Tom,  Rozdzial

1001   2,  15 |               wszyscy. Gdy knezia w domu nie było, on białą panią, siedząc
1002   2,  15 |            jechała, obejść się bez niego nie mogła. Kneź go też lubił,
1003   2,  15 |                 się jak kot łasił. Gdyby nie twarz piegowata i blada,
1004   2,  15 |                 twarz piegowata i blada, nie byłby brzydki. Włos też
1005   2,  15 |                 pokorą. - Ślepy by chyba nie widział, na co się zanosi,
1006   2,  15 |              czas. Ja się ich na grodzie nie boję. Znam tych psich synów,
1007   2,  15 |                jest, jak mówicie, ale tu nie ufać nikomu, nawet swojej
1008   2,  15 |               grozą się trzyma, tego się nie boję. Rozśmiał się i popił
1009   2,  15 |               trzęsą dzidami; więcej oni nie zrobią nic nad wrzasku wiele.
1010   2,  15 |            bytności swej na Lednicy kneź nie rzekł i słowa, ludziom też
1011   2,  15 |                  przykazawszy, ci jednak nie wytrzymali i półgębkiem
1012   2,  15 |              obwarować, a bez woli mojej nie wypuszczać stąd nikogo.
1013   2,  15 |               Tych, do których miał ząb, nie znalazł, bo ich gromada
1014   2,  15 |                  gromada na zamek puścić nie chciała, a kneź ich najmilej
1015   2,  15 |               nim topiąc śmiało - on też nie ustępując im, niezlękniony,
1016   2,  15 |                poczęli, bo ja tu równych nie znam krom mojego rodu.~-
1017   2,  15 |                mojego rodu.~- Znacie czy nie - odparł Myszko - a czuć
1018   2,  15 |             przychodzimy, może być rada, nie zwada... Nam kneź i wódz
1019   2,  15 |                  i ziemi nam bronił. Ale nie na tośmy mu siłę dali, aby
1020   2,  15 |                 niewolę. Ano - my ci się nie damy! Mówimy ci - porzućcie
1021   2,  15 |                ja mam i z której na włos nie puszczę. Wam się po staremu
1022   2,  15 |              swawoli zachciewa, a ja tej nie dam; chcę posłuchu i będę
1023   2,  15 |         sprawiedliwych rzeczach posłuchu nie odmawiamy - zaczął Myszko. ~
1024   2,  15 |            niewolę niemiecką obrócić się nie damy. Wam to smakuje, co
1025   2,  15 |               musi być niewola. My wojny nie lubimy, bronimy się, gdy
1026   2,  15 |              napadają - to mus, a nikogo nie napastujemy, ale swobodę
1027   2,  15 |               spokojne.~Kneź stał, jakby nie słuchał, oczyma ich liczył. -
1028   2,  15 |              lasy, pola niszczą, tego my nie ścierpimy. Masz wyznaczonej
1029   2,  15 |               otworzyły i wszystko przez nie poszło, co w nas siedzi,
1030   2,  15 |                 początku w gorączce nikt nie zważał na to, aż Myszko,
1031   2,  15 |            będzie z tobą gorzej jeszcze! Nie odpowiadając nawet na pytanie
1032   2,  15 |               nich.~- Bij! Morduj! Życia nie dawaj! - wołano.~Kmiecie
1033   2,  15 |               wieży byli i w dziedzińcu, nie śmiejąc zbliżyć się do zrozpaczonych
1034   2,  15 |            motłoch bez wodzów niezdarny. Nie gotów do waśni, bo się jej
1035   2,  15 |                do waśni, bo się jej nikt nie spodziewał, a życia tak
1036   2,  15 |               życia tak bardzo nastawiać nie miał ochoty - głośno ujadał
1037   2,  15 |                   głośno ujadał tylko, a nie nacierał zbyt silnie. Więcej
1038   2,  15 |                późno się zerwał. Gawiedź nie potrafiła kmieciów odciąć
1039   2,  15 |              wieszać chciał za to, że go nie bronili w czas i kmieciom
1040   2,  15 |                  do bicia i znęcania się nie stało, dano pachołkom spocząć
1041   2,  15 |                żona pomiarkowali też, iż nie czas było się srożyć, gdy
1042   2,  15 |         powolność, ażby Sasi nadeszli, a nie śpieszyć z wojną. - Tu po
1043   2,  15 |                   ich wszystkich sprawa. Nie stanie nas tu, wygubią Leszków
1044   2,  15 |           wszystkich kmiecie i jeden się nie uchowa; toć zrozumieć powinni...
1045   2,  15 |                   niech radzą.~- A jeśli nie zechcą?~Brunhilda nie odpowiedziała
1046   2,  15 |              jeśli nie zechcą?~Brunhilda nie odpowiedziała nic, ręce
1047   2,  15 |                  mężem w oczy.~- Zechcą? Nie zechcą? Niech tylko tu przyjadą,
1048   2,  15 |             Odpoczywaj ty i mnie porucz, nie masz się co trwożyć.~To
1049   2,  15 |            wyprawić, dziś jeszcze.~Mucha nie odpowiedział, tylko pokłonem.~
1050   2,  15 |                   Inaczej się tam dostać nie było można, tylko po drabinie
1051   2,  15 |                   odezwał się więzień.~- Nie! Ja ci przynoszę wolność -
1052   2,  15 |            starałam się was ocalić. Kneź nie winien, nieprzyjaciele na
1053   2,  15 |                    zaśmiał się więzień. ~Nie było rozkazu!~Leszek się
1054   2,  15 |              nowej lękając się zdrady.~- Nie lękaj się - poczęła Brunhilda -
1055   2,  15 |                  Leszek zdawał się uszom nie wierzyć, można się było
1056   2,  15 |             dłonie chwytały mur zimny.~- Nie lękaj się - powtarzała Brunhilda -
1057   2,  15 |          Próbował im się wyrwać jęcząc i nie zważając na zapewnienia
1058   2,  15 |                  podchmielony, ludzie go nie zrozumieli, kazał, prawda,
1059   2,  15 |                 zamknąć do ciemnicy, ale nie ociemniać was. O mało nie
1060   2,  15 |                nie ociemniać was. O mało nie zabił tego człowieka, co
1061   2,  15 |               dozwalało posądzać, że jej nie wierzył. Tym mocniej też
1062   2,  15 |            pragnieniem zajęty, iż prawie nie słuchał tych zapewnień.
1063   2,  15 |                   Więcej z niego wydobyć nie potrafiła Brunhilda. Konie
1064   2,  15 |               grożą, bronić się potrzeba nie memu panu, ale całemu rodowi
1065   2,  15 |               słowy, niech ino przybędą. Nie odstępuj od tego, aby tu
1066   2,  15 |                się spełnić dane rozkazy. Nie zwlekając, natychmiast kazała
1067   2,  16 |                na grodzie napaść kmiecie nie będą śmieli, z porady Brunhildy
1068   2,  16 |              okolicy, czy się co z lasów nie ukaże.~Kneź z żoną i smerdami
1069   2,  16 |                  izbie.~- Napaść na gród nie będą śmieli - wołał Chwostek.~
1070   2,  16 |                  i czekać mogli odsieczy nie obawiając się głodu. Kneź
1071   2,  16 |               czasach napady nigdy długo nie trwały w kraju obcym. Nachodzono
1072   2,  16 |             obszedł wszystko milczący.~- Nie wezmą mnie tu, psy syny! -
1073   2,  16 |                 a na zamku nikt ani obcy nie postał, ani wieści nie przyniesiono
1074   2,  16 |              obcy nie postał, ani wieści nie przyniesiono żadnej. W okolicy
1075   2,  16 |              pospędzać i bić, ale to ich nie potrafiło zmusić do milczenia.
1076   2,  16 |              czego dobrze nikt zrozumieć nie mógł. Kneź i żona byli już
1077   2,  16 |                 żona byli już w łożnicy, nie śmiano ich budzić i czekać
1078   2,  16 |         wytrzeźwiono, z miodu otrzeźwieć nie było podobna do jutra. Dopóki
1079   2,  16 |                  do jutra. Dopóki napoju nie wydychał, nie rozumiał nic,
1080   2,  16 |              Dopóki napoju nie wydychał, nie rozumiał nic, tylko bić
1081   2,  16 |                 znaku jakiego przy sobie nie miał, pierścień u niego
1082   2,  16 |                 prosił się i groził, ale nie pomogło nic. Ludzie, co
1083   2,  16 |               zdarzało - gdyby na ziemię nie padł ze strachu. Kląć tedy
1084   2,  16 |           poprowadziła, Lisun powiedzieć nie umiał. Z grodu też ludzi
1085   2,  16 |                  też ludzi teraz wysyłać nie było bezpiecznie. Pochwycenie
1086   2,  16 |             grodzisku, ze stołba też nic nie widać - kneź trochę z gniewu
1087   2,  16 |                  mu ludzie w lesie gdzie nie zamordowali. Tak dojechali
1088   2,  16 |             radując się, do ojca.~Miłosz nie wiedział o niczym i trawił
1089   2,  16 |            Miłosz siedział pojąć jeszcze nie mogąc, co się stało, ręce
1090   2,  16 |               łasić.~I długo nic słychać nie było, tylko płacz, jęki
1091   2,  16 |                  odezwał się Leszek - ja nie wiem nic, bo jedną chwilę
1092   2,  16 |                  mówił Leszek - a umrzeć nie mogłem. Nareszcie jednego
1093   2,  16 |               stało się bez ich woli, że nie kazał nikt, że się oprawca
1094   2,  16 |                   podają ręce, za późno! Nie pójdę z kmieciami, ale nie
1095   2,  16 |               Nie pójdę z kmieciami, ale nie pójdę z oprawcą moich dzieci!~
1096   2,  16 |                 do góry.~- Mnie już nikt nie uratuje - zakrzyczał - spójrzcie
1097   2,  16 |                 męczyło, o zgodzie z nim nie mówcie. Niech przepada on,
1098   2,  16 |            przepada on, ja, my, wszyscy! Nie ocalimy siebie, a psami
1099   2,  16 |               rzekł Miłosz - jedźcie lub nie, a mnie zostawcie z moim
1100   2,  16 |               przekleństwem.~Z kmieciami nie pójdę - bom kneź i pan nad
1101   2,  16 |                  nad nimi, a z Pepełkiem nie chcę na długość miecza się
1102   2,  16 |           starzec i nikt się odezwać już nie śmiał. Bracia stryjeczni
1103   2,  16 |               Starego jednak nikt tu się nie spodziewał. Na noc znowu
1104   2,  16 |              patrzeć kazała, czy stryjów nie widać jadących.~Na grodzie
1105   2,  16 |               placki świąteczne, aby nic nie brakło na te gody.~Już słońce
1106   2,  16 |                czeladź a służba. Odzieży nie włożyli świecącej, jakby
1107   2,  16 |                sobie dosyć. Zbliżali się nie śpiesząc do grodu, a ujrzawszy,
1108   2,  16 |                  się znać tak uprzejmego nie spodziewali przyjęcia. Szli
1109   2,  16 |                    odezwał:~- Co czynić? Nie radziliście się nas wprzód,
1110   2,  16 |                 żalów posłuchać, a gminu nie drażnić.~Zabój toż samo
1111   2,  16 |                 kubek.~- Jeszcze do tego nie przyszło - rzekł - aby się
1112   2,  16 |                ma być, będzie, a tego ja nie uczynię.~Mściwój począł
1113   2,  16 |                 w też słowa, co ojcowie, nie radząc się zadzierać, a
1114   2,  16 |        popatrzali na siebie w milczeniu, nie odrzekli nic. Prosili jeść,
1115   2,  16 |               ziemi krwi się lało wiele; nie skarżyliśmy się i my, choć
1116   2,  16 |                 niech w niepamięć idzie. Nie jak kneziowski ród, ale
1117   2,  16 |            posępnie. Wyszła blada pani i nie było jej długo - kneź słuchał,
1118   2,  16 |                jej długo - kneź słuchał, nie mówił nic, gębę sobie gryzł
1119   2,  16 |              przeciwko tobie, ani z tobą nie będziemy - rzekł spokojnie. -
1120   2,  16 |                 kmieciami my na swój ród nie pociągniemy, bo swoją krew,
1121   2,  16 |                 a z tobą też na kmieciów nie pójdziem, bo nam zdrowie
1122   2,  16 |                nam zdrowie miłe i życie. Nie bardzożeście nas wspomagali,
1123   2,  16 |                   a my wam siły wielkiej nie przyniesiemy. Jak żupany
1124   2,  16 |                Ano mylicie się - dodał - nie stanie mnie, nie będzie
1125   2,  16 |                 dodał - nie stanie mnie, nie będzie i was! Zasmakują
1126   2,  16 |                odezwała się Brunhilda.~- Nie mamy sił po temu - odezwał
1127   2,  16 |                 Kneź popatrzał na żonę i nie rzekł już nic.~Starym miodem
1128   2,  16 |              oczyma trzymała na uwięzi - nie odpowiedział nic, ramionami
1129   2,  16 |                 narodził, syciła sama, a nie mogło być lepszego ani bardziej
1130   2,  16 |               napoju nalała. Goście tego nie widzieli i pili a chwalili
1131   2,  16 |                 Toż i ja - dodał Zabój - nie dosyć, że pali, alem się
1132   2,  16 |                  Zdrada! - zawołał. - To nie miód, to jad! To trucizna.
1133   2,  16 |               jad! To trucizna. Tak miód nie pali - on się tak w piersiach
1134   2,  16 |                   on się tak w piersiach nie burzy, to jad! To jad!~Młodsi
1135   2,  16 |                 wstać, za stół się ujął, nie mógł i pod stół jęcząc padł
1136   2,  16 |            wreszcie ze śmiechem. -Wyście nie ze mną, a z kmieciami trzymali,
1137   2,  16 |              chyba posadzą, bo noga stąd nie wyjdzie żywa. Kneźna umie
1138   2,  16 |                  marnie!~Mściwój i Zabój nie odzywali się już, wstyd
1139   2,  16 |            trupami precz! Stosu dla nich nie potrzeba, zakopać ich w
1140   2,  16 |                  dół wybrać, aby ich psy nie wywlekły, bo się padłem
1141   2,  16 |                  z rąk opończe, kłócąc o nie a popychając. Kupa czeladzi
1142   2,  16 |                 stos ognisty, ale Chwost nie myślał ani palić ciał, ani
1143   2,  16 |                  ani im sprawiać tryzny. Nie czas mu też o tym myśleć
1144   2,  17 |                  Drużyna, zajęta innymi, nie postrzegła ucieczki, nie
1145   2,  17 |                 nie postrzegła ucieczki, nie posłyszała pluskania po
1146   2,  17 |                pognały, ale go pochwycić nie mogły Żuła nogami i oburącz
1147   2,  17 |              stryjów do siebie ściągnąć, nie daruje i ostatnim ze swojego
1148   2,  17 |                 dopóki drugiej na drodze nie dopadł stadniny, aby go
1149   2,  17 |         przybiegł, padł do nóg staremu i nie mogąc mówić zapłakał.~Stary
1150   2,  17 |                 mówić zapłakał.~Stary go nie poznał zrazu, oczy miał
1151   2,  17 |                  tyś już jeden pozostał. Nie chcieli cię słuchać nasi
1152   2,  17 |                nasi miłościwi kneziowie, nie ma już z nich ani jednego
1153   2,  17 |           wszyscy, jedli i pili długo, a nie wstał już z ławy nikt; padli
1154   2,  17 |               powleczono grzebać w ziemi nie spalone... Psy szły za nimi
1155   2,  17 |                szły za nimi tylko wyjąc. Nie został ni jeden, nie ocalała
1156   2,  17 |              wyjąc. Nie został ni jeden, nie ocalała głowa żadna Czeladź
1157   2,  17 |                Czeladź spętano, jam sam, nie wiem, jakim szczęściem,
1158   2,  17 |              wielkie. Stary Miłosz tylko nie ruszał się z miejsca, a
1159   2,  17 |                  posępnie się zadumał.~- Nie ujść przeznaczenia! - mruczał.~
1160   2,  17 |               bezsilny na łożu przeleżał nie ruszając się prawie, siła
1161   2,  17 |              kazał - w świat znowu.~Nikt nie wiedział, dokąd się uda
1162   2,  17 |                Żułę, sam przodem ruszył, nie mówiąc drogi, i konia pognał.
1163   2,  17 |                 siedział teraz na koniu, nie przygarbiony nawet, jak
1164   2,  17 |                 jak dąb wiekowy twardy i nie zgięty; nieszczęście wielkie
1165   2,  17 |               pod szałasem z gałęzi, ale nie zasnął. Patrząc w ognisko
1166   2,  17 |                 niego.~- Ja... z zemstą, nie z wami! - ponuro odparł
1167   2,  17 |              tego zbójcę.~- Ja wam głową nie będę - zamruczał stary -
1168   2,  17 |                ręką tylko... Z kmieciami nie trzymam, bom innego rodu,
1169   2,  17 |                  wołać o przewóz, ale tu nie było nikogo, wszystkie czółna
1170   2,  17 |                   bo mu się jeszcze rana nie zgoiła, przewodził między
1171   2,  17 |               knezia, który z nimi mówić nie chciał, zbliżył się on do
1172   2,  17 |                 kneziu - rzekł z cicha - nie myślicie pewnie z tymi kmieciami
1173   2,  17 |               wskazał na pole.~Bumir się nie cofnął.~- Wy też, kneziu,
1174   2,  17 |            powiedzieli, że z nim trzymać nie chcą, a przeciw niemu będą...
1175   2,  17 |            przeciw niemu będą... Okrutny nie jest, a sam sobie szkodzić
1176   2,  17 |               jest, a sam sobie szkodzić nie może...~Miłosz milczał pogardliwie,
1177   2,  17 |                  zbierają i radzą... nic nie uradzą, a potracą głowy.
1178   2,  17 |               Miłosz odpowiadać mu nawet nie chciał. Wtem czółen pusty
1179   2,  17 |                 ziemi ległszy, wieźć ich nie chciał. Próżno go Żuła parę
1180   2,  17 |         milczeniu wysiadł Miłosz stary i nie patrząc na nikogo skierował
1181   2,  17 |         władykami i kmieciami.~Do nikogo nie przemówiwszy słowa kneź
1182   2,  17 |                się nieco, ale nań bardzo nie zważano.~Starszy z Myszków
1183   2,  17 |        Chwościsko siedzi na grodzie, ale nie on rządzi, tylko ta jędza -
1184   2,  17 |                 trucizny warzy i zdrady. Nie chcemy ani jego, ani synów,
1185   2,  17 |                 się krwi naszej napił.~- Nie chcemy! - krzyknęli drudzy
1186   2,  17 |                  drudzy podnosząc ręce - nie chcemy!~Na milczącego Bumira
1187   2,  17 |              stał bledniejąc trochę, ale nie cofając kroku.~Miłosz słuchał
1188   2,  17 |              Bumir po chwili milczenia - nie zlęknę się was... Wyście
1189   2,  17 |               dużo ryczy, a mleka z tego nie będzie. Chwostek, coście
1190   2,  17 |                przezwali, i Niemka z nim nie dadzą się wam. Rozpoczniecie
1191   2,  17 |                  krótko ozwał się Miłosz nie podnosząc oczów.~- A wieża
1192   2,  17 |               wały tęgie, wody z jeziora nie wypijecie - mówił Bumir. -
1193   2,  17 |                 czekać przyszło, z głodu nie pomrą i Chwostek się nie
1194   2,  17 |                 nie pomrą i Chwostek się nie podda... Wreszcie weźmiecie
1195   2,  17 |                na grodzie, tu ciebie nam nie trzeba!~- Owszem - rzekł
1196   2,  17 |                Bumir - kiedy sami rozumu nie macie, trzeba, by wam go
1197   2,  17 |               wołać z gromady. Bumir się nie ruszył i stał.~- Nie pójdę -
1198   2,  17 |                 się nie ruszył i stał.~- Nie pójdę - mruknął. - Prawcie
1199   2,  17 |                 pokazało.~- Bumir może i nie taki głupi, jak się zdaje -
1200   2,  17 |            wilczej swobodzie prawić, ale nie grody dobywać... Wy ziemianie,
1201   2,  17 |                albo i na niedźwiedzia, a nie na kamienne ściany! Nim
1202   2,  17 |                  indziej radzić, aby nam nie śmierdział ten Chwostykowy
1203   2,  17 |           chcecie boju, toć bez wojewody nie ruszycie... obierzcie sobie
1204   2,  17 |                matki, a w kraju bez ojca nie będzie ładu!~Zamilkli wszyscy.~-
1205   2,  17 |           Zamilkli wszyscy.~- Knezia nam nie trzeba na dziś - ozwał się
1206   2,  17 |                  bez wodzów do wojny się nie obejdziecie - głośno zawołał
1207   2,  17 |              tłumu na Myszka wskazując - nie zlękliście się mu w paszczę
1208   2,  17 |                  w paszczę leźć w kilku, nie będziecie się obawiać pójść
1209   2,  17 |                   choć z ostrowa jeszcze nie odpłynęli.~Na Wizuna, który
1210   2,  17 |                Miłosz, dalej stał Bumir; nie wszystkich ich pewni byli
1211   2,  17 |         Myszkowie i znać Wizun, bo słowa nie mówił, chmurno brwi ściągał
1212   2,  17 |                 wiem, dlaczego ich teraz nie podnoszę.~To mówiąc i popatrzywszy
1213   2,  17 |                 na knezia - ja jej nigdy nie wierzę, nie chcę radzić
1214   2,  17 |                 ja jej nigdy nie wierzę, nie chcę radzić z nim ni przy
1215   2,  17 |           gotujmy się, a ludzi zbierajmy nie czyniąc hałasu. Chwostek
1216   2,  17 |                 nam się go uda pochwycić nie dobywając grodu. Nie wytrwa
1217   2,  17 |           pochwycić nie dobywając grodu. Nie wytrwa w nim zamknięty długo,
1218   2,  17 |               lesie... Jeżeli się nam to nie powiedzie, czas będzie na
1219   2,  17 |                     rozejdźmy się cicho, nie mówiąc nic.~Dwaj bracia
1220   2,  17 |                się i na Myszkę skinął.~- Nie pytam was o nic - rzekł -
1221   2,  17 |                nic - rzekł - wiem, że mi nie powiecie, bo wiary u was
1222   2,  17 |                 powiecie, bo wiary u was nie mam. Jedno wam tylko oznajmuję,
1223   2,  17 |                  że na Lednicy zostaję i nie ruszę się stąd nigdzie,
1224   2,  17 |                nigdzie, chyba do domu... Nie przystało mi ani wojować
1225   2,  17 |                  i do grodu, ale póki ja nie dam rozkazu, cicho siedzieć,
1226   2,  17 |            siedzieć, aby Chwost o niczym nie wiedział.~Palec położył
1227   2,  17 |              postanowiono, języka jednak nie dostał. Wiedział tylko,
1228   2,  17 |                Wiedział tylko, że stanie nie wzięto z chramu i na wojnę
1229   2,  17 |                chramu i na wojnę jeszcze nie wołano; zmiarkował więc,
1230   2,  17 |             odezwał się - nic strasznego nie ma... Zbierała się starszyzna
1231   2,  17 |           skończyło się na słowach, siły nie mają. Myszków wybrali na
1232   2,  17 |                 mu się tu nic złego stać nie może, gdy wniesiono miód,
1233   2,  17 |             skórze. Odmówić jednak kubka nie śmiał, bo kneź by się obraził.~
1234   2,  18 |                  około grodu nic słychać nie było. Rozsyłano stąd na
1235   2,  18 |                  o żadnym ruchu wojennym nie wiedział nikt. Na pólkach
1236   2,  18 |              okrutnie, że na łowy jechać nie mógł. Brunhilda go nie puszczała.
1237   2,  18 |            jechać nie mógł. Brunhilda go nie puszczała. Zrazu słuchał
1238   2,  18 |                  tam gdzie jakiej zdrady nie słychać.~Sługa na cały dzień
1239   2,  18 |                 o wilkach; ludzi nigdzie nie było ani śladu.~Kneźnie
1240   2,  18 |                zły - zgniję tak siedząc, nie wytrzymam, struję się snem
1241   2,  18 |                snem i niewolą.~Brunhilda nie puszczała; lękała się przemyślna
1242   2,  18 |               ziemi, aby mu co nad głową nie zakrakało i drogi nie przeszło.
1243   2,  18 |              głową nie zakrakało i drogi nie przeszło. Smerda umyślnie
1244   2,  18 |                  w nim znajdą zwierzynę. Nie pędzano tam trzód, nie płoszono
1245   2,  18 |                   Nie pędzano tam trzód, nie płoszono nigdy i las był
1246   2,  18 |                  Głubiem. a na nim nigdy nie chybiły łowy kneziowskie.
1247   2,  18 |           Chwostek, który dawno na koniu nie siedział, lasu nie widział,
1248   2,  18 |                 koniu nie siedział, lasu nie widział, psów nie słyszał, ~
1249   2,  18 |                   lasu nie widział, psów nie słyszał, ~poweselał, gdy
1250   2,  18 |                 że nawet nadjeżdżających nie usłyszała i nie postrzegła;
1251   2,  18 |          nadjeżdżających nie usłyszała i nie postrzegła; obawiano się
1252   2,  18 |                  też, iż bardzo złośliwą nie była. Kneź nie śmiał jechać
1253   2,  18 |                  złośliwą nie była. Kneź nie śmiał jechać dalej, ciągle
1254   2,  18 |           wilkołaka, co dla smerdy wcale nie było pochlebne, i zaczęła
1255   2,  18 |               strach przebaczyła, bo jak nie...~- Nie mam nic prócz wody
1256   2,  18 |             przebaczyła, bo jak nie...~- Nie mam nic prócz wody w bukłaku... -
1257   2,  18 |                   stary jesteś, a rozumu nie masz... Wodę nosić!... wodę
1258   2,  18 |               ziela? - poczęła baba - to nie wasza sprawa... lubczyk
1259   2,  18 |            sprawa... lubczyk tobie żaden nie pomoże, boś szpetny... Choćbyś
1260   2,  18 |                 dał i bez wrotyczu, czar nie poskutkuje. Widzisz, co
1261   2,  18 |                dobre rzeczy...~- A złego nie ma nic? - rzekł smerda cicho -
1262   2,  18 |              smerda cicho - kneź tu stoi nie opodal, żebyście mu jakim
1263   2,  18 |                 żebyście mu jakim czarem nie szkodzili, bo z nim nie
1264   2,  18 |                  nie szkodzili, bo z nim nie żart!...~Jaruha się nastraszyła
1265   2,  18 |                  szepnęła - a! kneź... a nie każe mnie powiesić?~- Żebyście
1266   2,  18 |                 Żebyście mu tylko żadnej nie czynili przeszkody! - szepnął
1267   2,  18 |                mierząc ją oczyma. Jaruha nie wstając przychyliła się
1268   2,  18 |              Baba nań ciągle patrzała.~- Nie wiesz, jakie dziś będą łowy? -
1269   2,  18 |                Głubiem, miłościwy panie! nie ma po co jechać tam... -
1270   2,  18 |                ale ten jej zagroził, aby nie śmiała na krok ku niemu
1271   2,  18 |             wkoło i wahała się.~- Co, bo nie rozumiecie, kiedy mówię,
1272   2,  18 |                  jedno... Ja tam zresztą nie wiem nic! Nie wiem nic!~
1273   2,  18 |                tam zresztą nie wiem nic! Nie wiem nic!~Siadła prędko
1274   2,  18 |                 nim, z głową spuszczoną, nie mówiła już nic; smerda się
1275   2,  18 |         popędliwie - ilu?~- Ja bo liczyć nie umiem - odezwała się baba -
1276   2,  18 |             swych ludzi; tych i pół kopy nie było.~Z obawy czarów Chwostek
1277   2,  18 |                obawy czarów Chwostek się nie śmiał zbliżyć do wiedźmy.~-
1278   2,  18 |                 zakrzyczał na smerdę - a nie, postronek na szyję i na
1279   2,  18 |               Choć twarzy staruchy widać nie było, ręce jej się trząść
1280   2,  18 |          odezwała się Jaruha - toć gdyby nie ja, jechalibyście na Głubie
1281   2,  18 |                 tak, że ich o trzy kroki nie słychać...~- Gdzie siedzą? -
1282   2,  18 |                  chcieli złapać, ale się nie ważyli - szeptała stara -
1283   2,  18 |            pobladła; zrazu, co poczynać, nie wiedział sam.~Wtem huknęło
1284   2,  18 |             powiększał jeszcze.~Powracać nie było podobna za siebie,
1285   2,  18 |                 pociski im tyle szkodzić nie mogły. Przodem im jeszcze
1286   2,  18 |                mogły. Przodem im jeszcze nie zajęto drogi. Smerda z czeladzią
1287   2,  18 |                 nawet wrzawy już słychać nie było. Wpadli w puszczę niedostępną,
1288   2,  18 |               drżał ze strachu i koniowi nie dając wytchnąć darł się
1289   2,  18 |                  dopóki pod Chwostem koń nie padł wreszcie i nie złamał
1290   2,  18 |                  koń nie padł wreszcie i nie złamał nogi; trzeba go rzucić
1291   2,  18 |              ręką przetrąconą oszczepem, nie śmiejąc się poskarżyć, okrwawiony,
1292   2,  18 |                czas słowa do siebie rzec nie śmieli. Smerda słuchał,
1293   2,  18 |              śmieli. Smerda słuchał, czy nie dojdzie go odgłos w lesie
1294   2,  18 |               Obawiając się, aby ono ich nie zdradziło, smerda wrócił
1295   2,  18 |               ich ludzie rozbiegłszy się nie odkryją, lecz do wieczora
1296   2,  18 |              Chwostek puszczać od siebie nie chciał, lecz drogi przed
1297   2,  18 |            wyszedł.~- Jesteśmy - rzeki - nie opodal od zagrody ubogiego
1298   2,  18 |                  mnie, ni miłości waszej nie zna pono z twarzy... Inaczej
1299   2,  18 |             głodu pomrzemy i na gród się nie dostaniemy... Mnie dużo
1300   2,  18 |               się oń troszczył, gdyby mu nie był tak potrzebnym.~- Zachodzić
1301   2,  18 |                  gościnny, nikogo o imię nie pyta... wnijdźmy i spocznijmy...~
1302   2,  18 |              lesie, błądzimy drugi dzień nie jedząc nic... rękę padając
1303   2,  18 |              rozglądał smerda; we dworku nie było nikogo. Piastun też
1304   2,  18 |                  u nas się jej i wrogowi nie odmawia..~- Myśmy nie wrogi! -
1305   2,  18 |            wrogowi nie odmawia..~- Myśmy nie wrogi! - zawołał smerda -
1306   2,  18 |              który z obawy, aby poznanym nie był, kołpak swój odarł,
1307   2,  18 |                  powszedni.~Ażeby knezia nie zdradzić, smerda na skinienie
1308   2,  18 |                przy nim musiał na ławie. Nie mówiąc prawie słowa, coś
1309   2,  18 |           otrzymał odpowiedź od smerdy i nie badał więcej.~Należało to
1310   2,  18 |                  obcego człowieka więcej nie dobywać nad to, co on sam
1311   2,  18 |         staruszka popatrzywszy mu w oczy nie powiedziała ni słowa.~Chwostek,
1312   2,  18 |                  Piastuna, który z niego nie spuszczał oczów. ~- Kmieciem
1313   2,  18 |             mówił niewyraźnie Chwostek - nie bardzo wiemy, co się u Gopła
1314   2,  18 |                jaki jest - rzekł - myśmy nie winni. - Mówią, że się kmiecie
1315   2,  18 |           bezksiężycowa, choć pogodna.~- Nie idźcie ode mnie w taką porę -
1316   2,  18 |            wyrazach, lecz stary bartnik, nie zmieszany wcale, uśmiechał
1317   2,  18 |                  wskazywał. Chwostek sam nie wiedział, co począć, trwoga
1318   2,  18 |                  Myszko z krwawą szyją - nie wiecie, co się stało! Chcieliśmy
1319   2,  18 |                 chyba zdechnie w lesie i nie da sobie rady, bo mu się
1320   2,  18 |                 a opój ten sam w puszczy nie potrafi się rozeznać. Może
1321   2,  18 |           gościnę, winienem wam wiele.~- Nie - rzekł Piastun - prawo
1322   2,  18 |                  kazało tak i obyczaj... Nie z miłości dla was uczyniłem
1323   2,  18 |                 dla was uczyniłem to, bo nie miłuję was, ale dla rozkazu
1324   2,  18 |           zachmurzony.~- Ty na mnie ręki nie podniesiesz! - zawołał.~-
1325   2,  18 |              krokiem wyrwał się z chaty, nie mówiąc słowa i nie patrząc
1326   2,  18 |                chaty, nie mówiąc słowa i nie patrząc za siebie. Wrota
1327   2,  18 |                  odetchnął lżej, gdy ich nie stało.~
1328   2,  19 |             spędzano z pastwisk, aby ich nie zajęli kmiecie, których
1329   2,  19 |           niedorosłym syneczkiem, wysłać nie było kogo, czeladź tylko
1330   2,  19 |                dala, w których rozpoznać nie było można,~czy z kup kneziowskiej
1331   2,  19 |             podwórze, spoglądał dokoła i nie mógł oczów oderwać od szarego
1332   2,  19 |            wkrótce zawrzeć wojna krwawa. Nie w porę mu ona przychodziła,
1333   2,  19 |                 iż mu się nic złego stać nie może.~Było to tym dziwniejszym,
1334   2,  19 |              jakie panowało w tym kątku, nie zdawało się ani dziwić,
1335   2,  19 |                  go w języku, który choć nie był lechickim, brzmiał swojsko
1336   2,  19 |               chata przytułku żądającemu nie odmawia... Toć obyczaj ojcowski
1337   2,  19 |                 i drugi z konia i weszli nie wahając się, a tuż parobczak
1338   2,  19 |              godzinie spodziewać się ich nie mógł.~Z wielką ciekawością
1339   2,  19 |            Słyszeliśmy o was - rzekł - i nie z jednych ust, ale od wielu
1340   2,  19 |               iść precz, a gościna u was nie zawiodła..~- Jam ci jest
1341   2,  19 |               swym obyczajem; drzwi moje nie zamykają się przed nikim,
1342   2,  19 |                jakiegoście może nawykli, nie znajdziecie u mnie. Kmieciem
1343   2,  19 |         drapieżne mają... Że na gród was nie puszczono, dziwić się nie
1344   2,  19 |                nie puszczono, dziwić się nie powinniście, niepokój tam
1345   2,  19 |                  prawa ani obyczaju znać nie chcemy.~Gość się na to uśmiechnął.~-
1346   2,  19 |                     O tej my od niegośmy nie słyszeli - odparł Piastun -
1347   2,  19 |                głoszą... Obcego nic znać nie chcemy.~- Dobrze czynicie -
1348   2,  19 |              czynicie - rzekł gość - ale nie wszystko cudze złym jest.
1349   2,  19 |               poznajecie, że my Niemcami nie jesteśmy, ani ja, ani towarzysz
1350   2,  19 |           przywożą? - mówił gospodarz. - Nie wiem. Jeśli oręż, co zabija -
1351   2,  19 |                bogi nasze... cudzego nic nie potrzebujemy.~Gość młodszy
1352   2,  19 |                Niemcy tylko przechodzi i nie jest niemieckim. A gdyby
1353   2,  19 |                   gdyż tu, jak wszędzie, nie godziło się niewiastom pospołu
1354   2,  19 |             widząc w tym czary jakieś.~- Nie juści - zapytał - czarownikami
1355   2,  19 |             znaki czynicie i dlaczego?~- Nie obawiajcie się czarów -
1356   2,  19 |                 czary odganiamy, ale ich nie czynimy. Zwyczajem jest
1357   2,  19 |               też wyznawać zaczęli.~- My nie znamy innego Boga, tylko
1358   2,  19 |              jedynego - przerwał drugi - nie zapieramy się tego.~Piastun
1359   2,  19 |                 z nimi jednego Boga mieć nie chcemy.~Przybyli goście
1360   2,  19 |                 nowej wierze dowiedzieć.~Nie była już chrześcijańska
1361   2,  19 |               Bałwochwalstwo słowiańskie nie miało tych form wyszukanych,
1362   2,  19 |                  tego wytworzył porządek nie tylko między ludźmi, ale
1363   2,  19 |                 Ten świat w sobie zwarty nie pragnął nic nad to, aby
1364   2,  19 |            naszymi? - rzekł gospodarz.~- Nie, gdyż oni wierzą, iż wszyscy
1365   2,  19 |            narody wszystkie są braćmi, a nie godzi się im napadać ani
1366   2,  19 |                     Oni nam braćmi nigdy nie będą, nigdy!...~Przerwała
1367   2,  19 |                   Przerwała się rozmowa; nie nalegali goście i w chwilę
1368   2,  19 |                 chcecie obalić i żadnego nie znać.~- Nie chcemy tego
1369   2,  19 |             obalić i żadnego nie znać.~- Nie chcemy tego czynić - rzekł
1370   2,  19 |            własny... Dlatego cierpieć go nie możemy i lud wszelkie ciągnie,
1371   2,  19 |                bo idzie z potęgą wielką, nie będzie w nim ani wroga,
1372   2,  19 |               okrutnymi ani bezlitośnymi nie byli. Obcy miał u nas schronienie,
1373   2,  19 |                 bronili uciemiężonych, a nie znaliśmy tylko jednego Boga,
1374   2,  19 |              całego jego blasku dostrzec nie mogliśmy.~- I ten Bóg wasz
1375   2,  19 |                 moja i towarzysza mojego nie inny ma cel, tylko szukanie
1376   2,  19 |           nawracanie tych, co go jeszcze nie znają... Krzyż jest znakiem
1377   2,  19 |                ani wodzem, ani panem być nie chciał. Żył u przybranego
1378   2,  19 |               Boga-Człowieka źli ludzie, nie wierząc w niego, lękając
1379   2,  19 |             wiele z tych rzeczy, drugich nie zrozumiał, o inne pytał
1380   2,  19 |                  słupem do góry. Jeszcze nie pośpieszyli podróżni zapytać,
1381   2,  19 |                  przez nieprzyjaciela?~- Nie. To wici ogniste - rzekł
1382   2,  19 |           Podróżni westchnęli smutnie.~- Nie lękajcie się - rzekł Piastun -
1383   2,  19 |               Piastun - obcemu się u nas nie stanie nic, choćby wojna
1384   2,  19 |            kończy, życie mu się poczyna. Nie wiem, czy kto z moich przybędzie
1385   2,  19 |                  zaczynał pod grodzisko. Nie rozpoczynano nic, gromady
1386   2,  19 |              postacie.~A chociaż Piastun nie spodziewał się, aby mu goście
1387   2,  19 |                 i prószyna ani kropla mu nie została, skąpić nie będzie.~
1388   2,  19 |            kropla mu nie została, skąpić nie będzie.~Wesołą więc twarzą
1389   2,  19 |               wielkie, a zmóc go inaczej nie potrafiłoby "słowo", tylko
1390   2,  19 |              których od urodzenia nożyce nie tknęły, przywiodła ze łzami
1391   2,  19 |                 obrzynki włosów na ogień nie dostały, co za szkodliwe
1392   2,  19 |         powiedzieli mu, że darów żadnych nie przyjmują, bo na ubóstwo
1393   2,  19 |                  aby naradzie starszyzny nie stać na zawadzie, gdyż czas
1394   2,  19 |                 i gromadom rzec chciała: Nie lękam się was! Wołacie się
1395   2,  19 |              gdyby nam tu leżeć przyszło nie jeden miesiąc, ale dziesięć,
1396   2,  19 |                  dziedzictwo... Wojna to nie miesiąca jednego, ale lat
1397   2,  19 |                ale lat może wielu; wojna nie z jednym Chwostkiem, ale
1398   2,  19 |               Miłosza, złamanego starca, nie mamy się co lękać... będzie
1399   2,  19 |           zapowiedź długiej wojny w smak nie była, westchnął każdy, bo
1400   2,  19 |                  konia.~Lecz inaczej już nie było można poczynać. Wici
1401   2,  19 |                  i każdy szedł z tym, że nie spocznie, dopóki stare prawo
1402   2,  19 |                stare prawo znowu panować nie będzie.~Gdy tak gwarzyli
1403   2,  19 |                już teraz pokolenia młode nie bardzo zrozumieć mogły,
1404   2,  19 |             ofiarach, których już czynić nie umiano. Wzywała słońca jasnego,
1405   2,  19 |              dokoła, nigdzie ich znaleźć nie było można. Znikli zostawiwszy
1406   2,  19 |          początek, i my, cośmy się ludzi nie spodziewali, mieliśmy ich
1407   2,  19 |              Gospodarz się uśmiechnął.~- Nie żałujmy, cośmy gościom oddali;
1408   2,  20 |            daleko, bo ludzie się nigdzie nie zaopatrywali w garnki, misy,
1409   2,  20 |                  ich rozrodziło wielu, a nie mógł żaden być, jeno zdunem,
1410   2,  20 |                 jednak swojego rzemiosła nie rzucał, bo je lubił i pysznił
1411   2,  20 |                  niego. W piecu u niego, nie w jednym, to w drugim, paliło
1412   2,  20 |              paliło się zawsze, a u koła nie było dnia, ażeby Mirsz nie
1413   2,  20 |               nie było dnia, ażeby Mirsz nie siadł i coś nie robił. Oprócz
1414   2,  20 |              ażeby Mirsz nie siadł i coś nie robił. Oprócz chałupy, w
1415   2,  20 |                 kto wszedł, wydziwić się nie mógł, jaki tam był dostatek
1416   2,  20 |         pękniętego garnka na półce nigdy nie postawił ani go komu sprzedał.
1417   2,  20 |                  jeśli mu się jak należy nie odzywał i nie zagadał wesoło,
1418   2,  20 |                 jak należy nie odzywał i nie zagadał wesoło, zaraz go
1419   2,  20 |               tak samo rzucali, co pieca nie wytrzymawszy z rysą z niego
1420   2,  20 |             ognia i on też nigdy położyć nie omieszkiwał, bo go tu z
1421   2,  20 |                 których już żadnej wziąć nie chciał, choćby mu to było
1422   2,  20 |               zaraz widać było, że człek nie prosty był.~Gdy przy robocie
1423   2,  20 |                znał więcej, niż mówił, a nie tylko garnki lepił, ale
1424   2,  20 |                  że pytać się już więcej nie było potrzeba, tylko to
1425   2,  20 |              bowiem zdawało się, że mówi nie do rzeczy lub od rzeczy -
1426   2,  20 |                  które się nikomu na nic nie zdały, a tracił nad nimi
1427   2,  20 |           wypalał je osobno - a potem je nie do szopy stawił, ale w chacie
1428   2,  20 |             chacie u siebie i nikomu ich nie dawał. Mówili nawet ludzie,
1429   2,  20 |         uśmiechał się do nich. Ledwie że nie gadał z nimi. Choć tam sobie
1430   2,  20 |                  szydzono może, on wcale nie zważał na to.~Tego dnia -
1431   2,  20 |                 wierzbą starą.~Drzewo to nie wiadomo dlaczego z dawna
1432   2,  20 |              dawały. Mirsz przecie na to nie zważał i siadał w niej zaciszno -
1433   2,  20 |           świeciło blaskiem takim, że na nie spojrzeć nie było sposobu.~
1434   2,  20 |                takim, że na nie spojrzeć nie było sposobu.~Wtem kilku
1435   2,  20 |              czółna w pogotowiu u brzegu nie było - stał więc i czekał.
1436   2,  20 |                  was zawzięli?~- Jeszcze nie - odparł Doman.~- I bez
1437   2,  20 |                 ulu i dnia bez matki się nie ostoją!~- Pewnie - rzekł
1438   2,  20 |                   rzekł kmieć.~- Ja tego nie potrzebuję, ale wam by się
1439   2,  20 |                  bąknął Misz. - Aleć ich nie dajecie darmo?~- Czasem -
1440   2,  20 |                już niemłody. Ruchem rąk, nie mówiąc nic, powiedział mu
1441   2,  20 |                Polan pieniądze, choć ich nie robiono. Z dawna przywozili
1442   2,  20 |                 gorzało tylko, aby Znicz nie wygasał. Dym prosto ponad
1443   2,  20 |            uśpione, trzecia czuwająca za nie. Tą trzecią była Dziwa.~
1444   2,  20 |                  była podobną. W chramie nie było nikogo.~Światełko ognia
1445   2,  20 |            zerwały się z siedzeń swoich, nie mogąc rychło oprzytomnieć,
1446   2,  20 |                  teraz dobrze, iż duchem nie był - ale ją trwoga ogarniała,
1447   2,  20 |               aby nawet u ołtarza zemsty nie szukał.~Doman na krzyk jej
1448   2,  20 |               stojąco u wchodu Domana.~- Nie obawiaj się - rzekł - nie
1449   2,  20 |                Nie obawiaj się - rzekł - nie uczynię nic złego, zemsty
1450   2,  20 |                uczynię nic złego, zemsty nie szukam. Chciałem widzieć
1451   2,  20 |                  powiem wam wszystko, ja nie jestem winna. Posłuszny
1452   2,  20 |                was tam zabić, bronić się nie będę. Porwać się dać i żyć
1453   2,  20 |              Porwać się dać i żyć z wami nie mogłam. Dawno, w dzieciństwie,
1454   2,  20 |                śmierć, a bogi i duchy... Nie śmiał dokończyć.~- Co po
1455   2,  20 |            duchom a ludziom razem służyć nie można. Wianek mój do nich
1456   2,  20 |                się cofnęła, ale z oka go nie spuszczała. Człowiek ten,
1457   2,  20 |                 żal i litość, i obawę.~- Nie miejcie do mnie talu - mówiła -
1458   2,  20 |                  talu - mówiła - ja sama nie wiedziałam, com czyniła,
1459   2,  20 |              zabijcie mnie tak, abym się nie męczyła, a odpuśćcie braci
1460   2,  20 |            rodowi mojemu. Ja się umierać nie boję - dodała - z duchami
1461   2,  20 |                 zarumieniło się mocno.~- Nie może to być - szepnęła cicho -
1462   2,  20 |                to być - szepnęła cicho - nie może...~- Żal mi cię - ciągnął
1463   2,  20 |               Doman - ja do żadnej innej nie mam serca. Próbowałem siostrę
1464   2,  20 |            powtarzała jakby bez myśli:~- Nie może to być! Nie może!~Gdy
1465   2,  20 |                myśli:~- Nie może to być! Nie może!~Gdy tak rozmawiali
1466   2,  20 |                skarżył, ona niby słuchać nie chciała, w sercu jej zrobiło
1467   2,  20 |               się tak dziwnie, jak nigdy nie było. Coś ją ciągnęło do
1468   2,  20 |              może to, że go zabiła. Sama nie wiedziała, co się z nią
1469   2,  20 |                  rada by była uciekać, a nie mogła. Coś ją trzymało wkutą
1470   2,  20 |              głosem stłumionym -idźcie i nie powracajcie!~- A gdybym
1471   2,  20 |                 domu, na rodzie całym, a nie chciałem go.~- Zabijcie
1472   2,  20 |                rzekł Doman śmiejąc się - nie! nie! Lecz gdy powrócę,
1473   2,  20 |                 Doman śmiejąc się - nie! nie! Lecz gdy powrócę, gdy poproszę,
1474   2,  20 |                     Przecież cię dziewka nie zabiła! - zawołał - wiedziałem
1475   2,  20 |                  mówiłem z nią, a zemsty nie żądam. Dziewka mi i teraz
1476   2,  20 |                teraz w głowie, choć mnie nie chce. Mówi, że duchom ślubowała.
1477   2,  20 |         zapomnisz... Porwać jej stąd się nie godzi - mówił stary - wszystkie
1478   2,  20 |                 ci potrzeba, bo bez niej nie wyżyje człek.~- Mój ojcze -
1479   2,  20 |               Mój ojcze - odparł Doman - nie łaj mnie, inne mi nie do
1480   2,  20 |                    nie łaj mnie, inne mi nie do smaku. Wizun ręką gwałtownie
1481   2,  20 |             tęsknić będziesz, póki innej nie weźmiesz.~Tak się poczęła
1482   2,  20 |             Choćbyś kmieciem czy żupanem nie był, na to chata, aby gościom
1483   2,  20 |            bardzo, ani koło gospodarstwa nie chodziło, lubiła się stroić,
1484   2,  20 |               już przynosić ani zabierać nie było potrzeba, młoda gospodyni,
1485   2,  20 |                ukradkiem, czy ojciec jej nie zawoła, a w istocie coraz
1486   2,  20 |               figlarne oczy - ja bym się nie bardzo broniła.~Mrok już
1487   2,  20 |            strzelasz na takich ludzi? On nie z takich, co garnki robią,
1488   2,  20 |              tłuką, tobie do niego nic. ~Nie patrzałam!~- Patrzałaś!
1489   2,  20 |                  odjeżdżał, żebyś mi się nie pokazywała! - dodał - pamiętaj ~
1490   2,  20 |                  mi się pod skwar jechać nie chce - rzekł chmurno.~-
1491   2,  20 |            chłody - odparł zdun - ja wam nie bronię.~Nic nie odpowiedziawszy
1492   2,  20 |                   ja wam nie bronię.~Nic nie odpowiedziawszy kmieć powlókł
1493   2,  20 |                pół się zgiąwszy, aby jej nie widziano, śledziła go oczyma.
1494   2,  20 |               się jej majaczyło dziwnie, nie widziała nic oprócz jakichś
1495   2,  20 |                 stroną chramu, aby z nim nie spotkać u wyjścia. Między
1496   2,  20 |                  nagle stanął przed nią. Nie było tu nikogo oprócz ich
1497   2,  20 |             zasłaniając oczy, ale go już nie było, gdy je odkryła.~Uciekł.
1498   2,  20 |                  i śpiewać poczęła, sama nie wiedząc co - ot, jakąś dawną,
1499   2,  20 |                  drzemał, na pół czuwał. Nie wiedział, co robić z sobą.~
1500   2,  20 |                 jeszcze? - spytał.~- Sam nie wiem, jak się przywlokłem -