Tom,  Rozdzial

 1   2,  13|          który mieszkał ku Gopłu. Bumir stary był już, ale jak żubr
 2   2,  13|            Zabłąkałem się - rzekł Bumir - dacie mi spocząć u siebie.
 3   2,  13|       rany leczyć umiem - zawołał Bumir - pójdę, zobaczę. - Baba
 4   2,  13|    zobaczę. - Baba go opatruje...~Bumir sapiąc z konia zlazł i nie
 5   2,  13|          czeladź ma - odezwał się Bumir. - Zalejemy mu sadłem i
 6   2,  13|          się spluwając i gniewna. Bumir nie zważając na nic do chorego
 7   2,  13|       znak, by gościa przyjmował. Bumir się rozsiadł i sparł na
 8   2,  13|          Chory też dał znak ręką, Bumir zamilkł.~Wszedł Duży z miodem
 9   2,  13|         opatrywać - zostali sami. Bumir znać tego sobie życzył,
10   2,  13|    Zginiemy wszyscy - rzekł cicho Bumir - knezia pogniewali, zemstę
11   2,  13|           gospodarz nie mówi nic, Bumir ciągnął dalej:~- Jest już
12   2,  13|          Nie dopuścimy! - zawołał Bumir bijąc kubkiem o stół. Oczy
13   2,  13|        ludzie rozgonią na miazgę.~Bumir się tak odkrył ze swą wiarą,
14   2,  13|        czemu to idzie, i czuł, że Bumir go spyta nareszcie, z kim
15   2,  13|    chorobą posłużyć; w chwili gdy Bumir kończył mówić, jęczeć począł
16   2,  13|           głos i pośpieszyła nań.~Bumir umilkł. Przyniesiono zaraz
17   2,  13|       obudził chorego.~Rad nierad Bumir się znalazł w podwórzu nic
18   2,  13|            Taką sztuką odprawiony Bumir, zły, mrucząc, na konia
19   2,  17|        drugiego boku stał z kilku Bumir, znany z tego, iż z Chwostem
20   2,  17|          Ręką mu wskazał na pole.~Bumir się nie cofnął.~- Wy też,
21   2,  17|     Miłosz milczał pogardliwie, a Bumir mówił ciągle.~- Co pomoże,
22   2,  17|     miejsce zajął. Opodal nieco i Bumir z małą gromadką stał także.~
23   2,  17|          wywieracie? - wyrwał się Bumir po chwili milczenia - nie
24   2,  17|     jeziora nie wypijecie - mówił Bumir. - Na grodzie drużyna śmiała
25   2,  17|          trzeba!~- Owszem - rzekł Bumir - kiedy sami rozumu nie
26   2,  17|          poczęto wołać z gromady. Bumir się nie ruszył i stał.~-
27   2,  17|       kilku mu pięści pokazało.~- Bumir może i nie taki głupi, jak
28   2,  17|    zawołano.~- Bez głowy! - dodał Bumir. - Wam na wiecach o wilczej
29   2,  17|   krzyczeć ze wszech stron.~Tylko Bumir i jego ludzie zmilczeli,
30   2,  17|           kneź Miłosz, dalej stał Bumir; nie wszystkich ich pewni
31   2,  17|           głową tylko potrząsł.~- Bumir i jego gromada stąd prosto
32   2,  17|           się rozchodzić zaczęli. Bumir ze swymi stał długo i chodził
33   2,  17|        Pobłądziwszy około chramu, Bumir w końcu też do łodzi poszedł,
34   2,  17|          i straż czujna była. Gdy Bumir przybył, puszczono go wnet
35   2,  17|         miłościwa pani - zapewnił Bumir. - Wykrzyczeli się, rozeszli
36   2,  17|  wycierając.~Wnet pokłoniwszy się Bumir sprawę mu zaczął zdawać,
37   2,  17|           dobrej chciał zachować. Bumir musiał mu tak do nocy u
38   2,  21|       samo jak Miłosz i jego ród. Bumir przyjechawszy blisko, z
39   2,  21|     śmiejąc się na wieżę wskazał. Bumir głową trząsł.~- Wszystkich
40   2,  21|             znajdziemy kmiecia...~Bumir spojrzał na wieżę...~- Dobywać
41   2,  21|            aż wyzdychają z głodu.~Bumir stał na koniu, głowę zwiesiwszy.~-
42   2,  21|      sobie i na strzałach - mówił Bumir - ich dziesięciu na waszych
43   2,  21|              Pewnie nie - zawołał Bumir - ich dziesięciu zwołają
44   2,  21|        Szyja podniósł się.~- E... Bumir i wy wszyscy Leszkowie -
45   2,  21|               siedźcie spokojnie! Bumir popatrzał chmurno.~- Ze
46   2,  21|           morzyć chcecie - począł Bumir, ciągle z konia mówiąc i
47   2,  21|        Nam krwi za krew trzeba...~Bumir zadumał się.~- A jutro powiecie
48   2,  21|          w murze odjął i wołał:~- Bumir! Co ty ze zbójcami rozhowory
49   2,  21|      obrzucali się z obu stron.~- Bumir! - zawołał Chwostek głosem
50   2,  21|       duszy żywej... Pamiętajcie!~Bumir i ci, co mu milczący towarzyszyli,
51   3,  22|          gdy się o tym dowiedział Bumir i jego drużyna, nie chcieli
52   3,  27|        dopiero postrzegli się, iż Bumir i inni Leszkowie, krewni
53   3,  30|      Leszków nie było nikogo, ani Bumir, ani żaden spowinowacony
54   3,  30|      drużyna w kilkanaście. koni. Bumir przodem jechał, a za nim
55   3,  30|           ich oczyma srogimi, ale Bumir też wzroku nie spuścił.
56   3,  30|         Stanęli przed nim rzędem, Bumir na przodzie.~- Znacie nas -
57   3,  30| nieprzyjaciele - odrzekł Piastun.~Bumir tchnął ciężko.~- Nie mów
58   3,  30|         nimeśmy ją pomścić mogli. Bumir popatrzał na swoich.~- Gorzej
59   3,  30|           Piastunie - odezwał się Bumir porywczo - my do was idziem
60   3,  30|        niesiemy i zgodę - ciągnął Bumir. - Mieściliśmy się od wieków
61   3,  30|           jest dla dzieci - mówił Bumir. - Mają już dosyć tej, którą
62   3,  30|        pokój niesiemy - powtórzył Bumir - pokój uczyńmy i poprzysiężmy
63   3,  30|      Przyjdą i oni - rzekł prędko Bumir.~- Niech przyjdą swobodnie -
64   3,  30|        zgoda z nimi przyjść mają.~Bumir ręki chciał na to, co mówił
65   3,  30|       oznak kneziowskich, za nimi Bumir i co było do krwi i rodu
66   3,  30|     powoli podszedłszy stanęli, a Bumir przed nich do rozmowy wystąpił. -
67   3,  30|           wśród was - odezwał się Bumir - głowy nasze każdego czasu
68   3,  30|           kamień w wodę" - odparł Bumir. - Cóż więcej dać możemy