Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |          promieniami ku górze... noc uciekała. Widać było ostatki
 2   1,  1 |   głębiny, śledząc, co się przez noc rozrosło, zazieleniało,
 3   1,  1 |     głową; milczeli chwilę.~- Na noc was o gościnę proszę - odezwał
 4   1,  3 |        zobaczywszy jeźdźców, jak noc się zachmurzył - porwał
 5   1,  3 |           za rydzami, chyba i na noc nie powrócą.~- W las! -
 6   1,  3 |        na kłodzie i przesiedział noc całą do dnia.~Już się we
 7   1,  4 |      Stary Słowanie - rzekł - na noc... zajdźcie do Wiszowego
 8   1,  4 |         was ugoszczą radzi.~- Na noc? do Wiszowego dworu? nie
 9   1,  4 |       oddech powietrze zaraża... Noc i dzień spoczynku nie ma -
10   1,  6 |    pokaleczony biesiadnik, który noc całą pod tynem w chwaście
11   1,  6 |          snu się układli.~Majowa noc przeszła prędko, a nade
12   1,  6 |      krwi kałuże, jęki słyszałem noc całą i śmiech, jakby puchacza
13   1,  7 |         paszę, drugi przy Wiszu.~Noc przeszła spokojnie, o brzasku
14   1,  8 |         swoich - jest czas przez noc myśleć, co z sobą czynić,
15   1,  8 |  drużynie kneziowskiej zasłyszy. Noc wśród tych przygotowań nadchodziła
16   1,  9 |           synowe, sługi i wnuki, noc już była w połowie.~Wśród
17   1,  9 |       wzlecieć do ojców i braci.~Noc to była bezsenna i łzawa...
18   1,  9 |  spokojniejsze - duch uleciał... Noc zapadła, gdy się pagórek
19   1,  9 |     cichym głosem...~I trwało to noc całą do dnia białego i przeciągnęło
20   1,  9 |       przeciągnęło dzień drugi i noc drugą, a nie skończyło aż
21   1,  10|     światem pieśni jak za swoim.~Noc była, gdy rady, ofiary,
22   2,  12|      Kupały - najdłuższy w roku, noc Kupały - najkrótsza, były
23   2,  12|         Domanowi nie wierzę... W noc Kupałową dzieją się czasem
24   2,  12|          otwierała skarby swoje; noc ta nie miała tajemnic, wszystko
25   2,  12|          wschodzącą jutrzenką... noc zaledwie przysłoniła lasy,
26   2,  14|         Tu ogarnęła ją na chwilę noc, bo oczy jej zrazu nic dojrzeć
27   2,  14|          przesiedziała sama całą noc przy nich, dorzucając po
28   2,  16|        tu się nie spodziewał. Na noc znowu stanęły straże i psy
29   2,  16|        rżały, bydło ryczało. Ale noc zeszła spokojnie, gwiazdy
30   2,  16|         potrują. Psów mi szkoda.~Noc zapadała, gdy z świetlicy
31   2,  17|     wielkie nową moc mu dało.~Na noc położyli się obozem w lesie.
32   2,  17|      Patrząc w ognisko przeleżał noc całą, a gdy zaświtało, dał
33   2,  17|          koń skoczywszy, na całą noc pojechał do Chwostka.~Na
34   2,  18|    smerdę skinął i z ławy wstał. Noc była zapadła bezksiężycowa,
35   2,  18|       Wrota się za nim zamknęły; noc była czarna, milcząca. W
36   2,  20|     Doman siedział zamyślony jak noc, na obu rękach oparty, aż
37   2,  21|      wieczorem i oznajmił, że na noc przyjdą wici ogniste.~Chwostek
38   2,  21|        do izby powrócił.~Późno w noc biała pani przybyła nazad,
39   2,  21| powtarzał swoje: - Nie śmieją...~Noc zeszła spokojnie, rankiem
40   2,  21|          wydała się czarniejszą, noc nieprzejrzaną. Co się w
41   2,  21|          nie wrócił. ~Tak zeszła noc. Brzask na niebie wschodnim,
42   2,  21|        więc i czekać myślą.~Cała noc potem w milczeniu przeszła,
43   3,  22|           Zgody nie było, a tu i noc już nadchodziła. Poczęto
44   3,  22| podjechał pod chatę Piastuna jak noc chmurny.~- Pozdrawiam was,
45   3,  22|          pustym i milczącym.~Gdy noc zapadła, w stronie, z której
46   3,  23|    Księżyca na niebie nie było i noc okryła ich chmurna.~Szli
47   3,  23|          zaczęli na pole. Ciemna noc ucieczce sprzyjała. W pogoń
48   3,  23|     rozpłonęły jasno - stała się noc jako dzień. Lasy dokoła,
49   3,  24|          prześpiewano tak niemal noc całą. Nocka była letnia,
50   3,  24|           O chmielu!...~Całą tak noc tętniała od skoków chata
51   3,  25|        Myślała, myślała, płakała noc całą, nad rankiem okno odsunęła
52   3,  25|        boję się morza...~Płakała noc całą, a gdy rozedniało,
53   3,  25|   komorze i płacze.~Płacze znowu noc całą, nade dniem się namyśliła.
54   3,  25|      radzą, radzą cały wieczór i noc całą, dnieć zaczyna i nic
55   3,  26|       najuboższych był.~Ponieważ noc nadchodziła, obcy podróżni,
56   3,  26|   Pozapalano stosy łuczywa jak w noc Kupałową i dzień uczyniono
57   3,  26|  nadzieję pokoju i zgody... Całą noc do białego dnia młodzież
58   3,  26|         starego bartnika dzień i noc teraz wrzawy była pełna.
59   3,  27|     nawzajem wszetecznymi słowy.~Noc nadeszła czarna, której
60   3,  28|    ludziom i porządkowi, późno w noc nadciągnął doń Hengo i przy
61   3,  28|          się potem zrobiło, a że noc dosyć jasna dozwalała ciągnąć
62   3,  29|      okrzykiwały zwycięstwo.~Gdy noc zapadła, Polanie rozłożyli
63   3,  29|        wiosło. Popłynęli powoli. Noc była jasna: widzieli, jak
64   3,  29|         wilkom i psom głodnym na noc zostawiono ciała... mówił,
65   3,  29|           mów więcej!...~Późno w noc mógł zamilknąć Doman, a
66   3,  29|          nim, ale sen przez całą noc oczów mu stulić nie chciał.
67   3,  30|   karmiono i pojono dzień cały i noc całą przy śpiewaniu pieśni