Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |             Zatętniało za nimi - cicho znowu.~Z drugiej strony
 2   1,  3 |        tylko by o was wiedzieli.~Cicho, ponuro wymówił te słowa.
 3   1,  3 |    wieczność tam idziesz - rzekł cicho - jak będzie pora, skiniemy
 4   1,  4 |         nie mógł, niezrozumiale, cicho, sam sobie nucić zaczął.~
 5   1,  4 |       starej pieśni znad Dunaju. Cicho się stało dokoła - on nucił
 6   1,  5 |      trochu ich wytrzebi, reszta cicho siedzieć musi. Popatrzał
 7   1,  5 |        od niej po mirach - rzekł cicho - gdyby rozum miały... u
 8   1,  6 |           Mów bez obawy - rzekła cicho - co na grodzie widziałeś.~-
 9   1,  7 |          trzeba więc ostrożnie i cicho wprzód języka dostać, wprzód
10   1,  7 |          naprzód skoczył i stał. Cicho przysiedli czatując, psy
11   1,  8 |     znikł.~Po wyjściu jego długo cicho było w chacie, jakby się
12   1,  9 |       Nie siłujcie mnie - rzekła cicho - zostawcie Dziwę w pokoju.
13   1,  10|         spustoszą... Siedzieliby cicho. Dawno na nas zęby ostrzą.
14   1,  11|        gąszcz pierzchnęły... ale cicho było znowu w lesie; ni psów,
15   1,  11|        daleko zwierza pogoniły i cicho. Dzięcioł kuje drzewo...
16   1,  11|          trzeba ratować - rzekła cicho.~- Ty, Znosku, niewart tego,
17   2,  12|        stali na uboczu, szeptali cicho, z ukosa patrzeli na dziewczęta
18   2,  12|     smutno?...~- Ja... - poczęła cicho dziewczyna - ja, bo moja
19   2,  12|      chaty.~Bracia naradzali się cicho, co poczynać mieli. Dziwy
20   2,  12|     płacząc legła. Płakały potem cicho, ściskając się obie.~- Żegnaj
21   2,  13|         13~Koło dworu Domanowego cicho było i pusto, gdy następnego
22   2,  13|             Wstyd przyznać się - cicho szepnął brat młodszy - za
23   2,  13|         Zginiemy wszyscy - rzekł cicho Bumir - knezia pogniewali,
24   2,  13|    karzeł wsunął się do izby tak cicho, iż Jaruha ujrzawszy go
25   2,  14|   wysiadło i wyszło.~Na ostrowiu cicho było, cicho, tylko tysiące
26   2,  14|          Na ostrowiu cicho było, cicho, tylko tysiące słowików
27   2,  14|         pochylił ku niej i rzekł cicho:~- Kneź to jest miłościwy...
28   2,  14|    Będziesz mi wróżyła - mruknął cicho.~- Będę wróżyła - poczęła
29   2,  15|         strach nieśli.~Nazajutrz cicho było na grodzie. Kneź na
30   2,  15|        zapytał.~- Ja tu jestem - cicho i łagodnym, umyślnie osłodzonym
31   2,  16|    spędzić na zamek.~Do pół dnia cicho było na grodzisku, ze stołba
32   2,  16|    spojrzał ku synom i westchnął cicho, oczy zamykając, a spod
33   2,  17|        na bok odeszli, a poczęli cicho rozmawiać między sobą.~Gdy
34   2,  17|         Lepiej jeszcze posiedźmy cicho i gotujmy się, a ludzi zbierajmy
35   2,  17|        uradzono... rozejdźmy się cicho, nie mówiąc nic.~Dwaj bracia
36   2,  17|         póki ja nie dam rozkazu, cicho siedzieć, aby Chwost o niczym
37   2,  17|        po jednej wyłapię - rzekł cicho - i będzie cicho. Znam ich,
38   2,  17|           rzekł cicho - i będzie cicho. Znam ich, że krzykuny są,
39   2,  18|       nie ma nic? - rzekł smerda cicho - kneź tu stoi nie opodal,
40   2,  19|    sparty, zadumany siedział. Tu cicho jeszcze było i wesoło, a
41   2,  19|    zmierzyli oczyma i poszeptali cicho między sobą. Piastun uprzejmie
42   2,  20|       Nie może to być - szepnęła cicho - nie może...~- Żal mi cię -
43   2,  20| nierozmowny był dnia tego, jedli cicho. Nad wieczór burza się z
44   2,  21|        się nic! Nie widać nic... cicho wkoło i spokojnie. Chwost
45   2,  21|         tylko i usta przeklinały cicho ród jaszczurczy.~Powoli
46   2,  21|        Od was? Abyście siedzieli cicho i panować nam nie chcieli -
47   2,  21|          pasa go sobie umocował.~Cicho było i ciemno, niekiedy
48   2,  21|   ostatek zbliżył się do otworu, cicho odsunęła się okiennica i
49   2,  21|        ciemno było jak w grobie, cicho jak na żalniku nocą, nie
50   3,  22|       Kanie?...~- Pewnie - rzekł cicho Piastun - ale cóż będzie?
51   3,  23|          więc postanowił ciągnąć cicho, aby ich na noclegowisku
52   3,  23|    noclegowisku napaść śpiących.~Cicho i ostrożnie przerzynać się
53   3,  23|         się pokładłszy, pełznęli cicho na brzuchach. Obóz Pomorców
54   3,  24|         Teraz, bez ojca i matki, cicho było i smutno. Bratowe popychały,
55   3,  25|    Lednicy nie wyżyła... Ciasno, cicho, świata nie widać jak w
56   3,  26|   posłuchano? -ozwał się Piastun cicho. - Jam człek mały i ubogi.~
57   3,  27|        podwoił załogę - siedział cicho. Starzec teraz jedną tylko
58   3,  27|     znużone gromady posnęły, gdy cicho rozwarły się wierzeje i
59   3,  28|           a samemu się przyczaić cicho. Z tej strony mało go kto
60   3,  29|         ponad szeregami. Polanie cicho stali jeszcze.~Obok Piastuna
61   3,  29|        spuszczoną, ręce zwisłe i cicho śpiewała sobie:~- Latka
62   3,  29|          nie może - odezwała się cicho - nie możecie wy tego! -
63   3,  30|        Nenia i ja - odezwała się cicho Dziwa - ale ranę miał srogą,