Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |      kłodę poprowadziwszy skoczył nań zręcznie. Już mieli ruszyć
 2   1,  1  |      dokoła i mijając go, splunął nań z pogardą.~W tej chwili
 3   1,  1  |      lepiej - milczeć.~ ~Spojrzał nań czekając, by mu Gerda oczyma
 4   1,  2  |           jednak uczynił, splunął nań nieznacznie, aby czary odpędzić.~
 5   1,  3  |     łąkami rzek wstęgach.~Patrząc nań z góry, rzekłbyś, że cały
 6   1,  3  |          ciężarem. Wisz popatrzał nań zdziwiony.~- Dlaczegóż uchodzić
 7   1,  4  |        coś mruczał i ziele jakieś nań rzucał. Lecz wprędce go
 8   1,  4  |           kołacza Jagi, popatrzał nań i schował - głodnym być
 9   1,  6  |           mu doleciało, popatrzał nań niepostrzeżony groźno, głową
10   1,  6  |          gdzie jak wczora czekała nań blada pani, dokoła otoczona
11   1,  6  |          czeladź kneziowa leciała nań już, sznur z pętlą na głowę
12   1,  6  |        Pogroził mu stary, chłopak nań patrzał osowiałymi oczyma,
13   1,  6  |     zostali sami, kmieć popatrzał nań, jakby mu z oczów chciał
14   1,  7  |         panu, zarżał i czekał, aż nań siądzie. Chciał jeden z
15   1,  7  |          z łąki porwawszy skoczył nań i rękami go poganiając z
16   1,  7  |      korzystał ze swobody. Wołano nań bijąc kijami o ściany od
17   1,  7  |           ludzie zabiegali. Doman nań godził pierwszy, biegnąc
18   1,  7  |     spuszczono psy, a te się wnet nań rzuciły. I łowy rozpoczęły
19   1,  8  |          swe podpatrywał, czekali nań dzień i dwa, póki nie przyszedł
20   1,  8  |             Piastun się popatrzał nań zdziwiony, nie przeciwiając
21   1,  8  |          smutnie. Stary popatrzał nań i zadumał się także.~- Co
22   1,  8  |           brwi ściągnąwszy czekał nań Wisz..~- A tyś tu skąd? -
23   1,  9  |    spodziewając się wcale, aby tu nań oczekiwano... Sambora ucieczka
24   1,  9  |         jeszcze. Najlepszą odzież nań włożono, najpiękniejszą
25   1,  10 |        leżą... Zamiast się rzucać nań, iść trzeba do Chwosta i
26   1,  11 |          chwili stado całe spadło nań dziobami chwytając prawie,
27   2,  12 |         razu, ni razu nawet okiem nań nie rzuciła. Chłopak, choć
28   2,  12 |    Sambora podniosła rękę i wołać nań poczęła:~- Hej, sam tu,
29   2,  12 |       Kupale?~Starucha popatrzała nań, przekrzywiła usta i rozśmiała
30   2,  12 |          Dziwa do ogniska i rzuca nań łuczywo ostatnie.~- Bywaj
31   2,  13 |        ziemię.~Myszko się dziwnie nań popatrzał, lecz już nie
32   2,  13 |  usłyszała ten głos i pośpieszyła nań.~Bumir umilkł. Przyniesiono
33   2,  14 |           boku. Dziwa spojrzawszy nań uczuła w sobie przestrach
34   2,  14 |          zostali.~Stary spoglądał nań.~- Uspokójcie się, miłościwy
35   2,  14 |         dziewczyny, która patrząc nań uśmiechnęła się, jakby mowę
36   2,  15 |   siedziała biała pani i patrzała nań z pewnym politowaniem, a
37   2,  16 |          nim szli w trop, napadli nań i pochwycili go. Jęli go
38   2,  16 |        matka pierwsza rzuciła się nań, chwytając go z jękiem i
39   2,  16 |          wiec, trzeba było samemu nań jechać lub drugi zwołać
40   2,  17 |       rozsunęli mu się nieco, ale nań bardzo nie zważano.~Starszy
41   2,  17 |       będziecie się obawiać pójść nań z gromadą.~- Myszko! Myszko! -
42   2,  17 |     dniach na łowy wyjedzie, a my nań czatować będziemy. Oszczędzim
43   2,  18 |        się, konia zatrzymał.~Baba nań ciągle patrzała.~- Nie wiesz,
44   2,  18 |       zakrywał. Piastun parę razy nań popatrzał, popróbował zagadnąć,
45   2,  18 |        wami?...~Piastun popatrzał nań długo.~- Jeśli jaki jest -
46   2,  18 |         zdradzić Chwostka Piastun nań popatrzał, ale bez najmniejszej
47   2,  18 |       słyszeć, jak go wyklinano i nań się odgrażano. Kilka razy
48   2,  20 |        się obchodził.~Spojrzawszy nań zaraz widać było, że człek
49   2,  20 |        drudzy, tylko popatrzawszy nań, szli sobie dalej. Słońce
50   2,  20 |          Doman - rzekł. Stary się nań popatrzał.~- A ja zdun Mirsz
51   2,  20 |           sercem bijącym patrzała nań, nie mrugnęła, choć ojciec,
52   2,  20 |    zapytał stary. - Żadnej.~Mirsz nań popatrzał.~- Córka moja
53   2,  21 |           koniem przybyły. Myszko nań patrzał nie spuszczając
54   2,  21 |             Psi synu! - krzyczeli nań kmiecie - głód ci tak pysk
55   3,  22 |          i możnego trzeba, abyśmy nań składać się i zsypywać nie
56   3,  22 |    szydersko Dobek - może byś się nań przydała?~- Dopiero na wiec -
57   3,  22 |         gorzej jeszcze, bo ci, co nań przybyli druhami, popowracali
58   3,  23 |          związanego, który oczyma nań łypnąwszy głowę prędko za
59   3,  24 |          na konia rzucił, skoczył nań sam, wybiegł przed chatę,
60   3,  24 |         pić począł. Zamierzył się nań jeden z oszczepem i strzymał.~
61   3,  25 |       drzwiach dziewczę podniosło nań oczy nieśmiałe, zaparło
62   3,  28 |              Dobek! - spojrzawszy nań zawołał Piastun, jakby o
63   3,  29 |      przez ciżbę na niego i spadł nań jastrzębiem. Po czapce i
64   3,  29 |        zbliżać do brzegu, czekała nań ciekawa gromada, wśród niej
65   3,  29 |    postrzeżony, aż zakaszlał, aby nań zwróciła oczy.~I podniosła
66   3,  29 |       prawie szydersko.~W czółnie nań Sambor czekał. Płynęli więc
67   3,  30 |           w ziemię, a woły, jakby nań czekały tylko, iść poczęły
68   3,  Dop| nieprzyjaciela w zasadzkę, napadł nań i pobił. Za to szczęśliwe