Tom,  Rozdzial

1501   2,  20 |             dziewkę ładną.~- Weźże ją, a nie chodź darmo około tej, która
1502   2,  20 |               darmo około tej, która cię nie chce. - Nie zechce może
1503   2,  20 |               tej, która cię nie chce. - Nie zechce może i tamta!~- Zdunowa
1504   2,  20 |                   Przez cały biały dzień nie jadłem nic prócz liści,
1505   2,  20 |              niej odpoczywać.~- Skóry mi nie trzeba, siano lepsze - rzekł
1506   2,  20 |               Powypędzam wszystkie. Czym nie młoda? Czym nie hoża? Hej!
1507   2,  20 |          wszystkie. Czym nie młoda? Czym nie hoża? Hej! na koniku przy
1508   2,  20 |                  Wybiegła do świetlicy - nie było nikogo, wróciła do
1509   2,  20 |               pozbył, póki by mnie sobie nie wziął.~Wzdychała jeszcze,
1510   2,  20 |            nieprawda?~- Oj! oj! czemu by nie? - przyglądając się jej
1511   2,  20 |                lubczykiem; kto by ciebie nie miłował, choćby kneziem
1512   2,  20 |           Rozśmiała się głośno. Mili już nie było, pobiegła do chaty,
1513   2,  20 |             sercem bijącym patrzała nań, nie mrugnęła, choć ojciec, czuła,
1514   2,  20 |                 mój! - wołała i tylko że nie plasnęła w ręce. - Jaruha
1515   2,  20 |                  wiatr był i nic słyszeć nie dawał, szeptali długo, prawie
1516   2,  20 |              ojca trzeba prosić, inaczej nie pójdę z domu, nie pójdę
1517   2,  20 |                inaczej nie pójdę z domu, nie pójdę inaczej!~Rano po deszczu
1518   2,  20 |             słońce piekło, choć go widać nie było.~- Ojcze Mirszu - ja
1519   2,  20 |                 Mirszu - ja dziś do domu nie pojadę; drogi grząskie,
1520   2,  20 |              rzekł - gdybyście mi swatów nie odpędzili z grochem, tobym
1521   2,  20 |                  żonę ci ją dam, inaczej nie. Ślijcie swaty uroczyste
1522   2,  20 |                 żyło, a Doman w podwórko nie postrzeżony skoczył pod
1523   2,  20 |           patrzeć i płakać, póki z wojny nie wrócisz, póki swaty nie
1524   2,  20 |                  nie wrócisz, póki swaty nie przyjadą. - Na koń! - krzyczał
1525   2,  20 |                   dziękujemy za gościnę, nie czas odpoczywać, gdy ogniste
1526   2,  21 |                  się niebieska odbijała. Nie widać jeszcze było nic...
1527   2,  21 |               się prosili. Tu ich puścić nie chciano, aż wyszedł starszy
1528   2,  21 |                  ławie, bo tej nocy spać nie mógł~po gościnie u Piasta.
1529   2,  21 |            kneźna, a Chwostek mruczał:~- Nie będą śmieli! Poburzą się,
1530   2,  21 |                 kmiecie go przekupili... Nie będą śmieli wici ognistych
1531   2,  21 |                każę zażegnać, bo się ich nie boję.~Kneźna padła mu do
1532   2,  21 |           powtarzał:~- Czerń plugawa!... Nie będą śmieli!...~Wtem nad
1533   2,  21 |                  Niech znają, że ich się nie zlęknę!...~Na kamieniach
1534   2,  21 |                się uśmiechał. Biała pani nie mówiła nic, skinęła na chłopców
1535   2,  21 |            krokami wielkimi. - Dzieci tu nie zostaną... - mówiła.~Na
1536   2,  21 |                 Chwostek.~- Czemu zostać nie mają? - zawołał - chcesz
1537   2,  21 |                czerń i zadała im śmierć? Nie, bezpieczniejsi oni tu w
1538   2,  21 |                  się jej namarszczyła.~- Nie - rzekła - nie, pytałam
1539   2,  21 |           namarszczyła.~- Nie - rzekła - nie, pytałam się dziś wróżki,
1540   2,  21 |               ognie, którym nikt wierzyć nie chciał, sprawdzi i reszta..
1541   2,  21 |               choć zostaną do jutra...~- Nie, nie... ani godziny, jutro
1542   2,  21 |               zostaną do jutra...~- Nie, nie... ani godziny, jutro cała
1543   2,  21 |                do brzegu popłynę... Póki nie siędziecie na konie, ja
1544   2,  21 |                  dworu, i grodu, i wieży nie stało... mścijcie ojca i
1545   2,  21 |            mruknął.~- Nigdy stołba wziąć nie mogą... Prowadźcie Sasów,
1546   2,  21 |               cień, aby się prześliznęła nie postrzeżona. Chwostek oczyma
1547   2,  21 |                  strażnika na wieży: - A nie widać tam gromad zbrojnych?~-
1548   2,  21 |                  tam gromad zbrojnych?~- Nie rusza się nic! Nie widać
1549   2,  21 |          zbrojnych?~- Nie rusza się nic! Nie widać nic... cicho wkoło
1550   2,  21 |         spokojnie. Chwost zaśmiał się.~- Nie będą śmieli, nie ważą się...~
1551   2,  21 |                  się.~- Nie będą śmieli, nie ważą się...~Czekali dzień
1552   2,  21 |                 dzień cały, do wieczora, nie było nic. Kneź powtarzał
1553   2,  21 |                  Kneź powtarzał swoje: - Nie śmieją...~Noc zeszła spokojnie,
1554   2,  21 |                 rankiem strażnik z wieży nie zobaczył nic jeszcze. Nadszedł
1555   2,  21 |               trwożna, Chwostek mówił:~- Nie śmieją.~Wtem na stołbie
1556   2,  21 |                jakby jezioro mruczało. A nie jezioro mruczało, ale gromady
1557   2,  21 |         wieczorny już w dali nic widzieć nie dawał, aż płomię się rozpostarło
1558   2,  21 |           jeziorze. W dali nic już widać nie było, cisza wkoło, tylko
1559   2,  21 |              okiem, leżąc w tej łupinie, nie poruszając się prawie, rękami
1560   2,  21 |            płynął. Czółenko posuwało się nie pluszcząc, nie drgając,
1561   2,  21 |              posuwało się nie pluszcząc, nie drgając, jakby je spod spodu
1562   2,  21 |            chodzi i rozgląda się dokoła. Nie widać nic... w górze przebłyskują
1563   2,  21 |              trzciny, wypełzł na ląd i - nie wrócił. ~Tak zeszła noc.
1564   2,  21 |                mgły się powlokły - i nic nie widać - ziemia tylko dyszeć
1565   2,  21 |                  wałów we mgły i nic nad nie nie widzą.~Za mgłami na
1566   2,  21 |              wałów we mgły i nic nad nie nie widzą.~Za mgłami na wschodzie
1567   2,  21 |                   stoi, liczy i policzyć nie może. Głową potrząsa.~-
1568   2,  21 |            dodają.~- Hej! hej! to czerń, nie wojaki, licha drużyna, od
1569   2,  21 |                słońcu, a pożegnaj, bo go nie zobaczysz więcej!~Kneź nie
1570   2,  21 |               nie zobaczysz więcej!~Kneź nie słucha, siadł na ławie i
1571   2,  21 |                wszech stron, obronić się nie mogła, trupami usłane drogi,
1572   2,  21 |           kamieniu, niech belka na belce nie zostanie... w popiół Pepełków
1573   2,  21 |         płomienie. Jeszcze ludzie z nich nie pośpieli wyratować, co się
1574   2,  21 |            Zgładził ich, aby po nim nikt nie został... oprócz starca
1575   2,  21 |               się włóczyć po ziemi, ażby nie zgniły ich ciała. Tu stos
1576   2,  21 |             stołbem i z nimi? Ogniem ich nie pożyć, bo kamień mu się
1577   2,  21 |                  pożyć, bo kamień mu się nie da; siekierami i młotami
1578   2,  21 |                 da; siekierami i młotami nie rozwalić grubego muru, ptakiem
1579   2,  21 |                 muru, ptakiem na wierzch nie zalecieć; myszą się i kretem
1580   2,  21 |              myszą się i kretem do niego nie podkopać, bo głęboko w ziemi
1581   2,  21 |               ich jednym weźmiemy, ludzi nie tracąc na próżno - rzekł
1582   2,  21 |             posiedzim dłużej... póki ich nie wymorzym do szczętu... Im
1583   2,  21 |                   dość będzie nas, by im nie dać wyleźć z jamy.~Stało
1584   2,  21 |                  i do ich krwi należeli. Nie poszli oni na ogniste wici,
1585   2,  21 |            przyjechawszy blisko, z konia nie zsiadł, skinął głową na
1586   2,  21 |                Wszystkich Leszkow przeto nie wygubicie - odparł - zostanie
1587   2,  21 |            siedzieli cicho i panować nam nie chcieli - rzekł Myszko. -
1588   2,  21 |                  w głowie? A Niemców ino nie widać i jednego zrzuciwszy
1589   2,  21 |                 drugiego kneziem.~- Ano, nie z waszych! - rzekł Myszko -
1590   2,  21 |                waszych! - rzekł Myszko - nie z tego rodu, który nas chciał
1591   2,  21 |                 zaprząc i orać z nami... Nie!... znajdziemy kmiecia...~
1592   2,  21 |            stołba myślicie? - zapytał.~- Nie... - rzekł sucho Myszko
1593   2,  21 |        zwiesiwszy.~- Aby tylko Niemcowie nie przyszli i nie pomścili
1594   2,  21 |                 Niemcowie nie przyszli i nie pomścili się za nich - rzekł. -
1595   2,  21 |             śmieli.~- Alboż to oszczepów nie mamy? - rzekł młodszy, którego
1596   2,  21 |                stanie.~- Ale też ich stu nie przyjdzie zza Łaby tu -
1597   2,  21 |                  mówił starszy. - Pewnie nie - zawołał Bumir - ich dziesięciu
1598   2,  21 |                  równi - mówił Myszko. - Nie boim się, pogróżek!~Zamilkli
1599   2,  21 |               pokoju, a do naszych spraw nie leźcie. Wojować nie chcecie
1600   2,  21 |                spraw nie leźcie. Wojować nie chcecie ze swoim rodem,
1601   2,  21 |                  chcecie ze swoim rodem, nie ciągniemy was za szyję...
1602   2,  21 |           ciągniemy was za szyję... ano, nie wyzywajcie wilka z lasa!...
1603   2,  21 |                Ze słowem tu przyszedłem, nie z kamieniem - począł - nie
1604   2,  21 |               nie z kamieniem - począł - nie biję się z wami. Mówię wam
1605   2,  21 |                  warto by mir uczynić, a nie zabijać się na pociechę
1606   2,  21 |               krew mi wrócić trzeba!~- A nie dosyć wam tej pomsty, żeście
1607   2,  21 |                 prędki - to jego mienie, nie posoka... Nam krwi za krew
1608   2,  21 |               całej Polanie naszej!... - Nie wypowiadamyć wam wojny -
1609   2,  21 |                  synem spokojny, wam się nie stało nic... Panować nie
1610   2,  21 |                 nie stało nic... Panować nie damy, a żyć nie bronim...~
1611   2,  21 |                  Panować nie damy, a żyć nie bronim...~Znowu pomilczeli
1612   2,  21 |          będziesz? Ze wściekłym zwierzem nie gadać, a bić go w łeb! Weźcie
1613   2,  21 |               zwołaj swoich... ginąć nam nie dajcie, bo i was ta czerń
1614   2,  21 |             przybyły. Myszko nań patrzał nie spuszczając z oczów. - Słuchajcie
1615   2,  21 |              jeżeli z was jeden wstanie, nie zostawimy duszy żywej...
1616   2,  21 |           mruczała narzekając, że lepiej nie poszła w niewolę, niżby
1617   2,  21 |                  wodę, której nastarczyć nie było podobna spragnionym,
1618   2,  21 |               spragnionym, innego napoju nie było. Na drugiej połaci
1619   2,  21 |                już trzy trupy, z którymi nie wiedziano, co zrobić...
1620   2,  21 |                 długo leżała jak martwa, nie mówiąc słowa. Nie mówili
1621   2,  21 |                martwa, nie mówiąc słowa. Nie mówili do siebie, a widać
1622   2,  21 |       odrętwiałości, gdy mąż klął, a nic nie przedsiębrał, zawołała Muchy
1623   2,  21 |           pomyśleć nawet było trudno, bo nie na długo drzewa by stało.
1624   2,  21 |                milcząc popatrzał w dół i nie odpowiedział. Ci, co wczoraj
1625   2,  21 |           Spotykali się z żoną milczący, nie mówiąc do siebie, i mijali.~
1626   2,  21 |           pozostawali na zgniłej słomie, nie gniewali się za to, leżeli
1627   2,  21 |            głodni, i w chwilę nic z niej nie pozostało; przez szparę
1628   2,  21 |                jak kto siedział i leżał, nie poruszywszy się nawet. Zasnęli
1629   2,  21 |            pokrakiwali góra uspokoić się nie mogąc ni do gniazd trafić
1630   2,  21 |                  stołba wymknąć się nikt nie mógł.~Wstał znowu dzień
1631   2,  21 |                   Ludu odprawiono wiele, nie było go już tyle potrzeba,
1632   2,  21 |                 a odsiecz prędko nadążyć nie mogła.~Reszta pozostała
1633   2,  21 |                  ani strzała, ani kamień nie dosięgnął, choć ciągle ich
1634   2,  21 |               się przy ogniach.~Na wieży nie było znaku życia żadnego,
1635   2,  21 |                Krew za krew!! Żaden stąd nie ujdzie żyw!!~Wołanie i boleść,
1636   2,  21 |                pagórku śmiecia - nikt mu nie bronił. Nikt go nie znał.
1637   2,  21 |              nikt mu nie bronił. Nikt go nie znał. Włóczyło się tak naówczas
1638   2,  21 |           rzuciło po chleba kawałku i po nie dogryzionej kości, z której
1639   2,  21 |                  resztki szpiku wysysał.~Nie uważano, że się wciąż patrzał
1640   2,  21 |              ziemi. Sunął się tak, iż go nie dostrzeżono. Po piasku pełznął
1641   2,  21 |              zdawało jak pająk olbrzymi. Nie mogło to być nic innego
1642   2,  21 |           potrącił, lecz życia już w nim nie było. Przekleństwem więc
1643   2,  21 |             chyba i jeść ci co dać, abyś nie wściekał się.~Chłopaki więc
1644   2,  21 |                ale o litość i zmiłowanie nie prosił nikt.~Dziesiątego
1645   2,  21 |                 wołać kazali na rozmowę, nie odezwał, się nikt. Stali
1646   2,  21 |               dni cztery. Na wierzchołku nie było strażnika, we wnętrzu
1647   2,  21 |               Drabiny mocowano; nikt się nie pokazywał, dostali się do
1648   2,  21 |                 wchodu, nikt im wnijścia nie bronił. Poczęli go rąbać,
1649   2,  21 |           Poczęli go rąbać, bić i łamać, nie odpowiedziano ze środka.~
1650   2,  21 |               cicho jak na żalniku nocą, nie widać nikogo, zgniliznę
1651   2,  21 |                  okryte.~Żyw tu już nikt nie pozostał. Zbuntowanemu znać
1652   3,  22 |               widziało, i wiec spokojnie nie przejdzie.~Ścibor, do swoich
1653   3,  22 |                   Ja się tam wam do niej nie przydam - odpowiedział mu
1654   3,  22 |                jam ubogi człek przodować nie chcę, bo się na siłach nie
1655   3,  22 |               nie chcę, bo się na siłach nie czuję... Nie nawykłem do
1656   3,  22 |               się na siłach nie czuję... Nie nawykłem do tego, a rozkazywać
1657   3,  22 |           nawykłem do tego, a rozkazywać nie umiem, ino pszczołom moim,
1658   3,  22 |                czeladzi, która sprzeczna nie jest. Życzę wam tylko, abyście
1659   3,  22 |                wodza... Niemców tylko co nie widać, gdy zwietrzą, że
1660   3,  22 |             ojcze - rzekł - bo się u nas nie na pogodę, ale na straszny
1661   3,  22 |            dostać chcieli i kneziować... Nie pójdzie nam łatwo...~Westchnęli
1662   3,  22 |              tylko, iż go dawno doma już nie było.~Ciągnęli kmiecie ze
1663   3,  22 |                  strachem w sercach, ale nie chcąc ustąpić. Myśleli może,
1664   3,  22 |               może, iż gdy się na innych nie zgodzą ludzie, do nich powrócą.
1665   3,  22 |              belki czarne, krwią jeszcze nie wsiąkłą ociekła ziemia,
1666   3,  22 |                  popalono, aby powietrza nie psuły; wszystko to napominało,
1667   3,  22 |          Chwostka zjadły, będą górą, ale nie wszyscy za nimi i z nimi
1668   3,  22 |              widzi, choć mówi niewiele i nie trzyma z nikim, tylko dla
1669   3,  22 |               lubił, a do obrad i wieców nie był nawykły. Za srogiego
1670   3,  22 |                   próbujcie szczęścia... Nie mam ja co rzec krom tego,
1671   3,  22 |             kneziów siła, choć i jednego nie mamy... o posłuszną gromadę
1672   3,  22 |                   Czemu bym i ja kneziem nie miał być?...~Myszkowie,
1673   3,  22 |             kmieciami na równi w prawie, nie chcąc im ustąpić. Na tych
1674   3,  22 |                   przerwał drugi - czemu nie jednego z Kaniów? Ci też
1675   3,  22 |               nań składać się i zsypywać nie potrzebowali...~- To i Wiszów
1676   3,  22 |         Wszczynała się już wrzawa, zgody nie było, zaczęli wołać za sobą
1677   3,  22 |              dosyć! - krzyczeć zaczęto - nie chcemy ich! Mścić się będą!
1678   3,  22 |                  że to wiec jest i że tu nie pięść, ale poczciwe słowo
1679   3,  22 |              prędko, bo ich długo prosić nie trzeba. Ziemię nam spustoszą,
1680   3,  22 |               była największa, bez głowy nie poradzimy.~Wtem wystąpił
1681   3,  22 |      czterdzieści, choć tego po nim znać nie było. Siłę miał taką, że
1682   3,  22 |                 utrzymania ludu w ładzie nie było nad niego... gdyby
1683   3,  22 |                niego... gdyby gorącością nie psuł, co dzielnością dokazał.
1684   3,  22 |                  gdy miłował, serdeczny, nie ulękniony niczym, a w potrzebie
1685   3,  22 |                  bić się gotowa, ustąpić nie chce nikt... Nie nowina
1686   3,  22 |                 ustąpić nie chce nikt... Nie nowina to... Wszak ci to
1687   3,  22 |             słupa biegały, inaczej zgody nie mogąc dopytać... Ano nam
1688   3,  22 |                 mogąc dopytać... Ano nam nie tyle końskich nóg, co ludzkiej
1689   3,  22 |                losy... prędzej będzie... nie umieją ludzie, niech wybierają
1690   3,  22 |               bogowie.~Wszyscy zamilkli, nie w smak to poszło.~- Jak
1691   3,  22 |              smak to poszło.~- Jak zgody nie będzie - zawołał Myszko
1692   3,  22 |                  czasu na losy rzucać... Nie warto od tego poczynać,
1693   3,  22 |               mamy. Wstał Doman.~- Czemu nie na losy? - zapytał. - Czasu
1694   3,  22 |                  zapytał. - Czasu by się nie marnowało. Pokładnijmy włócznie,
1695   3,  22 |                gwar wziął okrutny; losów nie chcieli za nic ci, co się
1696   3,  22 |                siebie spodziewali. Zgody nie było, a tu i noc już nadchodziła.
1697   3,  22 |               ale sam im usta zamknął.~- Nie chcę! - zawołał. - Wolę
1698   3,  22 |                 takich, którzy mówili:~- Nie gorsiśmy od nich, mienia
1699   3,  22 |          Pomorzan prowadzą, my tymczasem nie im, a sobie pięści pokazujemy.
1700   3,  22 |              zrywa A że my sami wybierać nie umiemy, jedni nam do wyboru
1701   3,  22 |                  z małym głosem, nic bym nie dokazał... Jużeście się
1702   3,  22 |            zapytał gospodarz, który go i nie widział dawno, i nie słyszał
1703   3,  22 |                go i nie widział dawno, i nie słyszał o nim nawet.~- Nóż
1704   3,  22 |                 boku piskliwy:~- I gdyby nie ta stara wiedźma, Jaruha,
1705   3,  22 |            Jaruha, już by was na świecie nie było... hal ha!...~Obejrzeli
1706   3,  22 |               stara niezmieszana - czemu nie? Słyszałam ja, że tam ładu
1707   3,  22 |                Słyszałam ja, że tam ładu nie ma... Kto wie? Przyszedłby
1708   3,  22 |           trafiło się tak, że w mrowisku nie stało króla... Mrówczy pan
1709   3,  22 |                się, a potomstwa po sobie nie zostawił... Tymczasem łakome
1710   3,  22 |                 muchę, inni pająka, byle nie mrówkę, bo one wszystkie
1711   3,  22 |            Wybierali, wybierali i wybrać nie mogli, a ptastwo jaja dzióbało
1712   3,  22 |             równo... Aby ono to i tu tak nie było, miłościwi panowie.
1713   3,  22 |                mnożyć głowy, kiedy i tak nie ma zgody?... - odparł stary. -
1714   3,  22 |               Radźcie beze mnie, jam się nie zdał...~Nazajutrz dzień
1715   3,  22 |               się do kupy cisnęli.~Zgody nie było... Leszkowie z jednej,
1716   3,  22 |                 z goryczą Krwawa Szyja - nie ma wody, nie ma zgody. Mało
1717   3,  22 |              Krwawa Szyja - nie ma wody, nie ma zgody. Mało się już za
1718   3,  22 |             zgody. Mało się już za włosy nie pobierzemy. Każdy by kneziem
1719   3,  22 |                  a słuchać by się nikomu nie chciało.~- A wy? - zapytał
1720   3,  22 |              przemierzłego zdusił, jeśli nie ja i moi? Kto szyi i zdrowia
1721   3,  22 |               Leszek i Pepełek ciągną?~- Nie ma co już i mówić o wyborze -
1722   3,  22 |          siedział.~- Cóż, jeśli do zgody nie przyjdzie - przerwał Myszko -
1723   3,  22 |           spotkać...~- Ja nad sobą innym nie dam przewodzić - krzyknął
1724   3,  22 |             Nazajutrz dzień na grodzisku nie było nikogo. Stado wróbli
1725   3,  22 |                 się też, iż ubogi był, a nie potrzebował do sporów należeć
1726   3,  22 |                  że za drugim razem wiec nie darmo się zbierze i wybór
1727   3,  22 |                  Wielu już zrażonych iść nie chciało. Byli i tacy, co
1728   3,  22 |                  się cieszyli, że knezia nie mieli, bo danin, osypów
1729   3,  22 |                 osypów i służby do grodu nie było, a gdy o najazdach
1730   3,  22 |              Wartę się tak rychło wybrać nie mogą.~Tymczasem, że dzień
1731   3,  22 |         dowiedział Bumir i jego drużyna, nie chcieli się też dać wyprzedzić,
1732   3,  22 |              konie i słali na gród.~Zbór nie był tak gromadnym jak pierwszym
1733   3,  22 |           Starzec poważanie miał u ludzi nie tylko dla doświadczenia
1734   3,  22 |                po radę, acz jej szczodry nie był. Wszyscy mu więc okazali
1735   3,  22 |                  pewni, iż przeciwko nim nie stanie. Więc nim do koła
1736   3,  22 |             ażebym wam prawdę przyniósł, nie z siebie, ale z tego źródła,
1737   3,  22 |                  jak Ludkom i Polanom...~Nie ma u nas takich chramów
1738   3,  22 |                   a pyta cię i opatruje. Nie puszczają zaś więcej jak
1739   3,  22 |                wyrocznię czekać, póki mi nie przyszła w jednym słowie: -
1740   3,  22 |                  Wybierzcie pokornego... Nie dość mi na tym było i szedłem
1741   3,  22 |                czeka nas, dopóki m a ł y nie będzie uczyniony wielkim.~
1742   3,  22 |                   a swoich o miedzę znać nie chcą... Każdy żyje jako
1743   3,  22 |             łamali, a nazajutrz znać się nie chcieli...~- Niemcy mają
1744   3,  22 |                   Dla onej swobody, pana nie znając, zwierzom dzikim
1745   3,  22 |                 na pastwę.~- Gdy inaczej nie może być, choć nasze ziemie
1746   3,  22 |         mniejszym się stać lub okazać. I nie w smak szły te wróżby znaczniejszym,
1747   3,  22 |           odskoczyła połowa, ani znać go nie chcąc za wodza.~Tuż najpokorniejszego
1748   3,  22 |       rozpierzchli się, rozbiegli.~Zgody nie było... Część znaczna precz
1749   3,  22 |                       poczęli zaklinać - nie ma czasu na długie rady...
1750   3,  22 |                ławą im zastąpić drogę... Nie staniemy im do oczów, później
1751   3,  22 |                 im do oczów, później już nie czas będzie...~Dobek przerwał
1752   3,  22 |                było na niebie.~Nazajutrz nie przybył nikt jeszcze na
1753   3,  22 |                  też osad szły gromadki.~Nie pytając wyboru Dobek, który
1754   3,  22 |                nadał, a posłuszeństwa mu nie odmawiano. Silnym był dość,
1755   3,  22 |            zbrojny mógł się nim nazywać. Nie byli jeszcze Polanie narodem
1756   3,  22 |             Każdy ród wiódł swą gromadę, nie bardzo sforną, grozą i strachem
1757   3,  22 |               sługi z Leszkami stać obok nie chcieli. Lecz Dobek, gdy
1758   3,  22 |                spoczął, póki do potyczki nie doprowadził. Wojnę lubił
1759   3,  22 |              ludźmi w gaju, aby nocą ich nie zdradziły ogniska i dymy.~
1760   3,  23 |                wysłani z tym, że Niemców nie opodal już słychać było -
1761   3,  23 |                  nawet, ale sił obliczyć nie mogli.~Szli zabierając ludzi,
1762   3,  23 |                 a zbierana kupa czeladzi nie starczyła na taką siłę;
1763   3,  23 |                  żałosne wołania starców nie dodały serca Dobkowej gromadzie,
1764   3,  23 |               odskakiwały, których pałki nie brały. Za tarczami tymi
1765   3,  23 |              północy. Księżyca na niebie nie było i noc okryła ich chmurna.~
1766   3,  23 |                   bo mu siec było pilno. Nie spodziewali się znać najeźdźcy,
1767   3,  23 |              łakomą zdobyczą, choćby się nie obciążyli lupami. Lud tam
1768   3,  23 |                  pozabieranymi w drodze. Nie opodal od obozu ich widać
1769   3,  23 |                   a nikt im chleba nawet nie rzucił. Stado psów ujadało
1770   3,  23 |                 ujadało nad nimi. Jęczeć nie śmieli, bo słabych zabijano...
1771   3,  23 |                 leżeli, cale się niczego nie spodziewając, tak zawodzili
1772   3,  23 |               zbliżających się posłyszeć nie mogli. Łamane gałęzie i
1773   3,  23 |                 strony od pola zająć ich nie było można, bo by zawczasu
1774   3,  23 |            strony mieli ludzie, aby nikt nie uszedł z życiem.~Jedną część
1775   3,  23 |             usłyszano głos ten, nikt się nie ruszył; sądzili, że który
1776   3,  23 |               który ze swoich znak daje, nie ulękli się i nie spłoszyli.
1777   3,  23 |              znak daje, nie ulękli się i nie spłoszyli. Gwar i śmiechy
1778   3,  23 |                 dogonić ich najmniejszej nie było nadziei.~Wrócili więc,
1779   3,  23 |                tylko co jęczeli spętani, nie spodziewając się już nigdy
1780   3,  23 |                dowódców i znaczniejszych nie ukrywał. Ale ci leżeli twarzami
1781   3,  23 |              korzyć się i litości prosić nie mieli zwyczaju. Leżeli pokrwawieni,
1782   3,  23 |         pokrwawieni, tuląc oczy i czoła, nie sycząc nawet, choć ich powrozami
1783   3,  23 |                  Lecz Ludek wstrzymał.~- Nie - dajcie go mnie, dyby mu
1784   3,  23 |             śmierci z mojej naprawy dlań nie chcę, bo naszym gościem
1785   3,  23 |              Przysięgał, iż wcale winnym nie był zdrady, bo go kneziowie
1786   3,  23 |               bywał u Polan, ale dróg im nie okazywał. Iść tylko musiał,
1787   3,  23 |                 grożono. Wiary mu jednak nie dając, w pętach precz go
1788   3,  23 |                 nigdy zdobyczy obfitszej nie pamiętali ludzie. Radość
1789   3,  23 |              Kaszubów i Niemców nikt już nie myślał - utrzymywali nawet
1790   3,  23 |                   klęską tą odstraszeni, nie odważą się na drugi najazd
1791   3,  23 |                 Kaszubów do posiłkowania nie znajdą tak łatwo, a Niemców
1792   3,  23 |                Niemców z dala sprowadzić nie będą mogli.~W obozie teraz
1793   3,  23 |                   Ta gdy ich zaskoczyła, nie czas już ruszać się było -
1794   3,  23 |                niego jednak prawie dobyć nie mogli mimo groźby. Prawił
1795   3,  23 |               jeśliby do swoich dzielnic nie mogli powrócić, nieustannie
1796   3,  23 |         zrozpaczonej, która losowi swemu nie chcąc się poddawać wyła,
1797   3,  23 |            dopóki biczyskami, jak trzoda nie została zmuszona do pochodu.
1798   3,  23 |         poczepionych razem. Ciągnęli się nie mogąc uciec ani nawet ruszyć
1799   3,  23 |              postronku prowadził, aby mu nie uszedł.~Tak gdy Dobek ku
1800   3,  23 |                zabijano w dyby, by uciec nie mogli.~Starszyzna jednak
1801   3,  23 |            wojsko w ręku mając po władzę nie sięgnął - niepokoiła się
1802   3,  23 |              możni, jak wy, nic potrafić nie umiecie? Bogów tu raczej
1803   3,  23 |                się zgodzić.~Leszków nikt nie chciał, aby się za krew
1804   3,  23 |            chciał, aby się za krew swoją nie mścili. Myszków się lękano,
1805   3,  23 |        nieprzyjaciół i niechętnych sobie nie prześladowali. Spokój, który
1806   3,  23 |              możniejsi, że jedni drugich nie dopuszczą do władzy. Wyrocznia
1807   3,  24 |              mimo woli.~Ludka znowu doma nie było, bo zdawszy jeńców
1808   3,  24 |                  i rozśmiał niewesoło.~- Nie myślcie - odpowiedział -
1809   3,  24 |            jeziora Lednicy... Co mi tam! nie dbam, czy mi co przyniesie!...
1810   3,  24 |                 ludzie wiedzą, że zemsty nie szukam i żeśmy druhami jak
1811   3,  24 |                Bratowe popychały, bracia nie bronili bardzo... Poszłaby
1812   3,  24 |             gotując wesele. Córka mu też nie dawała pokoju, tak wielu
1813   3,  24 |              było potrzeba. Mirsz na nic nie żałował.~Miód dawno sycony
1814   3,  24 |                  a co?... może się stara nie zna? Może nie umie zaczyniać
1815   3,  24 |                  się stara nie zna? Może nie umie zaczyniać i odczyniać?
1816   3,  24 |             będziesz panowała... a gdyby nie ja i nie mój lubczyk...
1817   3,  24 |             panowała... a gdyby nie ja i nie mój lubczyk... ho! ho! alboby
1818   3,  24 |             lubczyk... ho! ho! alboby to nie było nigdy lub nierychło.
1819   3,  24 |                  piła i głową potrząsała nie czekając odpowiedzi. Kubek
1820   3,  24 |                 młode ściskał, a starych nie lubił, ale mnie żaden pies
1821   3,  24 |               lubił, ale mnie żaden pies nie ukąsi. Zaraz by się wściekł.
1822   3,  24 |                   het, pustki i węgle... nie ma nic. Sroki skrzeczą tylko...
1823   3,  24 |               zaświeciły, chciała wstać, nie mogła, dziewczę ją podniosło
1824   3,  24 |                  czy pan, czy chłop, nic nie pyta, a za serce wnet go
1825   3,  24 |               Obiecując sobie przybyć na nie, choć nie proszona, Jaruha,
1826   3,  24 |               sobie przybyć na nie, choć nie proszona, Jaruha, która
1827   3,  24 |                   która nigdy na miejscu nie mogła długo usiedzieć, dalej
1828   3,  24 |                   których się powstydzić nie mogła, bo wszystkie były
1829   3,  24 |                żadna nad nią piękniejsza nie była.~Doman też sześciu
1830   3,  24 |         przytomnością i siłą.~Dziewierza nie miał; Wizun mu go zastępował,
1831   3,  24 |     zapowiedziano. Stary Mirsz też, choć nie przeciwił się doli, chodził
1832   3,  24 |            zdobiły.~W chacie już od rana nie ustawały pieśni na chwilę,
1833   3,  24 |           smutnej, w której smutek udany nie bardzo kto wierzył, choć
1834   3,  24 |                 rozplatano. Pana młodego nie było jeszcze, spodziewano
1835   3,  24 |                  na cudze dobro czyhali, nie dawano im przejść progu,
1836   3,  24 |                  srebrnych i droższe nad nie może paski malowane, pstre
1837   3,  24 |                  Winedy dostawano, dokąd nie każdy wiedział i przebyć
1838   3,  24 |                 a słońce na wskroś przez nie patrzało.~Tymi darami okupił
1839   3,  24 |                  w izbie miejsca wkrótce nie stało, chłopcy i dziewczęta
1840   3,  24 |                  ciepła, nikomu się spać nie chciało. Starzy chyba, siedząc,
1841   3,  24 |           trawach pod drzewami, a gędźba nie ustawała. Co jeden przerwał,
1842   3,  24 |                  smutku i obawie pojęcia nie miała. Skądże się teraz
1843   3,  24 |                  był myślami, o tym nikt nie wiedział.~Tymczasem druhny
1844   3,  24 |           obarczą ramiona, nikt nade mną nie zapłacze...~ ~Tętni droga,
1845   3,  24 |                   siostrom i macierzy... Nie płacz, otrzyj oczy czarne,
1846   3,  24 |                 ja płaczę, łzy mi biegą, nie będzie mi jak u matki...~
1847   3,  24 |                 uderzył i płaczu słychać nie było.~Do skoków stawać musieli
1848   3,  24 |                wieczór ten złą dla życia nie był wróżbą.~Zanucono pieśni
1849   3,  24 |               głosem, ale słów dosłyszeć nie było można, bo i dudarz
1850   3,  24 |              Usłyszeli wszyscy, ale nikt nie chciał wierzyć własnym uszom
1851   3,  24 |             uwiesi, ale głowom zagrzanym nie bardzo się wierzyć chciało.
1852   3,  24 |                  Głowy tracili wszyscy - nie było czasu prawie pomyśleć
1853   3,  24 |              ręce łamiąc, we łzach cała.~Nie myśląc już o drugich mąż
1854   3,  24 |               przy ludziach zdradzić jej nie chciał, z synem tylko, zobaczywszy
1855   3,  24 |               gdzieś ku szopom i znikli. Nie pierwszą to napaść podobną
1856   3,  24 |                 kadziami piwa i beczkami nie dopitego miodu. W podwórku
1857   3,  24 |               dopitego miodu. W podwórku nie było żywej duszy - psy u
1858   3,  24 |                  zduna A że garnków brać nie myśleli - poczęli je z gniewem
1859   3,  24 |                  ślepych tych pieśniarzy nie cierpieli, bo oni śpiewali
1860   3,  24 |              popędzany kijami i biczami, nie stękając, nie płacząc, nie
1861   3,  24 |                 i biczami, nie stękając, nie płacząc, nie oglądając się
1862   3,  24 |               nie stękając, nie płacząc, nie oglądając się na tych, co
1863   3,  24 |                ale starzec jęczał tylko, nie odpowiadał, chyba szyderstwy.
1864   3,  24 |              pomóżcie jej z ciała.~Jakby nie czując już krwawego smagania
1865   3,  24 |                naplądrowawszy, o Lednicy nie myśląc, bo na nią przeprawa
1866   3,  24 |                   bo rękami skrępowanymi nie władnął, sam był okryty
1867   3,  24 |                 okryty krwią, ranny, ale nie zdawał się czuć bólu.~Ludzie
1868   3,  24 |                  we dwu i trzech zmóc go nie potrafili - padł z nim razem
1869   3,  24 |             Grożono śmiercią.~Doman, nic nie odpowiadając, na trupa patrzał
1870   3,  24 |                  się może, aby ich znowu nie zaskoczono, ale nieszczęśliwy
1871   3,  24 |             ścinał i słowa z niego dobyć nie było można~- Myśmy kneziowie
1872   3,  24 |                 rodu żaden u nas kniażyć nie będzie! - zamruczał - niedoczekanie
1873   3,  24 |             wasze! Wyście wrogi i zbóje, nie wam panować, gadzin plemię!
1874   3,  25 |               ktoś ku niemu, czy swojego nie pozna.~Przyjdą Pomorcy?
1875   3,  25 |                nikt powiedzieć i zapytać nie śmiał. Żaden jeszcze z najeźdźców
1876   3,  25 |               Żaden jeszcze z najeźdźców nie ośmielił się nigdy na Lednicę.
1877   3,  25 |              zamarzłą z bólu i skrzepłą. Nie drgnął w niej marszczek,
1878   3,  25 |                 drgnął w niej marszczek, nie poruszyły się usta, oczy
1879   3,  25 |                 się usta, oczy osłupiałe nie mrugnęły nawet ani się łzą
1880   3,  25 |                 wieczór nic już dostrzec nie dozwalał, stali tak jeszcze,
1881   3,  25 |           człowiek ratował? Mrok widzieć nie dawał. Coś jasnego wystąpiło
1882   3,  25 |               już ledwie topielec, mówić nie mógł, ale żył. Wizun, schylony
1883   3,  25 |               Lednicę.~Nikt też spać się nie kładł do rana - siedzieli
1884   3,  25 |             panowała dokoła, na jeziorze nie widać już było pływających
1885   3,  25 |     nieszczęśliwa Jaruha, której Pomorcy nie zabili - ocalała jako wiedźma,
1886   3,  25 |               Wizun.~Nato pytanie Jaruha nie umiejąc odpowiedzieć zrazu,
1887   3,  25 |                płaszczem swym odziało... nie widziałam nic, nie dyszałam
1888   3,  25 |            odziało... nie widziałam nic, nie dyszałam nic... Szumiało
1889   3,  25 |                 Poszli, poszli - już ich nie ma, ale któż wie, czy nie
1890   3,  25 |                nie ma, ale któż wie, czy nie wrócą?~Wizun lżej trochę
1891   3,  25 |                granicy bieżał. U jeziora nie zostały w istocie tylko
1892   3,  25 |              gruzy a stratowana ziemia i nie pogrzebane trupy.~Uspokojony,
1893   3,  25 |                 Doman, chciał podnieść - nie mógł, nie wiedział, gdzie
1894   3,  25 |              chciał podnieść - nie mógł, nie wiedział, gdzie był, i dopiero
1895   3,  25 |                  Ten jeść i pić kazał mu nie pytając już o nic - a po
1896   3,  25 |                  weselu swym Doman mówić nie umiał. Wizun nie chciał
1897   3,  25 |             Doman mówić nie umiał. Wizun nie chciał słuchać.~- Wydychaj
1898   3,  25 |             pszczoły w ulu bez macierzy, nie ma prowadzić, nie ma kazać
1899   3,  25 |              macierzy, nie ma prowadzić, nie ma kazać komu, zginiem,
1900   3,  25 |               tak potrwa dłużej!~Leszków nie chcieli - niech wezmą, kto
1901   3,  25 |                  z brzegu, bez głowy się nie ostaniemy. Wyrocznie rzekły:
1902   3,  25 |                 następnego Doman powstać nie mógł, paliło go pragnienie,
1903   3,  25 |                  Lękała się, aby jej kto nie schwycił tu, a widzieć go
1904   3,  25 |             spokojniejszy. Dziwa się już nie pokazywała. Nad wieczorem
1905   3,  25 |             razem. Wizuna właśnie w domu nie było, gdy przyszła, a Doman
1906   3,  25 |                rozkazująco rzekł stary - nie czyja to sprawa, tylko niewiast
1907   3,  25 |              mnie tu ta nieszczęsna woda nie przyniosła! -odpowiedział
1908   3,  25 |                wynijść i usiąść w progu, nie pokazała się już dziewczyna
1909   3,  25 |             chorych, aby im posługiwała. Nie wymawiając się bardzo od
1910   3,  25 |                  unikając tylko wzroku i nie rozpoczynając rozmowy. Doman
1911   3,  25 |                 że przybyła, płoszyć jej nie chcąc, siedział milczący.
1912   3,  25 |               chramu też coś dawano. Gdy nie było co innego do roboty,
1913   3,  25 |             pilno. Widząc, że jej wnijść nie broni, powoli do izby się
1914   3,  25 |         szyczygiełek, aleby jej u ciebie nie było tak dobrze jak w domu.~-
1915   3,  25 |                 ci teraz ziele nosi!~. - Nie pleć, babo - zawołał - nie
1916   3,  25 |               Nie pleć, babo - zawołał - nie wspominaj!~- Ona tu jest
1917   3,  25 |                    mówiła baba - jej się nie chciało u was garnki pomywać,
1918   3,  25 |                  mają białe, co pracować nie umieją, i oczki czarne,
1919   3,  25 |                  biała lelija,~Gdzie się nie obrócę,~Wiatrek mną powija...~
1920   3,  25 |                   Lepiej by już wam było nie spotkać się z sobą... a
1921   3,  25 |               zadała... Bo mówią tak, że nie pomszczona krew rzuca się,
1922   3,  25 |              Stara baba, która w żarnach nie miele, rady by choć popatrzeć,
1923   3,  25 |                 dziwka bogom ślubowała?3 Nie chce ona nikogo...~Rozśmiała
1924   3,  25 |                  tylko chciała, nikt jej nie zabroni, byle do chramu
1925   3,  25 |                     zamruczała Jaruha. - Nie może to być! - żywo odparł
1926   3,  25 |                  ja już zęba ani jednego nie mam - śmiała się wiedźma -
1927   3,  25 |                 co mi po suchym chlebie? Nie ugryzę! Trzeba mi mleka,
1928   3,  25 |               muszę, na dobry sen, juści nie wodą. Staremu ona niedobra.~-
1929   3,  25 |               kożuch na zimę, ale to być nie może.~Jaruha z ławki wstała,
1930   3,  25 |          pogładziła po głowie chorego.~- Nie śpiesz no się domu, jeśli
1931   3,  25 |                 chaty wprost do kontyny. Nie weszła jednak do środka,
1932   3,  25 |                   płotkiem ogrodzony, bo nie każdemu wchodzić tam wolno
1933   3,  25 |                 wolna, na ziemi usiadła, nie proszona wzięła się do kupek
1934   3,  25 |             końcu - ja bym tu na Lednicy nie wyżyła... Ciasno, cicho,
1935   3,  25 |                    Ciasno, cicho, świata nie widać jak w kleci.~Dziwa
1936   3,  25 |                Dziwa wiązała trawy i nic nie mówiła.~- Przy ogniu musicie
1937   3,  25 |                wylazła, prędko rośnie... Nie darmo tu dola znowu Domana
1938   3,  25 |                 Co komu przeznaczone, to nie minie...~Na wspomnienie
1939   3,  25 |            królewnie? - rzekła.~Dziewczę nie śmiejąc jeszcze podnieść
1940   3,  25 |          potrzęsło, jakby mówiło, że jej nie zna, a Jaruha tak dalej
1941   3,  25 |                 ptasiego mleka nawet jej nie brakło... Aż gdy wyrosła,
1942   3,  25 |                 wręcz mu powiedziała, że nie pójdzie za nikogo, tylko
1943   3,  25 |           wolność jej była miła, żadnego nie chciała.~Jeden był za duży,
1944   3,  25 |                za głupi... dosyć, że się nie spodobał żaden.~Po ogródku
1945   3,  25 |                się brała i powtarzała:~- Nie będzie mnie miał żaden!
1946   3,  25 |                  będzie mnie miał żaden! Nie będzie!~Przyjechał który,
1947   3,  25 |                 ze złotym dzbanuszkiem i nie wrócił; smok go połknął,
1948   3,  25 |             odżywia, do którego dostąpić nie można, ino przez płomienie,
1949   3,  25 |              płomienie, a woda ich żadna nie gasi. Królewicz zaraz ptakiem
1950   3,  25 |                  do córki:~- Inaczej już nie może być, musisz mi zaraz
1951   3,  25 |                  to pójdę - rzekła - ale nie inaczej, aż mu się ja siedem
1952   3,  25 |                  w niej innego ducha, że nie swoją im była, co się do
1953   3,  25 |                  Poznałeś mnie dwa razy, nie odgadniesz raz trzeci.~I
1954   3,  25 |                latają, tylko co ją który nie dzióbnie. Królewicz może
1955   3,  25 |              szerokie, głębokie morze... nie znajdzie tam ciebie...~A
1956   3,  25 |                   na brzeg morza biegła; nie widziała, jak królewicz
1957   3,  25 |                  się w norę, tam on mnie nie wyszuka.~Ale wróbel na oknie
1958   3,  25 |             Zlękła się królewna, aby jej nie połknął, nie schwycił, aż
1959   3,  25 |           królewna, aby jej nie połknął, nie schwycił, aż tu słyszy te
1960   3,  25 |                całą, dnieć zaczyna i nic nie uradziły... Królewna z płaczu
1961   3,  25 |               przemienić! A słonka tylko nie widać!... Radziły siostry,
1962   3,  25 |               gościniec. Mówiła sobie:~- Nie pozna mnie...~Stoi, stoi
1963   3,  25 |             sobie panna: - Ojciec własny nie poznaje! Wygrana moja...~
1964   3,  25 |                się odstąpiła i raduje:~- Nie poznał mnie własny brat...
1965   3,  25 |                złote rozwiewa... Nic się nie frasuje. Patrzy, żebraczka
1966   3,  25 |            trwogi, choć jej teraz poznać nie mógł, płachtę sobie na twarz
1967   3,  25 |                 w oczy... Oczów odmienić nie mogła, świeciły jak dwa
1968   3,  25 |                hę? Co komu przeznaczone, nie minie!~Dziwa słuchając uśmiechnęła
1969   3,  25 |                 po cichu:~- Przeznaczone nie minie!...~
1970   3,  26 |                      ROZDZIAŁ 26~Spokoju nie było u Polanów od Kaszubów
1971   3,  26 |              sięgała i niszczyła. Ludzie nie wiedzieli, gdzie ich szukać.
1972   3,  26 |             lewej granicy, gdzie się ich nie spodziano.~A starszyzna
1973   3,  26 |             jechała. Knezia sobie wybrać nie umieli. Nie było komu rozkazywać
1974   3,  26 |                 sobie wybrać nie umieli. Nie było komu rozkazywać ni
1975   3,  26 |           obalenia, ale się do budowania nie zdali.~Ledwie jeden zbór
1976   3,  26 |               odciągała.~Co począć było, nie wiedziano, a przecie coś
1977   3,  26 |             Mięsa jednak tykać tego dnia nie chcieli i chleba tylko ułamawszy,
1978   3,  26 |            pozbyli, a drugiego napytali. Nie chcieliśmy niewoli, a nastało
1979   3,  26 |            nękało, a innego sobie dobrać nie umiemy. Ziemie nasze niszczą
1980   3,  26 |                się im skutecznie obronić nie umiemy...~- Zaprawdę - odezwał
1981   3,  26 |               zło, że mając wojnę, wodza nie macie... Przejechaliśmy
1982   3,  26 |                Łabę i Odrę, a nigdzieśmy nie znaleźli ziemi, gdzie by
1983   3,  26 |                króla, albo wodza i głowy nie było. Sasi i Frankowie naciskają
1984   3,  26 |                    że wodza sobie wybrać nie możecie?...~- Tym - rzekł
1985   3,  26 |           wczoraj nim zostanie, jutro go nie nękał.~Myślał trochę młodszy
1986   3,  26 |                     Jeżeli możniejsi się nie godzą - rzekł - jedni drugim
1987   3,  26 |                 jego poczciwości wynieść nie mieli?~Umilkli wszyscy,
1988   3,  26 |                 że małego wybrać mamy? - Nie - odparł młodszy - ale kto
1989   3,  26 |                  by i ten waszym kneziem nie miał być?... Rozum ma po
1990   3,  26 |           strzechą, ale was uraczyć czym nie bardzo będę miał. W domu
1991   3,  26 |                 pustki... dopóki się coś nie zbierze, ubogim chlebem
1992   3,  26 |       spoglądając po sobie.~- Pana dotąd nie mamy, swobody aż nadto.
1993   3,  26 |                 z nami nawet na radę iść nie chcecie? Siwe słowo wasze
1994   3,  26 |             gdzie już krew mówiła, a tej nie posłuchano? -ozwał się Piastun
1995   3,  26 |              niebios i bogów, aby ten, a nie kto inny, został wybrany.~-
1996   3,  26 |    teraźniejszego wiecu dzień ostatni... Nie może to być, ażebyście wy
1997   3,  26 |                może to być, ażebyście wy nie poszli z nami. Przybyliśmy
1998   3,  26 |                 was wszyscy... Jeżeli wy nie pójdziecie, rozpełznie się
1999   3,  26 |              będzie wielkie...~Stary nic nie odpowiedział.~Siedzieli
2000   3,  26 |                 było, co przebył, choćby nie mówił nic. Zasłyszano tu