Tom,  Rozdzial

 1   1,  2  |    przestąpili próg, stary podał rękę gościowi i pokłonił mu się
 2   1,  2  |      mniejsze, i takie, co wężem rękę niewieścią aż do łokcia
 3   1,  2  | opatrzony.~Gospodarz, w prawą go rękę ująwszy, uśmiechnął się
 4   1,  2  |          która zapłonąwszy mocno rękę wyciągnęła fartuszkiem okrytą
 5   1,  2  |       jednak, aż nareszcie Hengo rękę wyciągnął i stary w nią
 6   1,  2  |          mocno. Ujął ich kilka w rękę pokazując Niemcowi.~- Po
 7   1,  3  |       się do Niemca. - Wam to na rękę, bo was pewnie i wasze sakwy
 8   1,  4  |          oddam im je cale, niż o rękę bić się mają ci, co ziemi
 9   1,  5  |       konia zlazł, cugle wziął w rękę i postępował spokojnie za
10   1,  5  |          przygiął niżej jeszcze, rękę do stóp pańskich przykładając.~-
11   1,  6  |        toczyła się ropa. Wstał i rękę podniósł, i jak omackiem
12   1,  6  |       język rozumie, wziął go za rękę i prawie gwałtem wprowadził
13   1,  6  |        Dziwa postąpiła ku niemu, rękę położyła na ramieniu - poczuła,
14   1,  6  |  przemówił do niej. Wzięła go za rękę i wwiodła do sieni, bo w
15   1,  6  |        rozlegały. Gerda ujął jej rękę jak niegdyś matki, pocałował.
16   1,  6  |     Córka zbliżyła się i ująwszy rękę pocałowała. - Kolada pomoże! -
17   1,  7  |         zbliżył się do starego i rękę mu chciał całować.~- Rad
18   1,  7  |        Wisz.~Uściskali się i pod rękę go ująwszy, wiódł Doman
19   1,  8  |       poruszacie, jakbyście gołą rękę w ul wsadzili... Jedni na
20   1,  10 |    średnich lat wstał mężczyzna, rękę trzymając za pasem. Oczy,
21   1,  10 |   ruszało, ośmielił się wreszcie rękę do dziupli wpuścić i z okrzykiem
22   1,  11 |         kwiatki niedobre się pod rękę nawijały i końce rwały i
23   1,  11 |   plecach, w płachcie na głowie.~Rękę przyłożyła do czoła i patrzała
24   1,  11 |          kiwała głową wyciągając rękę ku Dziwie. - Daj no dłoń,
25   1,  11 |    Niechętnie wyciągnęła ku niej rękę dziewczyna. Jaruha pilnie
26   1,  11 |       zechce...~Zapatrzyła się w rękę.~- Pójdziesz jutro na Kupałę? -
27   2,  12 |    Zobaczywszy Sambora podniosła rękę i wołać nań poczęła:~- Hej,
28   2,  12 |           Hej, sam tu, chłopcze, rękę mi daj! Zaraz mi rękę daj!...
29   2,  12 |  chłopcze, rękę mi daj! Zaraz mi rękę daj!... Nie bój się, nic
30   2,  12 |     dziewczęta kochały... ino mi rękę daj, rękę daj! Bo sama nie
31   2,  12 |      kochały... ino mi rękę daj, rękę daj! Bo sama nie wstanę,
32   2,  12 |       iść! Chłopcze... słyszysz! rękę daj lub urok ci rzucę...
33   2,  12 |   skręcisz do nowego miesiąca... Rękę mi daj!~Sambor się odwrócił,
34   2,  12 |             Nie mędrkuj, daj ino rękę... Jak wstanę, jak się ustoję,
35   2,  13 |       zbliżył i napił się biorąc rękę Domana.~- Za rychłe wyzdrowienie
36   2,  14 |      wasz gród i stołb!~Podniósł rękę do góry, a tłum za nim zahuczał
37   2,  15 |         i brodą czarną rozwianą. Rękę trzymał za pasem, a u pasa
38   2,  15 |         a idźcie z nami na jedną rękę.~Zamilkł Myszko. Chwost,
39   2,  15 |         My to wiemy, my wiemy!~I rękę podniósł groźnie.~W tłumie
40   2,  16 |       wodziła syna pod dębami za rękę jak niemowlę i swoje oczy,
41   2,  16 |         uratujemy siebie!~Miłosz rękę podniósł do góry.~- Mnie
42   2,  16 |         gdy do boju przyjdzie na rękę - siła i liczba straszna.~
43   2,  16 |             Idźcie z nami ręka w rękę - odezwała się Brunhilda.~-
44   2,  17 |           Leszka wzięta matka za rękę i wiodła ku ojcu. .~- Konie
45   2,  17 |          Na własną krew podnieść rękę... o doloż ty moja!...~Żule
46   2,  17 |      krwawą szyją ujął Wizuna za rękę i odciągnął go nieco w stronę
47   2,  18 |   utkwiło ich kilka. Smerda miał rękę przetrąconą, ludzi było
48   2,  18 |     Ośmielony smerda, związawszy rękę, poszedł na zwiady. Zrazu
49   2,  18 |          dzień nie jedząc nic... rękę padając złamałem... mój
50   2,  18 |    szepnąć, że może by potrafiła rękę mu lepiej opatrzyć i zawinąć.
51   2,  18 |          Piastun - sam wyzywa na rękę... Źle czyni, gdy mu w pokoju
52   2,  19 | Nachmurzyła się brew gospodarza; rękę podniósł i rzekł ponurym
53   2,  19 |     ojciec i ująwszy chłopaka za rękę wszystkich razem prosił,
54   2,  20 |          w uszy kolce kruszcowe. Rękę stary miał bardzo wprawną,
55   3,  22 |        dam przewodzić - krzyknął rękę do góry podnosząc Myszko.~
56   3,  22 |         dopiero żył, gdy dzidę w rękę wziąwszy na konia siadł.
57   3,  23 |       mógł - mówił - chętnie bym rękę przyłożył. Cóż ja mogę,
58   3,  24 |        potem na drugą nogę, i na rękę też, która kij trzyma, bo
59   3,  24 |      Doman też wypadł z chaty za rękę wiodąc Milę przestraszoną
60   3,  25 |          wyszedł. Niekiedy tylko rękę mu kładł na czole i sercu,
61   3,  25 |          powtórzył.~- A idźże mu rękę przewiązać! - rozkazująco
62   3,  25 |     zaraz poznał ją po rumieńcu, rękę przyłożył do łodygi - aż
63   3,  27 |     działo. Miłosz stał i drżał, rękę wyciągnął ku młodym i, ukazując
64   3,  29 |          i niejeden raz na swoją rękę z garścią małą wdzierał
65   3,  30 |         mówił Piastun, i kneź mu rękę dał przy świadkach. - Idźcie -
66   3,  30 |  Leszkami pomieszani - ujął go w rękę, odwrócił, zapuścił w ziemię,
67   3,  Dop|           wysyła posły prosząc o rękę Wandy, która dziewosłęby
68   3,  Dop|      jeszcze tkaniny, na ostatek rękę historyka, który upiększa,