Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |         zrazu niebo błękitniało u góry, pozłacało się u dołu; obłoczki
 2   1,  1  |         oschłe gałęzie od dołu, u góry w zielone wieńce ubrane.
 3   1,  1  |       straszliwą, czapką okrytą u góry... Starszy wstrzymał się
 4   1,  1  |        siebie, a kij podnosząc do góry... Podróżni stanęli... rozglądając
 5   1,  2  |     naramienniki i podniósł je do góry. ~- Staremu Wiszowi by się
 6   1,  2  |      podróżnego. Choć się rzeki i góry, i parowy zna, często się
 7   1,  3  |           wstęgach.~Patrząc nań z góry, rzekłbyś, że cały kraj
 8   1,  4  |        przebudził, ujrzawszy go z góry, zawołał:~- Bywaj tu, stary!~
 9   1,  4  |       poszły, wojska płyną, pola, góry wnet obsiadły. Wanda z mieczem,
10   1,  4  |          pierzchło wojsko w lasy, góry. Sam się został Rytgar srogi.
11   1,  6  |    skrzydła, a dziób zadarłszy do góry, klekotał.~Zaledwie trochę
12   1,  9  |         wiodły jakby wschodami do góry, gdzie Wisza trup stał otoczony
13   1,  9  |         głosem, ręce podnosząc do góry: ~- Krew za krew!~Za Ludkiem
14   1,  10 |        węzły jakieś tajemnicze.~U góry w dębie spróchniałym widać
15   1,  10 |      wytężeniem piął się znowu do góry.~Już prawie miał dosiąc
16   1,  11 |         Podniosła ręce z kijem do góry i plasnęła.~- Dzień dobry! -
17   1,  11 |        Ręką podniosła mu brodę do góry i odsłoniła oko.~- A oko...
18   2,  12 |       wesołą...~Podniosła oczy do góry.~- Za lasami, za górami -
19   2,  12 |          czasem złociły gałęzie u góry. Listki na nich naówczas
20   2,  12 |         brzask dnia wciskać się z góry. Coraz jaśniej robiło się
21   2,  12 |      lepiej potrafiła. Od świętej góry do Domanowego dworu daleko...
22   2,  14 |     gładko ciosanych, rzezanych u góry misternie w zęby i koła.
23   2,  14 |       kulek ponizanych na nici. U góry, w głowie potwornej, dwoje
24   2,  14 |           stołb!~Podniósł rękę do góry, a tłum za nim zahuczał
25   2,  14 |        stado, to wzbijając się do góry, to opadając na dół, jakby
26   2,  15 |         ciekła, pięść podniósł do góry.~- Wy mnie rozumu uczyć
27   2,  15 | zrozpaczonych kmieci, strzelali z góry i z dala, kamienie z proc
28   2,  15 |          drzwiami, zapadającymi z góry, zaparty był loch, w którym
29   2,  16 |          stało, ręce podnosząc do góry i jęcząc.~Gdy rodzice oboje
30   2,  16 |           Miłosz rękę podniósł do góry.~- Mnie już nikt nie uratuje -
31   2,  17 |     Siedzieli więc razem, jeden u góry za stołem, drugi w końcu,
32   2,  18 |        przed dwór podnosząc je do góry.~Kilku jezdnych stało u
33   2,  18 |    jezioro i na wysokim stołbie u góry ogień, wedle zwyczaju rozniecony,
34   2,  19 |          ogień strzelił słupem do góry. Jeszcze nie pośpieszyli
35   2,  21 |      podnosili...~Ręką pokazał do góry. - Na dęby!~Stało się na
36   2,  21 |        zlęknę!...~Na kamieniach u góry leżała ogromna kupa łuczywa,
37   2,  21 |       podniosło się i buchnęło do góry. W czerwonych blaskach ukazała
38   2,  21 |        się na drabinę, a tu już z góry ciągną ją do wnętrza i drzwi
39   2,  21 |        ludu. Czapki podrzucają do góry i wołają:~- Łado1... Górą
40   2,  21 |       ginie. Kamienie się sypią z góry i gniotą. Odstąpili od stołba
41   2,  21 |     jaszczurczy! - wołał Chwost z góry. - Psy wściekłe - łajał
42   2,  21 |           w dłoń i podniósł ją do góry.~- Pod klątwą mówię ci,
43   2,  21 |           obrony była zajęta, a u góry straże chodziły. Jęki i
44   2,  21 |          się pozbyła Brunhilda. Z góry ściągnięto kilku na dół
45   2,  21 |      znaku życia żadnego, tylko u góry chodzili ludzie i patrzali
46   2,  21 |        Podbiegł i zadarł głowę do góry, patrząc ku oknu. Z wieży
47   2,  21 |       poczęto śpiewać pieśni, a z góry klątwami je przerywano.
48   2,  21 |          Cień ten podnosił się do góry ciągle, na ostatek zbliżył
49   2,  21 |     Myszkowie czapki podnieśli do góry, zaczęto grzebać się w gruzach
50   3,  22 |      znowu. Ręce się podnosiły do góry... i głosy, rzucano czapki,
51   3,  22 |     przewodzić - krzyknął rękę do góry podnosząc Myszko.~I z tym,
52   3,  23 |           jego kmiecia drużyna.~Z góry spostrzegli Niemcy, że na
53   3,  23 |          upartym głowy gwałtem do góry unoszono, niejednemu jeniec
54   3,  23 |            stanice podniesiono do góry, jazda na koń siadła, kupy
55   3,  24 |          po tyczce zwijasz się do góry, chciałoby się z tobą tak
56   3,  24 |            Podniosła ręce obie do góry krzycząc i upadła zmęczona.
57   3,  25 |        stał, poleciał za morze, z góry na ziele padł, dzióbem je
58   3,  26 |           ziemi, czapkę uniósł do góry i wykrzyknął piersią całą: -
59   3,  26 |      stworzenia, z trawy nagle do góry podnosiły głowy węże ogromne.
60   3,  27 |         czoło dumnie podnosząc do góry. - Wołam was na wojnę za
61   3,  29 |        czuł jedno, podskakiwał do góry i ledwie go naprężona uzda
62   3,  29 |       wodza. Obuch podniósłszy do góry, zwijając nim rzucił się
63   3,  30 |           na pana, przewrócony do góry.~Przyszedł tedy doń ze śpiewającymi
64   3,  30 |          kij podniósł, grożąc, do góry. Ale czółna pędziły, co
65   3,  Dop|   naczynia występując z szumem do góry, po zdmuchnieniu piany opadał