Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |         śledził oczyma.~Ubrany był cały w bieli, nic nie mając na
 2   1,  2  |        Ściskano go za kolana. Dwór cały odzywał się wykrzykami...
 3   1,  3  |           nań z góry, rzekłbyś, że cały kraj ten, cały świat zarastała
 4   1,  3  |        rzekłbyś, że cały kraj ten, cały świat zarastała puszcza
 5   1,  4  |           kury zapiały... I rok go cały nie było... Dopiero gdy
 6   1,  4  |       żłopie. Żłopie, aż się nadął cały i rycząc rozpukł i zdycha.~
 7   1,  4  |        Naród płacze swej królowej, cały się zbiega do ciała i sypie
 8   1,  5  |      przyjmują, a mało kto wyjdzie cały... Po trochu ich wytrzebi,
 9   1,  6  |      zimnicy dostał, drżał jeszcze cały od wczorajszego strachu
10   1,  6  |      ramieniu - poczuła, jak drżał cały.~- Nie bój się - rzekła -
11   1,  6  |          nie kłamał, drżał jeszcze cały ze trwogi, mówiąc, i płakał.~
12   1,  7  |           przez lasy było na dzień cały. W torbach na plecach mieli
13   1,  8  |        Niemcami trzyma... ród jego cały serce tam ciągnie... znajdziemy
14   1,  9  |     wtórowali. Otwarły się drzwi i cały ten orszak niewieści wtoczył
15   1,  9  |           ci, co już płakali dzień cały, na nowo ryczeć poczęli.~
16   1,  9  |          prosząc na chleb żałobny.~Cały pochód ruszył z zagrody.
17   1,  9  |          Chłopak się rzucił w tył, cały drżąc z gniewu.~- Ludku,
18   1,  10 |            tętniało coraz silniej, cały las pełen się zdawał, ze
19   1,  10 |            wbił, leżał, liśćmi się cały zasypawszy, mądry Znosek.
20   1,  10 | Zaszeleściało wśród lasu... drgnął cały; uciekać już nie czas było,
21   1,  11 |   promieniu złota muszka igrała...~Cały ten świat, wody, lasy, ptaki,
22   1,  11 |            bywa!... oj! oj! ja bym cały rok pieśni śpiewała, miód
23   2,  12 |           nowym, a potem przez rok cały na domowym palił się ognisku.
24   2,  12 |          się pochwycić dała.. Wnet cały zastęp rzucał się na jej
25   2,  14 |           sam posąg obwieszony był cały niemal sznurami bursztynu
26   2,  14 |            się, jakby sam jeden na cały ten tłum chciał się rzucić,
27   2,  15 |            Chwost, który słuchając cały wrzał i rzucał się, wstał
28   2,  15 |     Nierychło się uspokoiło; zamek cały do późna jęczał i płaczem
29   2,  15 |            porywczością, synowców, cały swój ród, gotowi i oni się
30   2,  18 |       zdrady nie słychać.~Sługa na cały dzień ruszył, przywiózł
31   2,  18 |          zapuścił. Tak zmieniony a cały drżący wszedł Chwostek do
32   2,  19 |             tylko jednego na świat cały - rzekł powoli gość - Boga,
33   2,  19 |            Wiara to jest jedna, co cały obejmuje świat, a gdy się
34   2,  19 |    zapowiedź wojny... W tej chwili cały kraj, wszystkie miry nasze
35   2,  19 |     Ogromne płomię buchnęło, jakby cały stołb gorzał we wnętrzu.~
36   2,  20 |            i jeden w drugiego, ród cały, zdunami byli wszyscy. Aże
37   2,  20 |   przewoźnik, do pasa nagi, włosem cały obrosły, westchnąwszy ujął
38   2,  20 |       wychylił się z niej.~- Przez cały biały dzień nie jadłem nic
39   2,  20 |             sokole jedyny, wróć mi cały z wojny! W oknie siedzieć
40   2,  21 |   najgroźniejsza nadeszła godzina. Cały dzień musieli poić się pociechą
41   2,  21 |         łuny odbijały na obłokach. Cały kraj usiany był dokoła wiciami.
42   2,  21 |          ważą się...~Czekali dzień cały, do wieczora, nie było nic.
43   2,  21 |            pluśnie w głębię szereg cały napastników, to na grodzie
44   3,  23 |            głębi puszczy naszli na cały obóz niewiast z dziećmi,
45   3,  24 |        zawiązał węzeł na chorobę i cały zagon stał nietknięty, aż
46   3,  24 |        czub błyszczący. Pas na nim cały był z kółek złocistych,
47   3,  24 |         pan - po naszą dziewczynę. Cały w złocie, w jasnej szacie,
48   3,  24 |            słońca wschodzie ruszył cały pochód na uroczysko pod
49   3,  24 |       pannę młodą na wóz wsadzono, cały suknem okryty, cały kwiatami
50   3,  24 |      wsadzono, cały suknem okryty, cały kwiatami obwieszony. Za
51   3,  24 |             kropiono wodą i orszak cały nazad się puścił do chaty.~
52   3,  25 |           czarownice, radzą, radzą cały wieczór i noc całą, dnieć
53   3,  26 |    przywiodą.~Milcząc przesiedział cały wieczór gospodarz na ławie.
54   3,  27 |          kalece, dla którego świat cały był w jednym głosie i sercu
55   3,  27 |        Starszy z gniewu pokraśniał cały.~- Mam to prawo, co ojciec! -
56   3,  27 |         gniótł w garści jak słomę. Cały gęstym włosem obrosły, ledwie
57   3,  27 |      gromadka zbrojnych,. a za nią cały tłum gęsty wpadł i wtoczył
58   3,  28 |           Pomorcy, jak Niemcy, jak cały obóz nieprzyjacielski był
59   3,  30 |   śpiewając, mogiły, mieniając się cały dzień, sypali drugi, sypali
60   3,  30 |     Inaczej ród by się ich wyrzekł cały.~Żywili też może jakąś nadzieję,
61   3,  30 |            karmiono i pojono dzień cały i noc całą przy śpiewaniu
62   3,  30 |      wyjścia około ogródka, niemal cały ostrów przetrząsając, a
63   3,  Dop|         jak tylko wyszczerbiły ten cały w sobie organizm słowiański,
64   3,  Dop|           kolei".~Przywiedliśmy tu cały ten ustęp, aby o powieści
65   3,  Dop|            pierwszego wejrzenia na cały ich ciąg przekonać łatwo,