Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |        włosem okryte i opalone. Twarz miała wyraz przebiegły,
 2   1,  1 |       nieco do starego podobny. Twarz mu jeszcze nie porastała,
 3   1,  1 |     płowy, co je otaczał, młodą twarz ledwie zarostem pokrytą,
 4   1,  1 |   wyrzeźbiła na nim niby ludzką twarz straszliwą, czapką okrytą
 5   1,  1 |       dopiero wskazał na własną twarz jego.~- Nie o moją mi strach -
 6   1,  1 |         jej pełne, ale o waszą. Twarz, ojcze, macie we krwi całą.~
 7   1,  1 |     czekając, kiedy się nucą...~Twarz starca spokojna była i poważna,
 8   1,  1 |    widać było spod koszuli, jak twarz pokrajaną, brunatną - niby
 9   1,  1 |     usiłując przybrać postawę i twarz uprzejmą.~Stary patrzał
10   1,  3 |      zdawał przybliżać. Wiszowi twarz się zachmurzyła, ręką pokazał
11   1,  3 |     Skłonił się i Hengo, ale mu twarz pobladła, czuł, że chciwe
12   1,  3 |         szybko Hengo - a gdy na twarz padnę przed kneziem, łaskę
13   1,  3 |     spotykać. Wyjaśniła się też twarz Wisza, gdy w podwórku ani
14   1,  3 | parobczak, choć mu się niedawno twarz śmiała, posmutniał, nagle.~
15   1,  4 |         go suchą nogą. Padli na twarz przed Koladą, modlą się
16   1,  5 | zasłonach białych, otaczających twarz i głowę, na której licu
17   1,  6 |   kubkach piwo i miód na stole. Twarz miał chmurną, oczy krwią
18   1,  6 |       się na połamanych nogach. Twarz miał obmazaną krwią zaschłą,
19   1,  6 |         krasę i wesele domu, na twarz mu jasny występował promień.
20   1,  7 |        Na co mi bez nich życie?~Twarz zakrył rękami obiema i zamilkł.
21   1,  7 |      siadł, rękami trzeć począł twarz i czoło. Klasnął w dłonie.
22   1,  9 |      niewolniku podły!~Smerdzie twarz cała krwią zapłonęła, targnął
23   1,  9 |       Ludek spokojnie.~Domanowi twarz się marszczyła i oczy pałały,
24   1,  10|         z ziemi ocierając krew, twarz miał pazurami podartą, głowę
25   2,  12|      Sambor z daleka patrzał na twarz dziewczyny i dziwił się,
26   2,  12|  którego promienie ozłacały jej twarz i lśniły się we włosach.
27   2,  13|        Znosek padł przed nim na twarz jęcząc i błagając. Jaruha
28   2,  14|   koszulę białą i białą jak ona twarz, a potem plamkę białą, a
29   2,  14|        których każda miała inną twarz i obyczaj odmienny, a wszystkie
30   2,  14|   szybko, rumieniec okrywał jej twarz.~- Sierota jesteś? - zapytał.~-
31   2,  14|   wodzie odwrócona odbijała się twarz szkaradna Chwostka, a obok
32   2,  14|         jest. Dopiero poznawszy twarz sługi ochłonął.~- Miłościwy
33   2,  15|        jak kot łasił. Gdyby nie twarz piegowata i blada, nie byłby
34   2,  15|       Mów, jak to czynić.~Blada twarz kneźny zarumieniła się nieco,
35   2,  15|     pozłocisłą swą barwą, blada twarz, zaledwie młodym porastająca
36   2,  16|         on, jęknął i osłoniwszy twarz skonał. Zabój trzymał się
37   2,  18|        ich opasywano. Chwostowi twarz poczerwieniała i pobladła;
38   2,  18|  Chwostek siadł i ręką od ognia twarz sobie zakrywał. Piastun
39   2,  18|        cisza w okolicy, łagodna twarz gospodarza i jego niewiasty.
40   2,  19|          Jadący przodem młodszy twarz miał piękną, jasną, wypogodzoną,
41   2,  20|     zwyczaj na Pomorzu, urabiał twarz niby ludzką i wkładał w
42   2,  20|      wypełzłe, wysokie pokazał, twarz żółtą pomarszczoną, poważną,
43   2,  20| pochwycił ją silnymi rękami i w twarz pocałował. Dziwa krzyknęła
44   2,  20|         ze źródła świętego, ale twarz jak ogniem ją paliła, a
45   2,  21| odpowiedział. Ci, co wczoraj na twarz padali przed panem, Teraz,
46   3,  23|         z kupy za nogi - aż gdy twarz osmalona na jaw wyszła -
47   3,  24|     zajęty. Spojrzała na Milę i twarz się jej od śmiechu tak wykrzywiła
48   3,  25|         z twarzy, co myślał - a twarz miał jakby zamarzłą z bólu
49   3,  25|    patrząc w ziemię i ocierając twarz zmokłą. - Spalone chaty?~-
50   3,  25|   drzewie, głowę o pień oparła, twarz płachtą przykryła i usnęła.
51   3,  25|    brzegu ujrzał nad sobą znaną twarz starego Wizuna... O smutnym
52   3,  25|       że usypiał, popatrzała na twarz bladą i pierzchnęła zarumieniona
53   3,  25|     pobiegła do chramu.~Wizun w twarz patrzał Domanowi - oba niemym
54   3,  25|         Domanowi, którego bladą twarz oblał nagły rumieniec.~-
55   3,  25|  początku, wpatrywała się w jej twarz, mrucząc coś niewyraźnie.~-
56   3,  25|      nie mógł, płachtę sobie na twarz zaciągnęła prędko. Tym się
57   3,  27|     Niekiedy wypogadzała mu się twarz, to dziczała, to zasmucała
58   3,  27|        trupie Leszka na ziemię, twarz zakrywając rękami, i ryczała
59   3,  29|       szeroki a silny. Ogorzałą twarz ledwie wśród zarostu dojrzeć
60   3,  29|        sycząc tylko z bólu, ale twarz mu się śmiała i oczy błyskały
61   3,  30|         na dno łodzi osłaniając twarz ze wstydu.~Pierwszy jej
62   3,  30|         i pobłogosławcie!~Dziwa twarz zarumienioną tuliła na siostry