, ale nikt nie chciał wierzyć własnym
58   3,  25 |            Myśleli tak wszyscy, a nikt powiedzieć i zapytać nie
59   3,  25 |         garści jakiej na Lednicę.~Nikt też spać się nie kładł do
60   3,  25 |            Niechby tylko chciała, nikt jej nie zabroni, byle do
61   3,  26 |        pytali, nie wiedział o nim nikt, gdyż nie zatrzymując się
62   3,  26 |       Lasów pewnie lepiej nie zna nikt ode mnie, com nieraz obok
63   3,  26 |         ich szukać wszędzie, lecz nikt się nie postrzegł ani się
64   3,  27 |           oślepły Leszek do ojca, nikt z rozwścieczonym starcem
65   3,  27 |        zaczepnych, nie rzucił się nikt, bluzgano tylko nawzajem
66   3,  28 |        zapragnąć dokazać tego, co nikt. Obawy nie znał, tylko za
67   3,  29 |         wyrazów nie lubił, ale go nikt nie widział doma ni za domem
68   3,  30 |          nie pozdrawiając nikogo. Nikt też ich słowem ni ręką nie
69   3,  30 |      wołach, i pługu nie pamiętał nikt i teraz dopiero postrzeżono,
70   3,  30 |           niego miał powód druh i nikt tym odwiedzinom dziwić się
71   3,  Dop|          mgłą okryte, nie zna ich nikt, nikt o nich nie wspomina.
72   3,  Dop|         okryte, nie zna ich nikt, nikt o nich nie wspomina. W tej