Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |             krzepki był i nieco do starego podobny. Twarz mu jeszcze
 2   1,  1  |            suchej gałęzi nad głową starego, pochyliła ku niemu i krzyczała...
 3   1,  1  |             zbliżał się z wolna do starego.~- Ha! po świecie się tak
 4   1,  1  |    błyskiem oczów bystrym zmierzył starego Wisza i rozśmiał się.~-
 5   1,  1  |          nie pierwszy raz jestem u starego Wisza... Ja przyjaciel wasz...
 6   1,  2  |        panowało w izbie; wtem oczy starego padły na coś leżącego wśród
 7   1,  3  |             Zdawały się gniewne na starego gospodarza, że ich spokój
 8   1,  3  |          przodem, konia zatrzymał, starego poznawszy lub się domyślając
 9   1,  3  |         śmiać, ale popatrzywszy na starego rychło mu ochota odeszła
10   1,  4  |      placek i położył go na rękach starego, który, powoli do ust zaniósłszy,
11   1,  4  |          każą nogi. A do Wisza, do starego, daleko... daleko...~- Przecie
12   1,  6  |            nim posłuszne.~W oczach starego widać było ciekawość, zdawał
13   1,  7  |            mgnieniu oka szałas dla starego sklecili - jeden na straży
14   1,  7  |          grzywy, wybiegł naprzeciw starego - popatrzał na Wisza i szybko
15   1,  7  |            do ojca, zbliżył się do starego i rękę mu chciał całować.~-
16   1,  7  |             wieców i nas kmieci, i starego obyczaju nie stanie - mówił
17   1,  7  |            stary.~- Z kmieci... do starego Piasta - na naradę, ubogi
18   1,  8  |           się nie śmiejąc, dopiero starego gospodarza ujrzawszy, szybko
19   1,  9  |          trzymał, utkwiła w piersi starego Wisza... koszula jego zaczerwieniła
20   1,  9  |    leżących na ziemi we krwi zwłok starego Wisza zajadłość powiększał.~
21   1,  9  |            cieszyły się przyjęciem starego kmiecia.~Niewiasty wszystkie
22   1,  9  |        znowu.~- Nie stało mi czasu starego Wisza prosić, będę wam mówił
23   1,  10 |        Wtem na skraju lasu ujrzano starego ślepca, którego małe prowadziło
24   2,  13 |           ilu z nim potajemnie?... Starego Wisza nie stało.~Na wspomnienie
25   2,  13 |          nie stało.~Na wspomnienie starego Wisza głowę spuścił Doman
26   2,  14 |           razy po ramieniu uderzył starego i pchnął go wewnątrz chramu
27   2,  14 |      rozśmiał dziko, przystąpił do starego i drżącą od gniewu dłonią
28   2,  15 |          na zachód ręką.~- Jedź do starego - powiedz, niech mi swoich
29   2,  15 |    przysięgam ci, jutro będziesz u starego ojca i u własnego ogniska,
30   2,  16 |           wrót i dobrze znany głos starego strażnika. Na widok biednego
31   2,  16 |           że po Miłosza pojechali. Starego jednak nikt tu się nie spodziewał.
32   2,  17 |       przewodził między swoimi.~Do starego Wizuna po radę jechali i
33   2,  17 |          Myszkami odeszli nieco od starego knezia, który z nimi mówić
34   2,  17 |       Miłosza siedzącego na ziemi, starego Wizuna odciągnął na bok
35   2,  18 |           rzekł - jak skoro w imię starego obyczaju o gościnę prosicie,
36   2,  19 |            dziecko doczeka powrotu starego naszego żywota i swobody...~
37   2,  20 |           sprzęt gliniany, tylko u starego Mirsza. Ojciec jego, dziad
38   2,  20 |             podszedł więc kmieć do starego i pozdrowili się. - Co tu
39   2,  20 |            Przybliżył się znowu do starego.~- Hej! stary zdunie - zawołał -
40   3,  22 |   podjechał do wrót z pokłonem, bo starego wszyscy szanowali.~- Cóżeście
41   3,  22 |         wróżby znaczniejszym, a na starego szemrali.~Wtem z tyłu poczęty
42   3,  24 |           bez liku; siostra Mirsza starego miejsce matki zastępowała.~
43   3,  24 |            goście, tłum ciekawy.~U starego dębu młodzi szli po kolei
44   3,  24 |       młodego, nagromadzone mienie starego zduna A że garnków brać
45   3,  25 |            były dłonie.~Wszyscy na starego Wizuna poglądali, który
46   3,  25 |         czółen nadpływał. Wiózł on starego parobka, który w trzcinach
47   3,  25 |        ujrzał nad sobą znaną twarz starego Wizuna... O smutnym weselu
48   3,  25 |       zanieść strawę dla chorego i starego... zawahała się, strach
49   3,  25 |        także zajrzeć do mieszkania starego.~Otworzyła drzwi, Doman
50   3,  26 |            do zagrody pozdrawiając starego gospodarza.~- Radem gościom -
51   3,  26 |          zwano Krakiem, a miał być starego kneziowskiego rodu, powstał
52   3,  26 |          łatwiej tym sposobem ojca starego, który do jedynaka przywiązanym
53   3,  26 |           gdzie ma szukać kryjówki starego bartnika. Idący za nią z
54   3,  26 |            do chaty.~Cicha zagroda starego bartnika dzień i noc teraz
55   3,  27 |      jednym głosem i wolą wywołano starego bartnika z lasu, uciekającego
56   3,  27 |            on pieścić lubił. U nóg starego Miłosza wyciągnięty mruczał
57   3,  27 |           niedźwiedź, co się u nóg starego Miłosza wylegiwał. Do żadnej
58   3,  27 |        cisnąc się złamano, obudził starego Miłosza.~Gdy on z Obrem
59   3,  28 |        czynić się niewinnym, serce starego skruszył. Pozwolił mu u
60   3,  30 |            gościł kneź - bartnik u starego zduna.~Stali tak dzień i
61   3,  30 |         zyskać chcieli i kłamstwem starego bartnika podeszli.~Kilku
62   3,  30 | przyjacielowi, z czym przybywał.~- Starego - rzekł - gdy powróci, zabawiajcie,
63   3,  Dop|             widzimy w niej zabytek starego organizmu - który nieprzyjaciele