Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |        potem ku niebu, ruch się dał słyszeć pod gałęziami. Wkrótce
 2   1,  1  |          W tej chwili świst się dał słyszeć dziwny z krzaków
 3   1,  1  |    utkwiła mu w nodze.~A z lasu dał się słyszeć śmiech, śmiech
 4   1,  1  |       niej. Lecz gdy się tętent dał słyszeć, znikła, wir tylko
 5   1,  1  |        widać było... Gdy tętent dał się słyszeć, znikła płachta
 6   1,  2  |   zawahał się nieco, potem ręką dał znak i sam podszedł ku drzwiom
 7   1,  2  |      obawy; gdy stary gospodarz dał swobodę, niewiastki i dziewczęta
 8   1,  3  |   nadjeżdżających.~Gdy głos ten dał się słyszeć, jezdni na koniach
 9   1,  3  |       siedział Hengo, gospodarz dał mu znak i wy-szli razem
10   1,  3  |       zacząć rozmowę, gdy stary dał mu znak, aby z nim za wrota
11   1,  3  |        z was, a ja bym i sam im dał... bo mi tak było potrzeba.
12   1,  4  |   Stanął, myślał, potem chłopcu dał znak kijem i ku wzgórzu
13   1,  5  |        jakby w oczekiwaniu. Nie dał zrazu odpowiedzi żadnej
14   1,  5  |        pozdrawia. On mi na znak dał ten pierścień, aby wiara
15   1,  6  |          który go ogarniał, nie dał mu dłużej pozostać w izbie
16   1,  6  |        potem wzgardliwie niemal dał Niemcowi odprawę.~Zaledwie
17   1,  6  |         winien!... Czaru i duru dał nam w miodzie... szczuł
18   1,  6  |  niespokojniej dokoła, wreszcie dał znak chłopcu, aby ustąpił.
19   1,  6  |        ze spuszczoną głową. Nie dał po sobie poznać nic, na
20   1,  8  |       było potrzeba.~Piastun mu dał mówić wcale nie przerywając;
21   1,  8  |         gdy z podwórza głos się dał słyszeć. Wszyscy zwrócili
22   1,  8  |       gdy już chciał odchodzić, dał mu znak, aby się zatrzymał.
23   1,  8  |         o córki i syny. Milcząc dał znak Samborowi, aby szedł
24   1,  9  |         odwrócił się do swoich, dał im znak: drużyna się rozstąpiła,
25   1,  9  |         Ojciec wasz byłby mi ją dał - zawołał prawie gniewnie. ~-
26   1,  10 |         dobrze, gdy się szelest dał słyszeć w pobliskiej gęstwinie.
27   1,  10 |   otworu, gdy nagle jakiś szmer dał mu się słyszeć we wnętrzu.~
28   1,  10 |      przykładając doń ucha Znak dał swoim, że coś w nim słyszy.
29   2,  12 |    skokom, kiedy niekiedy krzyk dał się słyszeć, bo parobcy
30   2,  12 |     uganiającym się chwycić nie dał. Zatrzymywali go znajomi
31   2,  12 |      chustką białą, płacz i jęk dał się słyszeć ze dworu. Siostra
32   2,  13 |       Doman ręką skinął i bratu dał znak, by gościa przyjmował.
33   2,  13 |       Nie trzeba nic.~Chory też dał znak ręką, Bumir zamilkł.~
34   2,  15 |     łatwo go wziąć im przyszło. Dał się wreszcie na plecy zabrać
35   2,  17 |      noc całą, a gdy zaświtało, dał znak - do koni. Jechali
36   2,  18 |   szpetny... Choćbyś go dziewce dał i bez wrotyczu, czar nie
37   2,  18 |  przedzie wolne było przejście, dał znak kneziowi i ludziom
38   2,  18 |         wpadł potem w gromadę i dał jej rozkazy.~Kupa dworni
39   2,  18 |       nareszcie smerda wrócił i dał znak panu, aby z kryjówki
40   2,  18 |      Chwost byłby słudze pewnie dał zdechnąć w lesie, a niewiele
41   2,  18 |   potrzebą wybierając, milczący dał się prowadzić.~Na kraju
42   2,  19 |        jak u nas we zwyczaju, i dał mu je z błogosławieństwem...
43   2,  19 |         ojciec do niej - iż los dał synaczkowi naszemu tak piękny
44   2,  20 |        porwać, choć z chramu, i dał pokaleczyć, bylebym pochwycił.
45   2,  20 |    drzwiami, za chatą śpiew się dał słyszeć jękliwy. Wyjrzała
46   2,  20 |       czy śmiech, czy płacz się dał słyszeć, może razem oboje?~-
47   2,  21 |    chodzili ludzie i patrzali w dal. Tych zręczniejsi spędzali
48   2,  21 |       puścił strzałę, krzyk się dał słyszeć, znikło wszystko.~
49   3,  22 |        szyją. Przecie już dowód dał, że wodzić umie, a nam witezia
50   3,  22 |    pierwszej żal.~Wtem się głos dał słyszeć z boku piskliwy:~-
51   3,  22 |         prosili go, aby im radę dał, co czynić mieli dla rychlejszego
52   3,  23 | przedzie i od pasa róg wziąwszy dał znak, aby się rzucono na
53   3,  24 |         Stary Mirsz popatrzał w dal muczący i wpadł do chaty.~-
54   3,  25 |      sama fala niosła, bo wiatr dął z tamtej strony. Czasem
55   3,  26 |     zawiesił. Drugi laskę białą dał w dłonie. Proszono znowu
56   3,  27 |   skakały. Gdy u wrót hałas się dał dyszeć, gołębie pierzchnęły
57   3,  27 |        abyś szedł nam pomagać i dał ludzi.~Miłosz się popatrzał
58   3,  28 |         aby ich siły obliczył i dał o nich znać Polanom.~Dopiero
59   3,  28 |      pierścień z palca zdjąwszy dał mu go na znak przymierza,
60   3,  29 |    wśród niej Dziwa, patrząca w dal, jakby się kogo spodziewała~
61   3,  29 |      krucy się cieszą... gardło dał pod tym samym niemieckim
62   3,  30 |         Piastun, i kneź mu rękę dał przy świadkach. - Idźcie -
63   3,  30 |  poczęli robić kneziowi, iż się dał oszukać, ale na to nie odpowiadał.
64   3,  Dop|        rodem, który oprócz tego dał się był poznać z poczciwości