Tom,  Rozdzial

2001   3,  26 |               pomstę nawołując.~Pytaniom nie było końca, jak ujść potrafił
2002   3,  26 |              żadnego.~- Jeżeli prędko go nie obierzecie - dodał - każdy
2003   3,  26 |               opierać.~- Jam do pszczół, nie do wieców zdatny - mówił.~
2004   3,  26 |            wieców zdatny - mówił.~Ale to nie pomogło; upominali się wszyscy
2005   3,  26 |                 ze zborów tych nic dotąd nie wyszło.~Posłuch o Niemcach
2006   3,  26 |     najmożniejszych dworów i napadali na nie najczęściej, ubogim łatwiej
2007   3,  26 |          pierwszy mówić poczynał.~- Azaż nie wiecie, co czynić? - zawołał. -
2008   3,  26 |                 zawołał. - Ja wam nowego nie powiem nic. Zgody potrzeba
2009   3,  26 |            siebie a dzieci naszych. Ładu nie mamy, nieład panem. Ład
2010   3,  26 |           Kneziem Piastun. Krew nasza!~I nie było ani jednego, który
2011   3,  26 |               było ani jednego, który by nie powtórzył tego okrzyku,
2012   3,  26 |              zawołał - ja ludźmi rządzić nie umiem. Stary jestem, dłoń
2013   3,  26 |              słabą. Wybierajcie innego - nie czyńcie szyderstwa ze mnie.~
2014   3,  26 |                poprzysięgała, iż z niego nie znijdzie dopóty, dopóki
2015   3,  26 |                  dopóki kneź im zwrócony nie będzie i zmuszony do przyjęcia
2016   3,  26 |                  więc ścigający co tchu, nie tracąc z oka Piastuna, i
2017   3,  26 |               przerażonego pogonią, gdyż nie wiedział, dlaczego ich ścigano,
2018   3,  26 |                  dworu na próżno pytali, nie wiedział o nim nikt, gdyż
2019   3,  26 |                wiedział o nim nikt, gdyż nie zatrzymując się w domu,
2020   3,  26 |                  tak dotrzymać chcieli i nie ruszać z miejsca, dopóki
2021   3,  26 |              miejsca, dopóki by obranego nie znaleźli. Ci, co najlepiej
2022   3,  26 |               drugi i trzeci, a Piastuna nie było. Powracali z pogoni
2023   3,  26 |                   a nawet na ślad trafić nie mogli.~A ci, co tak pragnęli
2024   3,  26 |            uciekał i ofiarowanej przyjąć nie chciał.~Coraz to ktoś sam
2025   3,  26 |              której czatowano, przydybać nie mogli.~Upłynęło tak całych
2026   3,  26 |                  rozśmiała się starucha, nie wierząc temu, żeby ludzi
2027   3,  26 |                 i patrzeć, i mówić z nią nie chcieli.~- A ja go tu przyprowadzę -
2028   3,  26 |            rzekła. - Lasów pewnie lepiej nie zna nikt ode mnie, com nieraz
2029   3,  26 |              nocowała; przede mną się on nie skryje, ja go znajdę.~Tym
2030   3,  26 |                  że bez przyczyny to być nie może, młodszych dwu z dala
2031   3,  26 |             ogromne. Żaden z nich jednak nie rzucił się na Jaruhę, która
2032   3,  26 |             waszym a wracajcie.~Piastun, nie odpowiadając, ręką jej wskazał,
2033   3,  26 |              bogów wola. My bez was stąd nie pójdziemy. Zbliżywszy się
2034   3,  26 |              woli gromady zadośćuczynił. Nie rzekł już nic, tylko:~-
2035   3,  26 |               może. Chodziliby miesiąc i nie znaleźli was, gdyby nie
2036   3,  26 |                  nie znaleźli was, gdyby nie ja.~Gdy Bolko, Sobiesław
2037   3,  26 |              jedna została tu spoczywać.~Nie lękała się tak samo zwierza
2038   3,  26 |               gąszczy w lesie pośpieszyć nie mogąc, ku nocy dopiero w
2039   3,  26 |                  na straży. Piastun też, nie przeciwiąc się, na konia
2040   3,  26 |                  zgodziły się gromady.~- Nie czułem się na siłach i nie
2041   3,  26 |               Nie czułem się na siłach i nie czuję - mówił Piastun -
2042   3,  26 |                  Krzyki znowu i im mówić nie dały, wesele stało się w
2043   3,  26 |             Widzieliście sami, że władzy nie pragnąłem anim się jej dobijał.
2044   3,  26 |                Ujrzano, że obrany miecza nie miał, Ścibor wnet swój odpasał
2045   3,  26 |             przelękły tym, co się stało, nie wierząc uszom własnym i
2046   3,  26 |            dziecię przytuliła do siebie, nie mówiła nic, a poznać łacno
2047   3,  26 |                  a poznać łacno było, że nie pociechę, ale smutek i troskę
2048   3,  26 |                 Dopóki wojna w domu, nic nie ma pilniejszego nad nią.
2049   3,  26 |              jaki dla knezia przystał.~- Nie - rzekł Piastun - miejsce
2050   3,  26 |             nieszczęśliwe i splugawione, nie chcę siedzieć tam, gdzie
2051   3,  26 |            plugawe śmietnisko.~Wieczorem nie sam już, ale liczną otoczony
2052   3,  26 |              drużyną, która go opuszczać nie chciała, powrócił Piastun
2053   3,  26 |        zamieszania powszechnego znikli i nie postrzeżeni. Kazano ich
2054   3,  26 |                  wszędzie, lecz nikt się nie postrzegł ani się opatrzył,
2055   3,  26 |                  mnie wynieśli, z głodem nie odeszli od progu. Byłoby
2056   3,  26 |              białym, że Piastuna obrano, nie pospieszyli kmiecie z darami,
2057   3,  26 |                  aby ich krwi pan wstydu nie miał. Wiedzieli bowiem,
2058   3,  26 |              więc pełne były i na niczym nie zbywało.~Tłumy z okolicy,
2059   3,  26 |                  i dobierać lud wszelki.~Nie upłynęło więcej nad ćwierć
2060   3,  26 |           wiedziano dobrze, iż Leszkowie nie wyrzekli się praw swoich
2061   3,  26 |               wyprawa.~Teraz się jej już nie lękano, owszem żądano prawie,
2062   3,  26 |                nowej więc szkody uczynić nie mógł, a w lasach spodziewano
2063   3,  27 |              zesłani rzucić słowo, możni nie mogli im się sprzeciwić;
2064   3,  27 |                   a krwią byli związani, nie śmiejąc nic rzec smucili
2065   3,  27 |               ich rodu należeli, aby ich nie wytępiono i zemsty nad nimi
2066   3,  27 |              wytępiono i zemsty nad nimi nie szukano.~Na wiecach późniejszych
2067   3,  27 |                Miłosz stary, głowa rodu, nie pokazywał się więcej. Ze
2068   3,  27 |           wesołemu gwarowi smutnej pary, nie pokazując się i nie mieszając
2069   3,  27 |                pary, nie pokazując się i nie mieszając do rozmowy, aby
2070   3,  27 |      nieostrożnym boleści i nieszczęścia nie przypomniał. Osłodzić chciano
2071   3,  27 |                  jednym.~Dni tak płynęły nie postrzeżone, jedne za drugimi,
2072   3,  27 |                że do niczego mieszać się nie chce, i odprawił, a gdy
2073   3,  27 |               wrócili, już im nawet wrót nie otworzono.~Jednego z pierwszych
2074   3,  27 |                 się łba z ziemi podnieść nie chciało, sroki narobiły
2075   3,  27 |              zaroślach coś migało.~Stróż nie mógł dopatrzyć twarzy, lecz
2076   3,  27 |                    Kneź chory - do niego nie wpuszczają nikogo. Na próżno
2077   3,  27 |                  napierali się i łajali, nie pomogło nic.~W ostatku jeden
2078   3,  27 |          podniósł, gdy ich zobaczył, ale nie wyszedł na spotkanie. Oczy
2079   3,  27 |                  tu jesteście zamknięci, nie chcecie bronić praw swego
2080   3,  27 |      Przynajmniej rodowi własnemu i krwi nie dam się przeciwko sobie
2081   3,  27 |               chwila i wyczekując, azali nie odezwie się Miłosz. Kneź
2082   3,  27 |           krzyknął gwałtownie - znać was nie chcę, nie znam. Stoi was
2083   3,  27 |          gwałtownie - znać was nie chcę, nie znam. Stoi was tu dwóch
2084   3,  27 |           wiedziono do ciemnicy.~Była to nie izba, ale jama na pół w
2085   3,  27 |           zrodzeni właśni ich potomkowie nie zwyciężyli i nie odegnali
2086   3,  27 |              potomkowie nie zwyciężyli i nie odegnali precz najezdników.~
2087   3,  27 |         wylegiwał. Do żadnej izby wnijść nie mógł, póki się nie nagiął
2088   3,  27 |                wnijść nie mógł, póki się nie nagiął na poły; wóz z sianem
2089   3,  27 |              wiązkę siana. Zwierz mu się nie oparł żaden, a ludzi gniótł
2090   3,  27 |                  stworzenie strasznym mu nie było, byle je mógł pochwycić.~
2091   3,  27 |                 stało, że obronić mu się nie będzie podobna. Ale stary,
2092   3,  27 |               będzie podobna. Ale stary, nie uląkłszy się wcale, sługę
2093   3,  27 |             rozwścieczonym starcem mówić nie mógł. Przypomnienie dzieci
2094   3,  27 |            pragnienie zemsty zaostrzało. Nie śmiał jednak wydać rozkazu,
2095   3,  27 |                 grodziskiem. Z obu stron nie rozpoczęto kroków zaczepnych,
2096   3,  27 |            rozpoczęto kroków zaczepnych, nie rzucił się nikt, bluzgano
2097   3,  27 |                 której gwiazdy rozjaśnić nie mogły. Kneź nic nie powiedział
2098   3,  27 |            rozjaśnić nie mogły. Kneź nic nie powiedział jeszcze, lecz
2099   3,  27 |                 niewiastom, ani dzieciom nie przepuszczono plądrując
2100   3,  27 |               ciżba, pozabijani zostali, nie żywiono nikogo.~Dzicz pijana
2101   3,  27 |               schwyconą zdobyczą dzielić nie chcieli.~Ostatni jeszcze
2102   3,  27 |                 ale usta pieśni wyjąknąć nie umiały - zawodził tylko.~-
2103   3,  27 |            piorun pada, czego grom w nim nie wybije, to się samo w nim
2104   3,  28 |             Pilnować jeńców po zagrodach nie bardzo było komu, a trafiało
2105   3,  28 |                  wieżycę z motłochem iść nie chciało.~Zręczny Niemiec
2106   3,  28 |               prowadzenie Pomorców.~- Ja nie wojuję z nikim, niczyim
2107   3,  28 |                  niczyim nieprzyjacielem nie jestem - mówił Hengo wielką
2108   3,  28 |                 został, dopóki się wojna nie skończy.~Hengo począł błagać
2109   3,  28 |                 go przynajmniej na stołb nie sadzono, gdzie sroga nędza
2110   3,  28 |               Hengo wyznawał, iż uciekać nie będzie. Hengo, palce na
2111   3,  28 |              przysiągł, że się z zagrody nie ruszy.~Drugiego dnia nędzny
2112   3,  28 |            mężczyznom małe nożyki, które nie wiedzieć skąd dobywał.~Niewiele
2113   3,  28 |          Niewiele na to zważano. Uciekać nie myślał w istocie, owszem,
2114   3,  28 |                że takiego sługi pod ręką nie miał, bo w domu wiele było
2115   3,  28 |        niezdarnego łomu, z którym ludzie nie wiedzieli, co poczynać.~-
2116   3,  28 |                  czemuście mnie wziąwszy nie zatrzymali sobie? - odezwał
2117   3,  28 |             stadniną, ani barciami swymi nie zajmował.~Miał do tego włodarzów,
2118   3,  28 |                 sam tylko życia zażywał. Nie był też żonatym, chociaż
2119   3,  28 |                  gwałtownej, ale nigdzie nie strzymał długo.~Przyjacielem
2120   3,  28 |          przypatrywać bacznie, po drodze nie spuścił go z oka ni z ucha,
2121   3,  28 |                gdy ani bab, ani czeladzi nie było, co by podsłuchiwała
2122   3,  28 |                 dopomagając. Czuł, że to nie daremne. Niemcowi zaś zdawało
2123   3,  28 |                 jakby równi żyją - panów nie ma, niewolnika mało. Kneziom
2124   3,  28 |              nawet gromady wielkiej woli nie dają, a tam u nas wojownik
2125   3,  28 |                  rozpierzchłe, po lasach nie siedzą, do kupy się pod
2126   3,  28 |                  chwaląc mu swoje kraje? Nie było to bez przyczyny.~-
2127   3,  28 |                 Hengo - ale wy tego sami nie chcecie. Mieliście kneziów
2128   3,  28 |                inni, chociaż mógł mu być nie bardzo wygodnym.~- Kmieć
2129   3,  28 |                  mogli go wybrać, czemuż nie mnie?~Niemcowi zdało się,
2130   3,  28 |             nawracając, czemu tamten się nie przeciwił. Prawił o dworze
2131   3,  28 |                  młodych kneziów.~Wieców nie byłoby żadnych, a posłuszeństwo
2132   3,  28 |                  lubił osobliwe wyprawy, nie mógł się strzymać, aby nie
2133   3,  28 |               nie mógł się strzymać, aby nie zapragnąć dokazać tego,
2134   3,  28 |             dokazać tego, co nikt. Obawy nie znał, tylko za zdrajcę uchodzić
2135   3,  28 |                  zdrajcę uchodzić mu się nie chciało. Trzeciego dnia
2136   3,  28 |            myślistwa z domu wyruszył nic nie mówiąc Niemcowi i pobiegł
2137   3,  28 |                na osobności, tak aby ich nie podsłuchano. Dobek starostę
2138   3,  28 |               drugiego, i w lasy ruszyli nie opowiadając się nikomu,
2139   3,  28 |                  co.~Cieszył się Niemiec nie domyślając, jakie mu niebezpieczeństwo
2140   3,  28 |                 nim działo, tego z oczów nie można było wyczytać. Czasem
2141   3,  28 |            kamiennych młotach i obuchach nie zbywało.~Dopiero pod szopę
2142   3,  28 |                których skór prawie widać nie było. Inne, czerwono malowane,
2143   3,  28 |         wyrobione.~Pełno tu było Dobkowi nie znanego sprzętu, którego
2144   3,  28 |          prostocie swej, użytku odgadnąć nie umiał.~Gdy weszli, a Hengo
2145   3,  28 |             czego Dobek wcale naśladować nie myślał, stojąc i rozglądając
2146   3,  28 |                  zdawali, ażeby przybyły nie okazał się szpiegiem i zdrajcą,
2147   3,  28 |           słuchać musiał cierpliwie, nic nie mogąc odpowiedzieć. Stał
2148   3,  28 |                rozmowa spokojniejszą się nie stała, a panowie nie ostygli.~
2149   3,  28 |                 się nie stała, a panowie nie ostygli.~Starszy złagodniawszy
2150   3,  28 |                  pociechy jako żywo mieć nie będziemy, chybabyście nam
2151   3,  28 |                  ich w kleszcze, aby nic nie uszło. Innych, co przedniejszych,
2152   3,  28 |             którego by na dziesięć wozów nie zabrał.~Dobek tylko słuchał,
2153   3,  28 |          głuptaszkiem był. Leszek, czego nie rozumieli, innym tłumaczył.~
2154   3,  28 |                 wojenny, którego u Polan nie znano. Wszystek ten lud,
2155   3,  28 |                Dobek, że choć taki wojak nie był pewny czasu porażki,
2156   3,  28 |             niełatwo rozpoznać było, ale nie zdała mu się zbyt znaczną:
2157   3,  28 |                  bardzo, z nikim się już nie widząc i nie żegnając nikogo,
2158   3,  28 |               nikim się już nie widząc i nie żegnając nikogo, Hengo i
2159   3,  28 |          znalezienie drogi już się Dobek nie obawiał - myślał tylko,
2160   3,  28 |                  to sobie za żart Hengo, nie domyślający się jeszcze
2161   3,  28 |               tak silnie, iż się wywinąć nie mógł. Sznur potem Dobek
2162   3,  28 |                  śmierci wypraszał, lecz nie otrzymał słowa odpowiedzi,
2163   3,  28 |                paszy, pokładł ładunek na nie, nałożył uzdy i wyczekiwał
2164   3,  28 |             Najmniejszej już wątpliwości nie było, iż Hengo odżyć nie
2165   3,  28 |                 nie było, iż Hengo odżyć nie może, skoczył więc Dobek
2166   3,  28 |               spocząwszy ruszył śpiesząc nie do domu, ale na prost ku
2167   3,  28 |                wymagała. A choć wojakiem nie był, ale prostym bartnikiem,
2168   3,  28 |                 opatrywali, aby z gołymi nie szedł rękami. Ci, którym
2169   3,  28 |                  rękami. Ci, którym koni nie stawało, szli pieszo, uzbroiwszy
2170   3,  28 |            Ponieważ innej zbroi na ciele nie mieli, tarcze te służyły
2171   3,  28 |           drugich ziemie wiedzieć miały, nie przeszkadzając sobie w ciągnieniu
2172   3,  28 |              ciągnieniu i pastwiskach, a nie pustosząc własnego kraju.
2173   3,  28 |             kraju. Iść mieli w cichości, nie rozbiegając się, aby nieprzyjaciel
2174   3,  28 |        nieprzyjaciel zawczasu się o nich nie dowiedział, nie uszedł,
2175   3,  28 |               się o nich nie dowiedział, nie uszedł, nie osaczył, zasadzki
2176   3,  28 |                  dowiedział, nie uszedł, nie osaczył, zasadzki nie miał
2177   3,  28 |            uszedł, nie osaczył, zasadzki nie miał czasu zgotować. Sam
2178   3,  28 |          mianował ludzi, którzy się tego nie spodziewali, a tych, co
2179   3,  28 |                  Piastun, jakby o niczym nie wiedział. - Gdzieżeś to
2180   3,  28 |                 czy nieszczęścia jakiego nie mieliście?~- Działo się
2181   3,  28 |                ale się przecie nic złego nie stało. Wracam oto wprost
2182   3,  28 |                 który o mało mnie samego nie popsuł. Chytra gadzina chciała
2183   3,  28 |                  oto one są. Obietnic mi nie żałowali. Wyrwałem się im,
2184   3,  28 |          zawołała starszyzna. - Jużem go nie mógł dłużej ścierpieć przy
2185   3,  28 |                 było, inaczej by go może nie chciały.~Słuchali wszyscy
2186   3,  28 |                było potrzeba, aby się im nie dać wyścignąć. Z tego, co
2187   3,  28 |                 Piastuna sile równać się nie mogła, orężem tylko straszną
2188   3,  29 |                wróżbą szczęśliwą i gdyby nie nakazane milczenie radość
2189   3,  29 |               nieprzyjaciela, a jeżeliby nie nadszedł, sunąć zastępem
2190   3,  29 |           wielkim ku puszczy od Pomorza.~Nie było jeszcze południa, dzień
2191   3,  29 |                 to Leszkowie i ich siły.~Nie spodziewali się znaleźć
2192   3,  29 |           panowała cisza. Polanie, wcale nie ulękłszy się wroga, nie
2193   3,  29 |                  nie ulękłszy się wroga, nie ruszyli się nawet z miejsc
2194   3,  29 |        wojewodami swoimi stał a patrzał, nie wydając jeszcze rozkazów.~
2195   3,  29 |                 nieco, a że czapki nigdy nie zwykł był nosić, gęsty i
2196   3,  29 |                by się rzucił na Pomorców nie dając im czasu rozwinąć.
2197   3,  29 |              nielitościwie. Ten do dzidy nie bardzo był nawykły, obuch
2198   3,  29 |                 bo wodzowie owych czasów nie tylko rozkazywali wojskom,
2199   3,  29 |            nakazująco. Mąż był do pracy, nie do słowa i słuchać też próżnych
2200   3,  29 |             słuchać też próżnych wyrazów nie lubił, ale go nikt nie widział
2201   3,  29 |           wyrazów nie lubił, ale go nikt nie widział doma ni za domem
2202   3,  29 |         założonymi rękami. Gdy czynić co nie miał, cepy strugał.~Z drugiej
2203   3,  29 |                  a rzekł, iż tak być ma, nie cofnął się, choćby życiem
2204   3,  29 |                końca. Nigdzie mu weselej nie było jak tam, gdzie się
2205   3,  29 |            starał się o to, potu i trudu nie żałując. Kilka razy już
2206   3,  29 |               znak do boju, lecz Piastun nie śpieszył, rozpatrywał się
2207   3,  29 |                płynąc mnożyć się jeszcze nie przestawała, jakby ją puszcza
2208   3,  29 |                  wojewodów ze słowem się nie wyrywał, gdy o kroków kilkanaście
2209   3,  29 |                      Niech ich noga stąd nie ujdzie. Łado! na nich!...~
2210   3,  29 |                się i rozsypywał, jeszcze nie podzielony. Niemcy, a tych
2211   3,  29 |              okrzykiem, którego rozeznać nie było można. Dowodzący w
2212   3,  29 |            Pomorcom z boków. Z lasów już nie było widać wyrastających
2213   3,  29 |                wrogów od swoich rozeznać nie było podobna.~Z tych przodowników
2214   3,  29 |           pokazała się na szyi, ale krew nie trysła, a Luty swym obuchem
2215   3,  29 |           zajadle. Siekły go ich miecze, nie mogąc zadać ran większych
2216   3,  29 |                  jego żelazo nawet wziąć nie mogło, bliznami zaledwie
2217   3,  29 |               gdy przy pierwszym starciu nie złamali nieprzyjaciela.
2218   3,  29 |                zwarli się ludzie, którym nie szło o zwycięstwo, ale tylko
2219   3,  29 |               zagęsłej. Tu zacięta walka nie ustawała. Jeśli ją przerwała
2220   3,  29 |               Leszkowie z obawy, aby ich nie pochwycono, już przodem
2221   3,  29 |             przodem z małą garścią uszli nie postrzeżeni. Dla reszty
2222   3,  29 |            Polanie.~Niewolnika brać cale nie chciano, poczęła się więc
2223   3,  29 |                ciałami, a gdy mrok padł, nie stało już walczyć komu ani
2224   3,  29 |                razem z tym, co go dobił, nie mogąc wyrwać się z ostatniego
2225   3,  29 |         pobojowisko odzierając pobitych.~Nie śpieszono grzebać, aby i
2226   3,  29 |                 słuchał, co mówili inni, nie śpiesząc ze słowem. Gdy
2227   3,  29 |             Jutro pogrzebiemy ciała, aby nie kaziły powietrza i ziemi,
2228   3,  29 |                za sobą i o mało do sporu nie przyszło, gdy Piastun rozstrzygł
2229   3,  29 |                  nawet całkiem zatamować nie mogły. Leżał blady, sycząc
2230   3,  29 |              indziej by panowała doma... Nie pojadę, pozdrówcie ją ode
2231   3,  29 |                  ogniska domowego.~Dobek nie rzekł nic, wzięto go na
2232   3,  29 |                Dziwa przystąpiła ku nim, nie zdumiona wcale, spokojna,
2233   3,  29 |                  niosąc włócznię krwawą, nie pytał o jej dalsze losy.
2234   3,  29 |                  uciekli w lasy...~Wizun nie słuchał prawie, schylił
2235   3,  29 |               uleczy, gdy ten, co ranił, nie żyje...~Wzięto więc Dobka
2236   3,  29 |              Doman za dzbanek chwytając.~Nie odpowiedziała mu nic, oczy
2237   3,  29 |                 wodą i poczęło iść żywo, nie śmiejąc obejrzeć za siebie.~
2238   3,  29 |           pierwsza, tak że i Doman nawet nie dostrzegł, kiedy mu się
2239   3,  29 |                   kiedy mu się wymknęła.~Nie mógł też odejść, bo kołem
2240   3,  29 |               wąż pierścieniem - mówił - nie mieli gdzie uchodzić, bronili
2241   3,  29 |                   gdy go oszczep dobija. Nie chcieliśmy jeńców, padli
2242   3,  29 |                bijąc głowami o ziemię... nie pomogło... czaszki ich pękały
2243   3,  29 |             oczów znikła. Ale tu jej już nie było. Stara Nenia z siwymi
2244   3,  29 |                bacznie go tylko śledziła nie ustępując i kroku.~Wyszedł
2245   3,  29 |           zawołała stara - a tegoż to wy nie rozumiecie, że która ucieka,
2246   3,  29 |                 teraz, jak ją porwiecie, nie będzie się opierała, nie
2247   3,  29 |                 nie będzie się opierała, nie skaleczy... - A jakże ja
2248   3,  29 |                 całą noc oczów mu stulić nie chciał. Nade dniem wyrwał
2249   3,  29 |                stojącą spostrzegł Dziwę. Nie widziała go, głowę miała
2250   3,  29 |             Doman się zbliżał ostrożnie, nie postrzeżony, aż zakaszlał,
2251   3,  29 |                jej niby błąkał, jakby go nie chciał spotykać, a nie uciekała.~
2252   3,  29 |                go nie chciał spotykać, a nie uciekała.~Zbliżył się pozdrawiając
2253   3,  29 |                mojej świetlicy? Noża bym nie miał u pasa, czym byście
2254   3,  29 |                 oczy, potrzęsła głową.~- Nie może być, co nie może -
2255   3,  29 |                głową.~- Nie może być, co nie może - odezwała się cicho -
2256   3,  29 |              może - odezwała się cicho - nie możecie wy tego! - A jakby
2257   3,  29 |          odpowiedzi czekając, dziewczyny nie było u tynu, wcisnęła się
2258   3,  29 |                   stać się może teraz... Nie pójdzie po dobrej woli,
2259   3,  29 |           pójdzie po dobrej woli, ale mi nie będzie krzywą... Bez niej
2260   3,  29 |                 Zerwał się do czółna iść nie patrząc już przed siebie,
2261   3,  29 |                 których nocą, gdym usnąć nie mógł, ludzie prawili. Prawda
2262   3,  29 |                  pora powracać - rzekł - nie czas baśnie prawić. Odwrócił
2263   3,  30 |                  się stanie.~Ano jeszcze nie pora okopy sypać i drzewo
2264   3,  30 |                 drzewo zwozić, póki nasi nie powrócą pomstę wziąwszy.~
2265   3,  30 |                 powrócą pomstę wziąwszy.~Nie pora okopy sypać i drzewo
2266   3,  30 |               zrąb kłaść, dopóki Leszków nie pobierzemy w niewolę, aby
2267   3,  30 |                niewolę, aby nas sąsiadów nie zmawiali.~Niech gromady
2268   3,  30 |              oszczepy zasmolą... Naszych nie widać od granicy, pójdziemy
2269   3,  30 |               znowu naprędce skleconej z nie dopalonych szczątków, gościł
2270   3,  30 |           ziemiach i gromadach z Leszków nie było nikogo, ani Bumir,
2271   3,  30 |           przeciw synom Chwostka ciągnąć nie chciał. Zostawiono ich w
2272   3,  30 |                 w pokoju, krew swej krwi nie bije.~O świtaniu czwartej
2273   3,  30 |            czołami, oczyma spuszczonymi, nie pozdrawiając nikogo. Nikt
2274   3,  30 |              Nikt też ich słowem ni ręką nie witał. Obejrzawszy się wokoło
2275   3,  30 |            srogimi, ale Bumir też wzroku nie spuścił. Skinął na swoich
2276   3,  30 |              Skinął na swoich i kołpaków nie zdejmując weszli do chaty,
2277   3,  30 |                   Bumir tchnął ciężko.~- Nie mów tak - zaczął z dumą -
2278   3,  30 |             przelewaliście wy pierwsi. - Nie, myśmy własną mścili - mówił
2279   3,  30 |           chcieliście, a tych my odebrać nie damy. Po ojcach to spuścizna.~-
2280   3,  30 |                    my do was idziem dziś nie z waśnią, nie z gniewem
2281   3,  30 |                idziem dziś nie z waśnią, nie z gniewem a żalami, ale
2282   3,  30 |          dlaczego wy prosicie za nich? - nie ci, co nam wprzódy wojnę
2283   3,  30 |                niech rzekną, czego chcą. Nie złoży się mir, damy im odejść
2284   3,  30 |             siedli i jechali wśród ludzi nie zaczepiani ręką ni słowem.~
2285   3,  30 |              słowu, ani przysiędze wiary nie dawali.~Zasępiły się twarze
2286   3,  30 |               jeden i dwa, i trzy nikogo nie było; zwiększało się szemranie,
2287   3,  30 |               się dał oszukać, ale na to nie odpowiadał. Domagano się
2288   3,  30 |                stać będą, póki on im iść nie każe.~Piątego poranku już
2289   3,  30 |                każe.~Piątego poranku już nie maleńka gromadka, ale orszak
2290   3,  30 |             pójdą waśnie i walki, jeżeli nie wrogom, którzy z nich będą
2291   3,  30 |            którzy z nich będą korzystać? Nie lepiejże podać sobie dłonie?
2292   3,  30 |              którego żądacie dziś, jutro nie zapragniecie panowania?~-
2293   3,  30 |            goście obcy także, dopóki się nie przebrało słów i przypomnień
2294   3,  30 |             wieść po gromadach, że wojny nie będzie więcej, a zgoda i
2295   3,  30 |                  wprzódy, i teraz znikli nie postrzeżeni goście obcy.~
2296   3,  30 |              staranie, o wołach, i pługu nie pamiętał nikt i teraz dopiero
2297   3,  30 |              pługa idąc, towarzyszyły mu nie trwożąc się ani śpiewem,
2298   3,  30 |               pierwszą niech będzie, ale nie jedyną; niech się wszelka
2299   3,  30 |                  zakładano. Komu na inną nie stało, koguta zabijał pod
2300   3,  30 |             ogłosił Wizun i życia jeńców nie potrzebowano, gdyż ofiarę
2301   3,  30 |                leżał na nim, aby go doma nie brakło. Gdy zrąb założony
2302   3,  30 |                  szybko chaty i budować. Nie tylko dla knezia, ale dla
2303   3,  30 |            Piastun zaś, dopóki dwór dlań nie był skończony, w prostym
2304   3,  30 |               aby obyczaju ziemiańskiego nie zapominał i na równi z ubogimi
2305   3,  30 |                 głodu, znoju i zimna się nie lękając.~Pozostaje nam tylko
2306   3,  30 |               tym odwiedzinom dziwić się nie mógł. Lecz nie wybrał się
2307   3,  30 |                dziwić się nie mógł. Lecz nie wybrał się sam... Najodważniejszych
2308   3,  30 |                 i radował mu się wielce. Nie wątpił też, iż przybył dla
2309   3,  30 |                 choć jeszcze dobrze nogą nie władał, na próg już mógł
2310   3,  30 |                aby rychło za mną pogonić nie mógł, dopóki łodzie moje
2311   3,  30 |                 mógł, dopóki łodzie moje nie odbiją od brzegu. Złożę
2312   3,  30 |              ogniu przesiadywała.~Tu jej nie było.~Wybiegł więc co rychlej,
2313   3,  30 |                  ostrów przetrząsając, a nie śmiejąc jednak nikogo zapytać
2314   3,  30 |                 aby się z nim sam na sam nie spotykać, ale chłopak tak
2315   3,  30 |                 drogę, że mu się wymknąć nie mogła.~Wolała tedy stanąć,
2316   3,  30 |               Wolała tedy stanąć, aby mu nie okazać, że się go lękała:
2317   3,  30 |                   Doman podszedł do niej nie witając nawet, jakby ją
2318   3,  30 |                  właśnie od miejsca tego nie opodal stały ukryte łodzie;
2319   3,  30 |             tamtą pokierować stronę, aby nie obawiając się pogoni mógł
2320   3,  30 |               ale on biedny, jeszcze się nie wylizał z rany. Źleście
2321   3,  30 |           oszczepu, która się długo goić nie chciała.~- Moja, choć na
2322   3,  30 |                    oglądała się, czy kto nie nadejdzie i którędy by od
2323   3,  30 |               zakrywszy płakała, ale się nie wyrywała Domanowi; upadła
2324   3,  30 |                na czyste wody wypływały. Nie mogła dostrzec nic z dala
2325   3,  30 |                ciągle, milczała, ale się nie opierała temu, co za dolę
2326   3,  30 |                ją więc z sobą na koniu - nie do własnego dworu, ale do
2327   3,  30 |                do chaty Wiszów, choć nic nie mówił jej o tym.~Z domu
2328   3,  30 |      rodzicielskiego brać ją chciał, aby nie mówiono, że porwał dziewkę
2329   3,  Dop|                  co by je wypowiedzieli, nie mają. Jak dziecię po przyjściu
2330   3,  Dop|                ale tajemniczy proces ten nie dozwala się dośledzić faktycznie
2331   3,  Dop|                 nieprzebitą mgłą okryte, nie zna ich nikt, nikt o nich
2332   3,  Dop|                zna ich nikt, nikt o nich nie wspomina. W tej ciszy, wśród
2333   3,  Dop|              zagarniętą Germanią Tacyta. Nie jest to bez znaczenia.~Gdy
2334   3,  Dop|               rodem Słowian (Sklabenoj). Nie mieli oni przy sobie żadnego
2335   3,  Dop|           zresztą zaś niczego przy sobie nie mieli. Zatem król (cesarz
2336   3,  Dop|                   ale przymierza zawrzeć nie chcieli twierdząc, iż uciążliwa
2337   3,  Dop|                że chodzą z gęślami, gdyż nie przywykli przypasywać mieczów,
2338   3,  Dop|               mieczów, ponieważ kraj ich nie zna żelaza i dozwala im
2339   3,  Dop|                   grają tedy na gęślach, nie umiejąc uderzać w trąby.
2340   3,  Dop|              pierwszy to plemię Slowian, nie znające mieczów, z pieśnią
2341   3,  Dop|          słowiańskiej, miłującej pokój i nie wprawnej do wojny, potwierdza
2342   3,  Dop|                 do tego stopnia, iż domy nie potrzebowały zamknięcia,
2343   3,  Dop|                  obcymi zmienia warunki.~Nie ma najmniejszej wątpliwości,
2344   3,  Dop|                 wyrobili w sobie sami, a nie mogą od razu przyswoić tego,
2345   3,  Dop|                 pojętnej i do ich natury nie zastosowanej przychodzi.~
2346   3,  Dop|             przychodzi.~Ci ludzie gęśli, nie znający żelaza, przez długie
2347   3,  Dop|                dzieli się na niezliczone nie narody, ale grupy drobne,
2348   3,  Dop|                  przymierzu z Germanami, nie mamy o niej tylko podania
2349   3,  Dop|                  czerpać już dziś musimy nie u źródła, z ust ludu, który
2350   3,  Dop|                 z grobowych szczątków...~Nie ma wątpliwości, iż dzieje
2351   3,  Dop|                Piastem i jego potomstwem nie istnieje ani pojęcie całości
2352   3,  Dop|               Bolesławowskie.~Kronikarze nie umieją nawet zrazu jednostajnie
2353   3,  Dop|                 w świetle swojego czasu. Nie można mu tego mieć za złe,
2354   3,  Dop|            Długosza schodzi bezdzietnie. Nie wiadomo właściwie, kiedy
2355   3,  Dop|            małych jednostek gminowładny, nie jest wcale w niezgodzie
2356   3,  Dop|              jest pochodzenia czeskiego, nie ma związku z legendą lechicką.
2357   3,  Dop|              bydlęta i trzody, i ludziom nie przepuszcza.~"Gdy zaś długim
2358   3,  Dop|                 głodem - pisze Długosz - nie znajdował przygodnej albo
2359   3,  Dop|               którzy łakomstwu jego ujść nie pośpieli..."~Wszyscy mieszkańcy
2360   3,  Dop|           oddzielnie w Czechach, podanie nie tłumaczy. Jest to znowu
2361   3,  Dop|               legenda opowiada, że wcale nie ukarany, w zgryzotach sumienia,
2362   3,  Dop|                ma w powieści ludu. Wanda nie chce znać, męża, pragnie
2363   3,  Dop|                  odmową odsyła. Rytogar, nie mogąc jej skłonić inaczej
2364   3,  Dop|                swojego wdzięku. Rytogar, nie mogąc ich skłonić do bitwy,
2365   3,  Dop|               tej prawdy występuje znowu nie już chrobacko-czeska, ale
2366   3,  Dop|                  Ludowego tu pierwiastka nie czuć bardzo, raczej kronikarską
2367   3,  Dop|                    ale o tym nikomu znać nie dali. Wyścigi naznaczone
2368   3,  Dop|                tłumy ludu zebrały się na nie. Długosz powiada, że dla
2369   3,  Dop|             pierwotnego stanu prostotę".~Nie zdajeż się, że to wprost
2370   3,  Dop|                Po tym Popiele, który się nie wsławił niczym, następuje
2371   3,  Dop|               rad pilnował wianeczków, a nie broni". Oprócz tego gnuśnym
2372   3,  Dop|                nisko synowca podźwignąć, nie wymogli na nim nic, a zjednali
2373   3,  Dop|                kiedy w miejsce jej synów nie doszli do rządów, namawiać
2374   3,  Dop|                 który układa powieść swą nie skąpiąc szczegółów - słońce
2375   3,  Dop|            kupami nachodzą, dniem i nocą nie dają im spoczynku, rzucają
2376   3,  Dop|           szczątku najmniejszego z niego nie zostało. Następuje pogrzeb
2377   3,  Dop|                  potworzyły stronnictwa. Nie chciano nikogo z zohydzonej
2378   3,  Dop|             ściga winnych, że kara nigdy nie mija występku, prędzej czy
2379   3,  Dop|              pewniejszymi innych państw, nie wytrzymuje najbardziej pobłażającej
2380   3,  Dop|                wszystko w legendach tych nie tylko imiona, ale głównie