Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |         zaczęli swoje błyskotki, niewiasty nam popsuliście, chce im
 2   1,  2 |   wewnątrz zagrody. A że na inne niewiasty w podwórku po kątach poprzytulane
 3   1,  2 |          i pozyskał prawa pewne. Niewiasty się nie ukazywały, ale że
 4   1,  2 |     sprzęt ów ukazywał parobkom, niewiasty się powoli, jedna drugą
 5   1,  2 |       zwycięsko po otaczających.~Niewiasty wróciły, parobczaki stały...
 6   1,  2 |        chwaląc tym, co otrzymał. Niewiasty szepcząc kryły się w komorze.
 7   1,  2 |         położył.~W ciągu rozmowy niewiasty służebne koło ogniska się
 8   1,  2 |     jeszcze parobcy...~Dziewki i niewiasty nie śmiejąc usiąść z mężczyznami,
 9   1,  3 |           domyśliłby się, że tam niewiasty za Samborem zawodzić musiały.
10   1,  3 |          dnia.~Już się we dworze niewiasty ruszać zaczęły, gdy parobczak
11   1,  4 |          stawali kotem nade mną, niewiasty plaskały w dłonie, starzy
12   1,  4 |          wyplenił i ludzi, dławi niewiasty i dzieci, a nigdy pastwy
13   1,  5 |       której ciekawe kręciły się niewiasty - jestem zza Łaby, ale nawykłem
14   1,  6 |  nasuniętą. Z progu popatrzył na niewiasty, młodszym twarzom przyglądając
15   1,  6 |         konnych, a między nimi i niewiasty wnijścia się na gród dopominały.~
16   1,  6 |       fala powynosiła na brzegi. Niewiasty we łzach wyciągały do nich
17   1,  6 |       tylko poniżej, jak starsze niewiasty odnosiły ciała, które jezioro
18   1,  6 |      klacze ze źrebiętami, które niewiasty doiły.~Wisz stał na wyniosłym
19   1,  6 |         jasny palił się od rana.~Niewiasty chleb właśnie miesiły, mąkę
20   1,  6 |         rana zawodziły i płakały niewiasty, jak znoszono trupy i miotano
21   1,  7 |        raz nie było żywej duszy, niewiasty z dziećmi wyszły do lasu
22   1,  7 |          schludna, a znać w niej niewiasty nie gospodarzyły, bo ognisko,
23   1,  8 |      broni biegnąc po osadników.~Niewiasty wszystkie wyszły z szop
24   1,  8 |         trzeba.~Znikły posłuszne niewiasty.~W całym obejściu ruch powstał
25   1,  9 |         o pogrzebie pomyśleć, bo niewiasty wszystkie jeszcze były w
26   1,  9 |      przyjęciem starego kmiecia.~Niewiasty wszystkie kołem otaczały
27   1,  9 |   zaczęto.~Natenczas przystąpiły niewiasty niosąc popielnicę glinianą,
28   1,  9 |     ruszył znowu orszak żałobny, niewiasty, mężczyźni, dzieci, niosąc
29   1,  9 |        na mogiłę z pośpiechem...~Niewiasty siedziały kołem, zawodziły
30   1,  9 |         mężowie, osobno i z dala niewiasty.~Wtem gęśla zabrzęczała
31   1,  9 |   gorętszym i zemsty pragnienie.~Niewiasty także, siedząc na uboczu,
32   1,  9 | powróciło do trybów powszednich, niewiasty stały u ogniska. Dziwa siedziała
33   2,  12|       widać było sunące sznurami niewiasty w bieli, całe w wiankach
34   2,  12|      korowody rozpocząć.~Starsze niewiasty siedziały na ziemi, a około
35   2,  12|    wołano radośnie:~- Kupało!...~Niewiasty stawały kołem biorąc się
36   2,  12|  podnosiły głowy i oczy... Stare niewiasty oparte na kijach, siedzące
37   2,  12|     krzyku, a wesela niż płaczu.~Niewiasty jeszcze wiodły tany, gdy
38   2,  12|     znalazł w podwórku wszystkie niewiasty zawodzące, parobków z Ludkiem
39   2,  12|      poprowadzi...~Wstała Dziwa, niewiasty wszystkie płakać i jęczeć
40   2,  12|        się wszystkie przyłączyły niewiasty. Szła Dziwa do ogniska i
41   2,  14|         nie na łowach, ale z rąk niewiasty... ze sromem!~- A jakżem
42   2,  14|     narzekając i grożąc zarazem. Niewiasty uchodziły przelękłe i kryły
43   2,  16|         szpary i okna przerażone niewiasty patrzały szepcząc. Na dworze
44   2,  18|          twarz gospodarza i jego niewiasty. Chłopak kilkoletni z dala
45   2,  19|       dobro, jeśli świecidła, co niewiasty płochymi czynią - trucizna
46   2,  19|       starzy, z gaju sąsiedniego niewiasty i dziewczęta ozwały się
47   2,  19|          weselsze się poczęły, i niewiasty, trzymając się osobno, chórem
48   2,  19|          wylewali go na mogiły i niewiasty znowu nadciągnąwszy z dala
49   2,  20|        kole. Weź inną, weź inną! Niewiasty ci potrzeba, bo bez niej
50   2,  21|         żonę wyniósł na plecach. Niewiasty za nią gonią płaczące... -
51   2,  21|       dole wieczorną strawę dwie niewiasty Brunhildy na miskach przyniosły.
52   3,  23|           bo słabych zabijano... Niewiasty na rękach trzymały martwe
53   3,  23|        głownie i koły, bliższych niewiasty zrozpaczone chwytały za
54   3,  23|         jak drzewa stosy leżały. Niewiasty, starcy, dzieci, które z
55   3,  24|        wiadomość o tym zadziwiła niewiasty; Żywia, stojąca u ogniska,
56   3,  24|          rękami ciasto ugniatały niewiasty śmiejąc się i żartując z
57   3,  24|        piec, przy którym starsze niewiasty pozostały na straży, a pannę
58   3,  24|          rzucili, a dziewczęta i niewiasty do komory - krzyki zastąpiły
59   3,  24|    jakiego kto dopadł, uciekali. Niewiasty biegły nad brzeg ręce łamiąc
60   3,  24|      dopadłszy, ratując siebie i niewiasty, gnali czwałem po brzegu
61   3,  24|       pełzał, przypadał. Starsze niewiasty, opuszczone, w kupkę się
62   3,  25|          na wesele poubierane, i niewiasty starsze w namitkach białych,
63   3,  25|         Z dala przypatrywały się niewiasty.~Dziwa, której imię Domana
64   3,  27|         na hałas ten powybiegały niewiasty, służba, z najdalszych kątów
65   3,  27|          i znęcali się nad nimi, niewiasty ich do wozów sobie wprzęgając,
66   3,  28|         tam ludzie żyli, jak się niewiasty nosiły, jak się wojacy uzbrajali,