Tom,  Rozdzial

 1   2,  13|       pusto, gdy następnego dnia Myszko przybył na koniu i stanął
 2   2,  13|    jeszcze... ano, życia mało...~Myszko się rzucił na koniu i skoczył
 3   2,  13|       gdy padał Doman na ziemię.~Myszko się dziwnie nań popatrzał,
 4   2,  13|     ciałem się ruszyć nie mogąc. Myszko szedł ku niemu powoli. Ni
 5   2,  13|      wolna i wlepił w pana oczy.~Myszko nie spuszczał z niego wejrzenia,
 6   2,  13| pochwycić... i opadały bezsilne.~Myszko skinął na Jaruhę. Przystąpiła
 7   2,  13|          się Domanów brat, Duży. Myszko wstał i podszedł ku niemu,
 8   2,  13|         choć ty prawdę - zapytał Myszko - co mu jest, kto go ranił?
 9   2,  13|     uszła.~Słuchając opowiadania Myszko zdawał się ledwie uszom
10   2,  13|          było dowiedzieć więcej. Myszko stał zafrasowany, gdy w
11   2,  13|           jakby mu co zawadzało. Myszko stał nad nim.~- Widzisz -
12   2,  13|        hę!~- Co wy tam uradzili, Myszko? - spytał odwracając rozmowę. -
13   2,  13|    mrucząc.~- Źle z nami - rzekł Myszko - źle z nami, Domanie. Na
14   2,  13|         nic...~- Pewnie - odparł Myszko - z tymi, co jawnie z nim
15   2,  13|      jakim była zadana.~- Patrz, Myszko - dodał - dziewka mi ją
16   2,  13|         i pomścisz się - zawołał Myszko - chciałeś ją mieć za żonę,
17   2,  13|     Doman, wy z kim? -- przerwał Myszko.~- Z wami - odparł krótko
18   2,  13|        Niech da głowę! - zawołał Myszko i wstał. - Więcej już słyszeć
19   2,  13|   ostatniego.~I legł na pościel. Myszko wyszedł i na konia siadł.~
20   2,  15|      przybliżyli do przedsienia, Myszko trochę głowy pochylił, kołpaka
21   2,  15|       was przyszli - odezwał się Myszko - po sprawie, po starej
22   2,  15|      Posłuchamy i waszego głosu.~Myszko po swoich rzucił okiem i
23   2,  15|          Znacie czy nie - odparł Myszko - a czuć ich trzeba będzie.
24   2,  15|      nami na jedną rękę.~Zamilkł Myszko. Chwost, który słuchając
25   2,  15|  posłuchu nie odmawiamy - zaczął Myszko. ~Co słuszna, dajemy, ano
26   2,  15|        nikt nie zważał na to, aż Myszko, obejrzawszy się i obaczywszy
27   2,  15|          się rzucić na nich, już Myszko wpadłszy do przedsienia~
28   2,  15|        oba. Kneź był pod spodem, Myszko siedział na nim gniotąc
29   2,  15|    Kmiecie bronili się dzielnie. Myszko, któremu krew się z szyi
30   2,  15|         znaleźli i dosiedli ich, Myszko skrwawiony pięść tylko podniósł
31   2,  17|       gromadkach wielki. Starszy Myszko z zawiązaną szyją, blady,
32   2,  17|         tu przyszedł? - krzyknął Myszko następując ostro na mówiącego -
33   2,  17|           poglądając na Myszków. Myszko z krwawą szyją stał posępny.~-
34   2,  17|   obawiać pójść nań z gromadą.~- Myszko! Myszko! - powtórzyli inni. -
35   2,  17|         nań z gromadą.~- Myszko! Myszko! - powtórzyli inni. - Zgoda
36   2,  17|       czas będzie na gród iść...~Myszko się uśmiechnął. Spojrzał
37   2,  17|        od ludzi obcych stroniąc. Myszko wnet zebrał do siebie drużynę.~-
38   2,  18|          wrót.~- Ojcze - zawołał Myszko z krwawą szyją - nie wiecie,
39   2,  19|     Pepełków rozniesiemy - rzekł Myszko Krwawa Szyja na stołb wskazując -
40   2,  21|     dzban z miodem zatrutym, ale Myszko pierwszy wpadł do świetlicy,
41   2,  21|    Ostatni z ich rodu! - zawołał Myszko. - Zgładził ich, aby po
42   2,  21|     zgliszcze jego domu! - rzekł Myszko.~Zwołano wnet pachołków,
43   2,  21|       powoli - a gdzież Pepełek?~Myszko śmiejąc się na wieżę wskazał.
44   2,  21|          nam nie chcieli - rzekł Myszko. - Cóż to? Stara wilcza
45   2,  21|           nie z waszych! - rzekł Myszko - nie z tego rodu, który
46   2,  21|             Nie... - rzekł sucho Myszko Krwawa Szyja - posiedzim
47   2,  21|        oszczepyśmy równi - mówił Myszko. - Nie boim się, pogróżek!~
48   2,  21|         ku wieży oczy podnosząc.~Myszko się śmiać począł.~- A dobrze -
49   2,  21|          to jego krew? - zapytał Myszko Biały, który był do słowa
50   2,  21|          Nasza sprawa - wasza...~Myszko podniósł oczy ku miejscu,
51   2,  21|             Psy wściekłe - łajał Myszko.~- Żmije jadowite!... -
52   2,  21|  Zawrócił się z koniem przybyły. Myszko nań patrzał nie spuszczając
53   2,  21|        Pomyślano, że się zdadzą. Myszko Krwawa Szyja chciał już
54   2,  21|          głód doskwiera! - rzekł Myszko Krwawa Szyja - ano, zobaczym! ~
55   2,  21|           a słuchać - milczenia.~Myszko Krwawa Szyja kazał wiązać
56   3,  22|       zgody nie będzie - zawołał Myszko Krwawa Szyja - dosyć mamy
57   3,  22|    przewodzili. Wieczorem późnym Myszko Krwawa Szyja podjechał pod
58   3,  22|        wiecu jadę... - westchnął Myszko. - Cóż niesiecie?~- Wiadro
59   3,  22|       prawo po sobie mam - rzekł Myszko - któż Chwosta przemierzłego
60   3,  22|          mówić o wyborze - dodał Myszko głosem stłumionym - kto
61   3,  22|         nie przyjdzie - przerwał Myszko - czy lepiej, aby nas jedli
62   3,  22|  krzyknął rękę do góry podnosząc Myszko.~I z tym, jakby zagniewany,
63   3,  22|          słuchano w milczeniu, a Myszko spytał: - Jakżeście się
64   3,  26|      wszyscy, gdy Ścibor, Bolko, Myszko, Piastun i Doman nadciągnęli.
65   3,  29|   strugał.~Z drugiej strony stał Myszko, zwany Kulikiem, jak wszyscy
66   3,  29|      Bolko Czarny z nim podążał, Myszko za pierwszym, Poraj i Nagi
67   3,  30|             Któż zaręczy - dodał Myszko - że miasto braterstwa,