Tom,  Rozdzial

 1   1,  2  |   kamieni stało, na którym nigdy ogień nie gasnął. Dym się dobywał
 2   1,  2  |         Oto chleb, oto woda, oto ogień i ława - jedzcie, pijcie,
 3   1,  2  |   kamieniem żył. Z niego wyszedł ogień pierwszy, żyto kamień starł
 4   1,  4  |    ognisku stare sługi rozpalały ogień. Wisz, który sen miał lekki,
 5   1,  4  |      zaryczy z głodu. Smok niech ogień ten pochłonie, niech mu
 6   1,  4  |          się wnętrzności, trzewa ogień mu wyżera. I z jamy głowę
 7   1,  5  |      naprzeciw komina, na którym ogień się palił, siedziała niewiasta
 8   1,  5  |      spoglądając na Hengę, to na ogień, przy którym zioła się jakieś
 9   1,  5  |         mimowolnie popatrzała na ogień i zioła.~- Kmiecie od dawna
10   1,  6  |       wprowadził do chaty, gdzie ogień jasny palił się od rana.~
11   1,  6  |        jak zgrzytały, jak syczał ogień, wrzała woda i reszty deszczu
12   1,  7  |    Godziłoby się wziąć klątwę na ogień i wodę.~Naradzać się zaczęli
13   1,  9  |  wszystkie i tarzać się zaczęły.~Ogień przygasł był na kamieniach,
14   1,  9  |          próżno siląc uwolnić... Ogień z chciwością stos pożerał...
15   1,  9  |         znowu osłaniały je dym i ogień wybuchający od dołu, aż
16   1,  9  |         dogorywały, czekając, aż ogień święty sam przygaśnie...~
17   1,  9  |        co razem ze zmarłym przez ogień zniszczone poszło z nim
18   1,  11 |      śpiewała, miód piła i przez ogień skakała...~Jaruha, mówiąc,
19   2,  12 |        nikt nie używał, tak i na ogień święty nosić go nie było
20   2,  12 |           a Dziwa miała pierwsza ogień podpalić i pieśń zanucić
21   2,  12 |         tarli drzewo, aby zrobić ogień boży, który by sam się zrodził,
22   2,  12 |        palił się ognisku. Był to ogień, którego z domu nikomu wynosić
23   2,  12 |   wynosić obcemu nie dawano. Kto ogień wynosił z chaty, brał z
24   2,  12 |   łuczywa dymiły w ich rękach, a ogień się jeszcze nie ukazywał
25   2,  12 |        miała, niż na robiący się ogień święty, który powinien był
26   2,  12 |   zapadało... Dwa smolne łuczywa ogień obejmował boży, zażegniętą
27   2,  12 |        Gdzie indziej lano miód w ogień na ofiarę Białemu Bogu,
28   2,  12 |     zapalonymi żagwiami, których ogień w biegu nie powinien był
29   2,  12 |      skokami siedziała Dziwa i w ogień patrzała. Sambor nad nią
30   2,  12 |      zszarzaną, w oczach błyskał ogień straszny. Stanęła przed
31   2,  12 |         zgasną... aż ja żyć albo ogień palić się przestanie.~Wyrwała
32   2,  13 |  Znoskowi, obwiązała go na nowo. Ogień przygasł był nieco i w izbie
33   2,  14 |       strony, odbijał się w nich ogień u stóp palący, migotał w
34   2,  14 |          siedzących niewiast, co ogień podsycały, siadła, jak one,
35   2,  14 |          za późno się podniosła. Ogień już był objął tę pierwszą
36   2,  14 |       Dziwa siedziała spokojna w ogień wlepiwszy oczy, odpoczywała.~
37   2,  14 |          za brodę trzęsąc nią.~- Ogień święty, dziewka poświęcona!...
38   2,  17 |    zapalić je można. Gdy błyśnie ogień z nich, co żyje, powinno
39   2,  18 |         stara - na prawym brzegu ogień się pali...~- A czaty mają? -
40   2,  18 |     otwarte jeszcze okno świecił ogień. Słychać było w podwórku
41   2,  18 |        na wysokim stołbie u góry ogień, wedle zwyczaju rozniecony,
42   2,  19 |       ciemności błysło światło i ogień strzelił słupem do góry.
43   2,  19 |        zaś te obrzynki włosów na ogień nie dostały, co za szkodliwe
44   2,  19 |          na wieży u Gopła płonął ogień, a w dolinie obozowiska
45   2,  20 | przyrzucały pośpiesznie łuczywo, ogień zaczął płonąć jaśniej; Dziwa
46   2,  20 |    kontynie siedziała Dziwa i na ogień patrzała, ale w oczach od
47   2,  20 |        Zdawały się pałać zemstą. Ogień przygasł, rzuciła się go
48   2,  21 |         oczy zakryła.~- Pastuchy ogień z chrustu zapalili... -
49   2,  21 |        Smerda sam na cztery rogi ogień podłożył, a ludzie z mostu
50   2,  21 |        Powoli dopalały się pale, ogień przygasł, ciemność po nim
51   2,  21 |   wyratować, co się zostało, gdy ogień obszedł dokoła i obrócił
52   2,  21 |         ciała zanieśli je, gdzie ogień płonął najgorętszy, by w
53   3,  23 |          Rzucono pozabijanych na ogień, innych do jeziora spychać
54   3,  26 | przywlokło, a po granicy miecz i ogień bujały, jako chciały.~Zwoływano
55   3,  28 |           Hengo pomagał ochoczo. Ogień już był wielki pod starym
56   3,  28 | spokojnie się położył na trawie, ogień tylko podkładając, aby Hengo
57   3,  28 |       otrzymał słowa odpowiedzi, ogień tylko podkładał Dobek coraz
58   3,  28 |         urwane z gałęzią padło w ogień, żar i iskry rozpryskując
59   3,  29 |       dobrą! Pytałem losów przez ogień, przez wodę, przez ptasi
60   3,  30 |          i poprzysiężmy sobie na ogień święty, na "kamień w wodę".
61   3,  30 |           po Wizuna na Lednicę i ogień święty dla zapalenia pierwszego
62   3,  30 |    wzgórzu nad jeziorem zapalono ogień święty z Lednicy przyniesiony,
63   3,  Dop|      ukropie, gdy się spod niego ogień usunie. Napój śmiertelny