Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |          kopnął w ścianę jego, nie mówiąc słowa. Poruszyło się coś
 2   1,  2  |         gościowi i pokłonił mu się mówiąc, a zarazem wskazując:~-
 3   1,  2  |         choroba omija i smutek.~To mówiąc na ławie przysiadł, a Wisz
 4   1,  2  |            szyi przykładał nic nie mówiąc, a pokazując, jak się na
 5   1,  2  |    przyniesie - rzekł Niemiec.~Nie mówiąc nic, nie posuwając ręki
 6   1,  2  |            głową skinął, i nic nie mówiąc na ławie go przed Niemcem
 7   1,  2  |  nieśmiertelnego nic nie pożre.~To mówiąc młoty swe z poszanowaniem
 8   1,  3  |        ruszył. a ręką w prawo, nie mówiąc nic, pokazał.~- Jestże ci
 9   1,  3  |         zalali. Gospodarz, nic nie mówiąc, z dala zajął miejsce na
10   1,  3  |            razem do sieni.~Nic nie mówiąc stary ręką ukazał Niemcowi
11   1,  3  |        jasnym czołem.~Coraz ciszej mówiąc zamilkła, podniosła oczy
12   1,  4  |          idę od chaty do chaty.~To mówiąc miejsce, na którym stał,
13   1,  5  |             Są różne sposoby...~To mówiąc jakby mimowolnie popatrzała
14   1,  6  |    plugastwem, precz z tym gnojem!~Mówiąc to dopijał miodu z kubka,
15   1,  6  |      obnażonymi, płacząc, sami coś mówiąc do siebie, pogrążeni w smutku,
16   1,  6  |          tego nieznanego kraju.~To mówiąc i zapewniwszy się, że go
17   1,  6  |            jeszcze cały ze trwogi, mówiąc, i płakał.~Dziwa zaczęła
18   1,  7  |        lesie - sam, tak nagle, nie mówiąc nikomu dokąd i po co, jechać
19   1,  7  |          chata nie spodziewała. To mówiąc, z poszanowaniem, jak do
20   1,  7  |            pojedźmy po dworach nie mówiąc nic, aby języka powziąć.
21   1,  8  |          nie dokuczała. Piast, nie mówiąc jeszcze słowa, kobiałkę,
22   1,  8  |       Pozdrowił Piastuna i nic nie mówiąc, przysiadł na ławie przypatrując
23   1,  8  |      gościny i od mowy odpadła.~To mówiąc dopił piwa, kubek postawił,
24   1,  8  |            opił i... zdechł... ~To mówiąc rozśmiał się Znosek, pokłonił,
25   1,  9  |        zawodził pół śpiewając, pół mówiąc, pół płacząc, a kubek z
26   1,  9  |         nóg brata, a Żywia nic nie mówiąc, jakby za nią też błagała,
27   1,  10 |            pierwsi być powinni!~To mówiąc z konia się zsunął stary.~-
28   1,  10 |      rzucił pomiędzy stojących nie mówiąc słowa. Rękami tylko wskazał
29   1,  10 |   chwiejącą się szopę. Tu, nic nie mówiąc, każdy na ziemi zajął miejsce
30   1,  10 |        świecą... ja je widzę...~To mówiąc chwycił łuk parobczak, naciągnął
31   1,  11 |           ogień skakała...~Jaruha, mówiąc, rozwinęła swoją sakwę i
32   1,  11 |           razu starym urodziła?~To mówiąc wstała Jaruha.~- Ból mi
33   2,  13 |  poszalawszy... Doman, już nic nie mówiąc, słuchał.~- Zginiemy wszyscy -
34   2,  14 |       rękach wiosło trzymając. Nie mówiąc nic zszedł do czółna, zstąpił
35   2,  14 |          powoli podniosła, nic nie mówiąc, ręką jej pokazała na prawo,
36   2,  14 |    uśmiechnął smutnie, nic już nie mówiąc wskazał jej do chramu drogę.~
37   2,  14 |         uczynić ci nic złego...~To mówiąc stara dobywała suche ziele
38   2,  15 |            masz się co trwożyć.~To mówiąc, zostawiwszy Chwostka na
39   2,  15 |          wy siedzieć będziecie.~To mówiąc zbliżała się ku niemu Brunhilda
40   2,  17 |            sam przodem ruszył, nie mówiąc drogi, i konia pognał. Złamany
41   2,  17 |           rodu, a z zemstą idę!~To mówiąc koniem wyminął zastępującego
42   2,  17 |         ich teraz nie podnoszę.~To mówiąc i popatrzywszy z ukosa na
43   2,  17 |           rozejdźmy się cicho, nie mówiąc nic.~Dwaj bracia poszli
44   2,  18 |        dajcie u siebie spocząć.~To mówiąc bacznie się rozglądał smerda;
45   2,  18 |           nim musiał na ławie. Nie mówiąc prawie słowa, coś tylko
46   2,  18 |            zawołają, pójdę i ja...~Mówiąc to ustąpił mu z drogi, a
47   2,  18 |            wyrwał się z chaty, nie mówiąc słowa i nie patrząc za siebie.
48   2,  19 |     naszego, póty tego obyczaju...~Mówiąc, starzec ich ciągle ręką
49   2,  19 |          spokojną i szczęśliwą.~To mówiąc w wodę umoczył palce gość
50   2,  20 |          niemłody. Ruchem rąk, nie mówiąc nic, powiedział mu stary,
51   2,  21 |       począł Bumir, ciągle z konia mówiąc i ku wieży oczy podnosząc.~
52   2,  21 |           potruł i pozabijał... To mówiąc szyję odsłonił i pokazał
53   2,  21 |         pod klątwą, pod świętą.~To mówiąc ziemi garść pochwycił w
54   2,  21 |       długo leżała jak martwa, nie mówiąc słowa. Nie mówili do siebie,
55   2,  21 |           się z żoną milczący, nie mówiąc do siebie, i mijali.~Brunhilda
56   3,  22 |          już głowę ku nim obracał, mówiąc:~- Lepiej niech stary ród
57   3,  25 |           co pogardliwie patrzą...~Mówiąc zaczęła się przypatrywać
58   3,  25 |        mieć... ja wiele znam...~To mówiąc zaczęła piosenkę nucić i
59   3,  26 |     czyńcie szyderstwa ze mnie.~To mówiąc i gdy tłum się ściskał a
60   3,  27 |            dębami chodził, sam coś mówiąc do siebie.~Hula, którego
61   3,  28 |            z domu wyruszył nic nie mówiąc Niemcowi i pobiegł Piastuna
62   3,  30 |            wobec bogów na dno wody mówiąc, jak zwykli byli ojcowie
63   3,  Dop| charakteryzuje go jak najdobitniej mówiąc, że "gonił za nieprzyzwoitą