Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |         powietrzne szlaki - wracało życie.~W promieniach wirowały,
 2   1,  2  |            człowiek do nich dobije.~Życie się stawi co dzień i od
 3   1,  3  |       Myślałem - z wami poczęło się życie i przy was skończy.~Wisz
 4   1,  4  |            dzień niż w zagrodzie za życie całe.~I żal mu było wszystkich,
 5   1,  4  |           Pomilczawszy nieco, jakby życie jego pieśnią być musiało,
 6   1,  5  |                A wiesz ty, jakie tu życie? - spytał Kos. - Czuję -
 7   1,  6  |           upojeni nie czuli, jak im życie uciekało. Czeladź i dwornia
 8   1,  7  |           dzieci, gdyby wziął nawet życie... nie dbam o nie. Idźcie
 9   1,  7  |             jestem syn tego, co wam życie zbawił, a Wisz nigdy nie
10   1,  7  |             nich? Na co mi bez nich życie?~Twarz zakrył rękami obiema
11   1,  8  |           posyłkach spędzający całe życie. Obawiano się go na grodzie
12   1,  8  |        kilka upłynęło bez wieści, a życie zwykłym się trybem ciągnęło;
13   1,  8  |        przypadł.~- Musiałem, choćby życie ważąc - rzekł przybyły -
14   1,  9  |             Krew za krew muszą dać, życie muszą dać za życie! Krew
15   1,  9  |             dać, życie muszą dać za życie! Krew za krew!...~Cała męska
16   1,  9  |               Nazajutrz w zagrodzie życie powróciło do trybów powszednich,
17   1,  11 |       przyjmowali! Popamiętasz całe życie...~Zaczęła się śmiać dziwnie
18   2,  12 |        wynosił z chaty, brał z niej życie.~Już dwa smolne łuczywa
19   2,  14 | pomarszczonej i zwiędłej widać było życie jakby senne, coś na pół
20   2,  14 |            się w niej własne paliło życie. Dwie stróżki tego Znicza
21   2,  14 |             myślami jeszcze żegnała życie swe dziewicze i domową zagrodę,
22   2,  14 |       kształty, nie troszczyć się o życie. Dwa razy na dzień z ofiarnych
23   2,  15 |         Brunhilda - kneź żałuje, że życie wydarto bratu twemu, a oczy
24   2,  16 |             poważne i surowe. W obu życie drgało gorące.~- Miłoszu -
25   2,  16 |            spotkać, bobym mu wydarł życie!~Zamilkł starzec i nikt
26   2,  16 |     pójdziem, bo nam zdrowie miłe i życie. Nie bardzożeście nas wspomagali,
27   2,  18 |        przejmowały, bo na zdrowie i życie czyhały.~Większa część czarnych
28   2,  19 |      Nazajutrz w chacie Piastunowej życie powszednie szło trybem zwyczajnym.
29   2,  19 |              wśród ucieczki... Całe życie jego było cudowne. Zaledwie
30   2,  19 |            dobrze czynić. Nakazywał życie skromne i ubogie, przebaczenie
31   2,  19 |           umęczonego imię wzięli, a życie jego naśladują.~Prosty człek
32   2,  19 |       uroczysty, siódmy rok kończy, życie mu się poczyna. Nie wiem,
33   2,  20 |           ale w oczach mu już dawne życie świeciło.~Powoli z obawą
34   2,  20 |             była.~- Dziwo - rzekł - życie to takie jak śmierć, a bogi
35   2,  20 |            że ja mam prawo wziąć ci życie, prawo zemsty i krwi. Miałem
36   2,  21 |            jeszcze młodość śmiała i życie, ale dziko jakoś i zwierzęco.
37   2,  21 |     mścijcie ojca i matkę, mścijcie życie całe na tym plemieniu jaszczurczym.~
38   2,  21 |            ruszył nagle, odzyskując życie, na ludzi krzyknął. Począł
39   2,  21 |          głos straszny, jakby z nim życie uciekało, przeszył powietrze
40   3,  23 |             każdy dzień ludzi wielu życie i mienie kosztował. Ale
41   3,  23 |         zawczasu zbiec mógł ratując życie. Lasy, łozy i trzciny nad
42   3,  23 |  zniszczenie. Mało kto stąd wyniósł życie. Własne miecze Pomorców,
43   3,  24 |            odczynić... Dalej ktoś w życie zawiązał węzeł na chorobę
44   3,  24 |      kończyło, a poczynało od niego życie trudu, łez i pracy, które
45   3,  24 |        Uciekajcie, uciekajcie, komu życie miłe. Ludzie, ratujcie się.
46   3,  24 |         płynęła. Lice miała białe - życie już z niej uciekło. Doman
47   3,  25 |            ziela zgotować, które by życie przywrócić mogło.~Z wolna
48   3,  25 |             tym czółenku, które jej życie ocaliło - dając mu się nieść,
49   3,  25 |          króla, który ją kochał nad życie. Co tylko chciała, to miała,
50   3,  25 |   zagotowało i rzekł sobie:~- Bym i życie postradał, to ją muszę mieć!~
51   3,  26 |             się ich swobodne, ciche życie~kończyło, a pełna trosk
52   3,  27 |         gdyby zaledwie rozpoczynali życie. Leszkowa żona, którą Biełką
53   3,  27 |       przypomniał. Osłodzić chciano życie biednemu kalece, dla którego
54   3,  27 |            toż samo... łaska, że mu życie zostawił.~Miłosz nagle dźwignął
55   3,  27 |        surowy był, obawiano się go, życie tu było nędzne i nieznośne.
56   3,  28 |           dostał.~Tu dziwne znalazł życie, inne niż u pospolitych
57   3,  28 |        umiał niekiedy być takim, że życie stawił dla druha, a gdy
58   3,  28 |              tam by żyć, tu ciężkie życie bardzo, głód nierzadki,
59   3,  28 |       rycerzy się znajdowało, jakie życie wesołe wiedziono.~Dobek,
60   3,  29 |         wstające nagle trupy, które życie odzyskiwały, aby się z nową
61   3,  29 |              Mnie tam tak uratowano życie. Ja cię powiozę i wiosłami
62   3,  29 |        wszyscy bez mała, ledwie kto życie wyprosił.~Ręce nam już złożone
63   3,  30 |             na równi z ubogimi mógł życie małym opędzać - pracy, głodu,
64   3,  Dop|          znajdując wszystko, co ich życie stanowi. Zupełnie zgodne
65   3,  Dop|           gęślą idące przez świat i życie do chana Awarów, na dwór
66   3,  Dop|     pierwotne Gniezno wydziedzicza. Życie całe skupia się w tym mieście
67   3,  Dop|       chować, sam zaś dalej wiedzie życie rozpustne, zastawia biesiady,