Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |           gałązki opadły i drżały. Powoli konie wchodziły w wodę,
 2   1,  1 |              a nie wrogi.~Słowa te powoli wyrzekł starszy łamaną mową
 3   1,  1 |              rzekł gospodarz.~Rudy powoli z konia zlazłszy i dawszy
 4   1,  1 |        przecie, co ja wożę - mówił powoli Hengo. - A skądbyście wzięli
 5   1,  2 |            parobkom, niewiasty się powoli, jedna drugą naciskając,
 6   1,  2 |        ręki dziewczyna cofnęła się powoli. Ojciec na nią spojrzał,
 7   1,  2 |      narzucał, to drugi... Szło to powoli, niekiedy przestankami dzielone
 8   1,  2 |     wyglądała ciekawie.~Rozmawiali powoli, słuchano ich pilnie.~-
 9   1,  3 |           człek - odezwał się Wisz powoli - dajcie mu pokój, chleb
10   1,  3 |          kosy, zadumana, plotła je powoli. Spojrzała na chłopaka i
11   1,  3 |            stoisz ponury? - rzekła powoli głosem jakimś spokojnym,
12   1,  4 |          na rękach starego, który, powoli do ust zaniósłszy, gryźć
13   1,  4 |         stare i starte. Dybię nimi powoli... jak ślimak się wlokę...
14   1,  6 |            opierają.~Dano im konać powoli. Smerda obchodził wszystkie
15   1,  6 |        kmieci kilkoro... na innych powoli kolej przyjdzie...~Hengo,
16   1,  7 |         Miłoszu - odezwał się Wisz powoli - pozdrawiamy was.~- Ktoś
17   1,  8 |          się od niemieckich krajów powoli wciskał, wcale był nie zajrzał.
18   1,  8 |             plemię nasze wyciskają powoli Niemcowie i wycisnęli już
19   1,  9 |         nie myślał. Głosy ucichały powoli. Widocznym było, że smerda
20   1,  9 |          Aż gdy liść odpadł, rzekł powoli:~- Dziewce gdybyście kazali,
21   1,  9 |         Domana oczarowała? - rzekł powoli.~- Ja - rumieniąc się zawołała
22   1,  10|       zamyślony, koniowi dając iść powoli - z oczów, które przed się
23   1,  10|          zbliżał się ślepy gęślarz powoli, po gwarze mógł już poznać,
24   1,  10|      lecieć lekko górą, ślimak się powoli wlecze... powoli...~Uderzył
25   1,  10|        ślimak się powoli wlecze... powoli...~Uderzył po strunach,
26   1,  10|       wszyscy... i śpiewał starzec powoli.~- Kiedy Lecha plemienia
27   1,  10|         śpiewać więcej nie chciał.~Powoli szeptać znowu poczęto, gwarzyć
28   1,  10|          objął pień, ześliznął się powoli na ziemię. Tu padł wyciągnięty
29   1,  10|         twarzą do ziemi. Z zarośli powoli, wlokąc się niezgrabnie,
30   1,  11|              Mówi - ciągnęła dalej powoli - przyjadą swaty... księżyc
31   1,  11|          białym płótnem wiązała ją powoli.~- Mówże ty, gdzieś bywał?
32   2,  12|           rękawy, aby szły z nimi. Powoli i na twarzy Dziwy jaśniej
33   2,  12|         pomyka, a tętent sunął się powoli, ostrożnie, milknął i wznawiał...
34   2,  12|               idę sama...~I poszła powoli, podśpiewując, śmiejąc się
35   2,  13|       mogąc. Myszko szedł ku niemu powoli. Ni jedna, ni drugi nie
36   2,  14|             rzucone słowo zbliżało powoli.~Szare, czarne, brunatne,
37   2,  14|    pokłoniła przed nią.~Stara oczy powoli podniosła, nic nie mówiąc,
38   2,  14|            królową.~W tym upojeniu powoli wiedziono ją przed knezia,
39   2,  15|    zbliżała się ku niemu Brunhilda powoli, a Leszek, słysząc ten głos
40   2,  16|            pozsiadali też z koni i powoli szli ku niemu. Co w drodze
41   2,  16|      uczynię.~Mściwój począł mówić powoli, że się dobrze namyślić
42   2,  18|       wyjechał z koniem na łączkę. Powoli zaczął się zbliżać do baby,
43   2,  19|      jednego na świat cały - rzekł powoli gość - Boga, który jest
44   2,  20|          gdy zasłona się podniosła powoli - obróciła ku niej oczy,
45   2,  20|          już dawne życie świeciło.~Powoli z obawą zbliżyła się ku
46   2,  20|        czoło się jej namarszczyło, powoli ściągnęła torbę z pleców,
47   2,  21|         bez pośpiechu, uroczyście, powoli. Wśród ciszy chwilami dochodził
48   2,  21| przeklinały cicho ród jaszczurczy.~Powoli dopalały się pale, ogień
49   2,  21|     napatrzą! - zamruczał i zszedł powoli z drabiny. Tu smerdowie
50   2,  21|        kneziowskiego dworu - rzekł powoli - a gdzież Pepełek?~Myszko
51   3,  22|  południowi, a ludzie się ściągali powoli; niektórym pilno było już
52   3,  22|        dopiero zaczęły się gromady powoli spływać nad brzeg jeziora.
53   3,  23|         jęcząc leżeli.~Gdy się tak powoli uspokoiło wszystko, poszła
54   3,  24|       ulubiony.~- Widzisz - mówiła powoli, uśmiechając się i mrugając -
55   3,  25|          się woda. Człowiek płynął powoli, osłabły. Wizun z pagórka
56   3,  25|           że jej wnijść nie broni, powoli do izby się wsunęła.~- A!
57   3,  25|          ogniu siedzieć - ciągnęła powoli Jaruha - bo też to kmiecia
58   3,  27|      prawiła, i tak dnie schodziły powoli.~Ojciec ukryty przysłuchiwał
59   3,  27|             Mnie? Zmusić? - jęknął powoli.~- Tak - ciągnął dalej starszy -
60   3,  27|     wytępić, wybić i spętać.~Mówił powoli, przestając co chwila i
61   3,  27|           rozkazy do pochodu, tłum powoli wylewał się z okopów na
62   3,  28|         ciekawości.~Urabiał go tak powoli Niemiec powolnym znajdując,
63   3,  29|      ściągały się miry i szykowały powoli, gdy stojący na wzgórzu
64   3,  29|      zostawiwszy wiosło. Popłynęli powoli. Noc była jasna: widzieli,
65   3,  30|     mierzono się oczyma.~Leszkowie powoli podszedłszy stanęli, a Bumir
66   3,  30|            na Lednicy ze swą raną, powoli do zdrowia i sił przychodząc;