Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |    konie.~Szelest jakiś w lesie znać je nastraszył, poznały nieprzyjaciela,
 2   1,  1  |        wśród których ust prawie znać nie było. Sukienna, wełniana,
 3   1,  1  |   uwolnić. Przebiła ona sukno i znać uwięzła w ciele, bo choć
 4   1,  1  |        ich tam więcej nie było. Znać jeden rozbójnik nie straszny.
 5   1,  1  |       wciąż po okolicy, dawniej znać sobie pamiętnej, jakby szukając
 6   1,  1  |      Wahał się jeszcze, jak dać znać o sobie, gdy u brzegu rzeki,
 7   1,  2  |         szpary patrzeć musiały, znać było z tego, że szepty i
 8   1,  2  |        bielsze i mniej opalone, znać może więcej siedząc za tkackimi
 9   1,  2  |    innych ozdób na ławie, czego znać nie widział w życiu. Był
10   1,  2  |         tylko dla gości dawano. Znać było dostatek w domu, bo
11   1,  3  |      dań mu daję, jaką każe - i znać go nie chcę: ni jego, ani
12   1,  3  |         razu zatrąbił, do chaty znać oznajmując o nadjeżdżających.~
13   1,  5  |         kneziem i panem, a mnie znać nie chce... - I bogaty -
14   1,  5  |        wchodził tędy do środka.~Znać było mieszkanie niewieścią
15   1,  5  |      wielkiej niegdyś piękności znać było. Z niej teraz tylko
16   1,  5  |     kneź swobody mirów i gromad znać nie chce... ani o wiecach
17   1,  6  |  cisnęła i gwarna drużyna. Kneź znać lubił myśl wesołą i miód
18   1,  6  |    drzwiami, gdy kneziowa pani, znać ulitowawszy się nad nim,
19   1,  7  |        i szybko nazad popędził.~Znać, że i tu mało kto w gościnie
20   1,  7  |       szopami razem i chlewami. Znać tylko było młodego gospodarza,
21   1,  7  |       czysta była i schludna, a znać w niej niewiasty nie gospodarzyły,
22   1,  7  |   coście słyszeli od nas, jutro znać dacie?~Kneź się rozśmiał,
23   1,  7  |   zawołał Miłosz. - Dadzą o tym znać inni, powywiesza was na
24   1,  8  |          co jeśli się trafiało, znać, że około roli nie opodal
25   1,  8  |   imieniu... a jak bym kmieciów znać nie miał?... Tamten, co
26   1,  8  |         na podjezdku, aby dawał znać przodem, gdy o drużynie
27   1,  8  |         za nim. Spodziewano się znać zastać zagrodę nie przygotowani
28   1,  9  | przebyli wodę i drugim brzegiem znać nazad po cichu odciągnęli
29   1,  9  |   jeszcze były w lesie.~Dano im znać, pobiegł Sambor hukając
30   1,  9  |   gotowy. Sąsiadom parobcy dali znać prosząc na chleb żałobny.~
31   1,  9  |     rzekł - Dziwa męża nie chce znać... Nienowa to rzecz bogom
32   1,  9  |       czarów nie znam, i Domana znać nie chcę...~- Braterstwo
33   1,  9  |        Dziwa. ~- Wie o tym... a znać nie chce...~- Cóżem ja winna?~
34   1,  10 |         które przed się wlepił, znać było, iż patrzał nie widząc.
35   2,  13 | opatrywać - zostali sami. Bumir znać tego sobie życzył, bo się
36   2,  13 |        namawiać, bo go był kneź znać wysłał, wziął więc na bok
37   2,  15 |        mirach. Przybiegł smerda znać o nich dając - coś ta gromada
38   2,  16 |         ich milczących - bo się znać tak uprzejmego nie spodziewali
39   2,  17 |      ich pewni byli Myszkowie i znać Wizun, bo słowa nie mówił,
40   2,  19 | surowszego oblicza, zahartowany znać życiem, chłodno i spokojnie
41   2,  19 |         zwierząt ją dopełniały.~Znać po drodze, od wrót grodu
42   2,  19 |       obcego prawa ani obyczaju znać nie chcemy.~Gość się na
43   2,  19 |     wieści głoszą... Obcego nic znać nie chcemy.~- Dobrze czynicie -
44   2,  19 |    chcecie obalić i żadnego nie znać.~- Nie chcemy tego czynić -
45   2,  21 |        kazano. Oprawcy, nawykli znać do podobnego zajęcia, ani
46   2,  21 |     kości zbierając ogryzał, bo znać był głodny. Przysiadł sobie
47   2,  21 |      nie pozostał. Zbuntowanemu znać ludowi z górnej połaci pułap
48   3,  22 |  czterdzieści, choć tego po nim znać nie było. Siłę miał taką,
49   3,  22 |      chowają, a swoich o miedzę znać nie chcą... Każdy żyje jako
50   3,  22 |       chleb łamali, a nazajutrz znać się nie chcieli...~- Niemcy
51   3,  22 |        i odskoczyła połowa, ani znać go nie chcąc za wodza.~Tuż
52   3,  23 |      pilno. Nie spodziewali się znać najeźdźcy, aby im kto śmiał
53   3,  24 |        progu zagrody, dobrawszy znać taką porę, gdy stary zdun
54   3,  25 |     płachtą okrytą. Ze znużenia znać drzemała w tym czółenku,
55   3,  25 |          podejdzie... A ona też znać się was boi, chodzi jak
56   3,  26 |      tłumach. Myszkowie, którzy znać przygotowany mieli kołpak
57   3,  27 |           krzyknął gwałtownie - znać was nie chcę, nie znam.
58   3,  28 |      siły obliczył i dał o nich znać Polanom.~Dopiero po długiej
59   3,  28 |     głosem.~Oczekiwanie znużyło znać Dobka, bo chwyciwszy oszczep,
60   3,  28 |        jak na brzask kazano dać znać do ciągnięcia w cichości
61   3,  30 |      wstydu.~Pierwszy jej krzyk znać posłyszała Nenia, gdyż wnet
62   3,  Dop|   powieści ludu. Wanda nie chce znać, męża, pragnie pozostać
63   3,  Dop|  kunsztownym powieści o Wandzie znać późniejsze czasy, mnogie
64   3,  Dop|        nowego króla (w czym już znać jagiellońskiej epoki rzeczypospolitej
65   3,  Dop|         mety - ale o tym nikomu znać nie dali. Wyścigi naznaczone