Tom,  Rozdzial

 1   2,  14|     panem i ojcem? - spytała. ~- Wizun jestem... tak...~- Przytułku
 2   2,  14|          ślubowałam bogom!~Stary Wizun łagodnie i spokojnie patrzył
 3   2,  14|        kneziowscy ludzie zabili.~Wizun zbliżył się, ciekawie słuchając.~-
 4   2,  14|          zawołał zdziwiony stary Wizun - ty? zabiłaś? Jak się zwał
 5   2,  14|         rękach...~Zmarszczył się Wizun.~Dziwa pobladła, ulękła
 6   2,  14|     popełnionym na niej gwałtem. Wizun pytał, czy wie, że został
 7   2,  14|        rzekła Dziwa - zostanę...~Wizun się uśmiechnął smutnie,
 8   2,  14|       Wieczorem zjawił się stary Wizun po odejściu siwowłosej kobiety;
 9   2,  14|       ognia stojącymi ukazał się Wizun w świątecznym ubraniu i
10   2,  14|        drżał.~Obok niego stojący Wizun oczyma nakazującymi, których
11   2,  14|        milczący, wściekły.~Stary Wizun, sparty na kiju, obok niego
12   2,  14|       jej nie winna.~Byli sami i Wizun zbliżył się wcale nie zdając
13   2,  14|           Wracał do swych ludzi. Wizun pozostał we wrotach i patrzał
14   2,  14|        zastąpić drogę.~Czy stary Wizun skinął na nie, czy posłał
15   2,  14|        Zza krzaków patrzył stary Wizun i przelękłe kobiety, coś
16   2,  17|    skierował się tam, gdzie stał Wizun, otoczony żupanami, władykami
17   2,  17|       gromadką stał także.~Stary Wizun, na kiju oparty, słuchał;
18   2,  17|        weźmiecie stokroć za łby!~Wizun słuchał i milczał, oczyma
19   2,  17|          się ruszyła za nim, ale Wizun pozostał w miejscu.~- Niech
20   2,  17|      pewni byli Myszkowie i znać Wizun, bo słowa nie mówił, chmurno
21   2,  17|    miejsca tego oznaczało wojnę. Wizun spojrzał na Myszkę z krwawą
22   2,  20|       Mówi, że duchom ślubowała. Wizun głową potrząsał.~- Trzeba
23   2,  20|      mnie, inne mi nie do smaku. Wizun ręką gwałtownie potrząsł.~-
24   2,  20|       była ładna - nużby mu, jak Wizun radził, za lekarstwo posłużyła?~
25   2,  20|       wiedział, co robić z sobą.~Wizun, który się między gromadami
26   2,  20|     żupana? - rozśmiał się stary Wizun. - Ot, wieczór bliski -
27   3,  22|          dzidą w ręku nadciągnął Wizun stary, który przybywać się
28   3,  22|       dnia na ucztowaniu zeszła. Wizun milczał. Myszkom się zdało,
29   3,  22|      miał uczynić? - odezwał się Wizun. -Zatrzymywali mnie Wilcy
30   3,  22|      zaczęli szemrać otaczający. Wizun spuścił oczy.~- Musiałem
31   3,  22|          małego, ubogiego...~Gdy Wizun skończył, panowało długie
32   3,  22|      pijąc narzekała na drugich. Wizun stał z boku na swej dzidzie
33   3,  24|       siłą.~Dziewierza nie miał; Wizun mu go zastępował, prowadząc
34   3,  25|           z chramu wybiegłszy, i Wizun na kiju sparty, i siwowłosa
35   3,  25|          płynął powoli, osłabły. Wizun z pagórka zszedł i zbliżył
36   3,  25|     zdało się, że mu sił brakło.~Wizun sam rzucił się prędko ku
37   3,  25|        widać było i rany sine... Wizun przyklęknął nad nim.~- Doman!
38   3,  25| Podniesiono go i na sukni, którą Wizun zwlókł z siebie, złożono
39   3,  25|     zbliżyła się też trwożliwie. Wizun zawołał na nią, aby podała
40   3,  25|         mówić nie mógł, ale żył. Wizun, schylony nad nim, z wody
41   3,  25|      ziela wszelkiego była siła, Wizun znał leki stare, spodziewał
42   3,  25|          do rana.~Opatrzywszy go Wizun znowu poszedł czuwać u brzegu.
43   3,  25|        lądzie pogasły ognie, gdy Wizun, który czuwał z oczyma wlepionymi
44   3,  25|          się rozglądając dokoła. Wizun wstał, poznała go zaraz,
45   3,  25|          ludu zginęło? - zapytał Wizun.~- Dużo? Tyle, ile go było...
46   3,  25|        Pociągnęli dalej? - pytał Wizun.~Nato pytanie Jaruha nie
47   3,  25|         któż wie, czy nie wrócą?~Wizun lżej trochę odetchnął, lecz
48   3,  25|       trupy.~Uspokojony, poszedł Wizun do chramu i do swojego chorego,
49   3,  25|      swym Doman mówić nie umiał. Wizun nie chciał słuchać.~- Wydychaj
50   3,  25|     chorobę, sił nabierz - rzekł Wizun - potem na koń wszyscy i
51   3,  25|        krzykiem i drzemał znowu.~Wizun przychodził, przesiadywał,
52   3,  25|    gdybyś litość miała.~- Toż ci Wizun czyni sam! - odpowiedziała
53   3,  25|          pójść i wahała się - aż Wizun nadciągnął. Doman ujrzawszy
54   3,  25|      strzała pobiegła do chramu.~Wizun w twarz patrzał Domanowi -
55   3,  25|   Dziewka się ciebie boi - rzekł Wizun - a ty, niepoczciwy, znowu
56   3,  25|          Doman.~- Dola - szepnął Wizun.~- Dola - powtórzył Doman
57   3,  25|         byle do chramu okup dać! Wizun ich ma dosyć na posługę...~
58   3,  29|         trupy patrzeć niezdrowo. Wizun już na ostrów powrócił,
59   3,  29|         jęknął z bólu. Stał tu i Wizun, i stara Nania, i dziewcząt
60   3,  29|      Leszkowie uciekli w lasy...~Wizun nie słuchał prawie, schylił
61   3,  29|          Nenia ranę obwiązywała, Wizun zioła dobywał; weszła z
62   3,  29|      teraz spoczywajcie tylko...~Wizun też na drzwi wskazywał i
63   3,  29|         siebie, gdy silną dłonią Wizun go za ramię pochwycił.~-
64   3,  29|       dziewki od ognia porywali?~Wizun głową rzucił.~- Że się to
65   3,  29|         Popatrzali sobie w oczy. Wizun kijem bił w ziemię, patrzał
66   3,  30|         najlepszą wróżbę ogłosił Wizun i życia jeńców nie potrzebowano,
67   3,  30|   pilnowali.~- Pilnował go stary Wizun, Nenia i ja - odezwała się
68   3,  30|          na próżno - gdy i stary Wizun, czegoś się domyślający