Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 |            Jestże ci kneź... na grodzie nad jeziorem, a do niego
 2   1,  3 |       to jest mocny, ten, co na grodzie siedzi? - spytał Hengo.~-
 3   1,  3 |       pojedzie jutro z nami, na grodzie się z nim rozprawim.~Uwolniony
 4   1,  3 |       nie wydamy nikomu, ale na grodzie ludzie muszą być w pogotowiu,
 5   1,  4 |        z nami. A wy byliście na grodzie?~- Dawniej... dawniej! -
 6   1,  4 |        mu kładli na skronie. Na grodzie kneź dawał mu ławę okrytą,
 7   1,  4 |       go nie przykryje. Krak na grodzie smutny siedzi, myśli, duma,
 8   1,  4 |    ziemię całą i sam panował na grodzie. Na rozstajach, kędy ciało
 9   1,  6 |         zwykłym biegiem uczt na grodzie, spokojnie słuchali tego
10   1,  6 |        biesiadnej zapanowała na grodzie, tylko psy wyły, poczuwszy
11   1,  6 |     powrócił.~Niepokój jakiś na grodzie, wrzaski i wołania u wrót
12   1,  6 | władyków, wczorajszych gości na grodzie, które już wieść doszła
13   1,  6 |   słuchałeś - rzekł - co się na grodzie działo... kazałem ci milczeć
14   1,  6 |      było co robić długo na tym grodzie - odezwał się Hengo - mnie
15   1,  6 |         czytać.~- Co słychać na grodzie? - spytał. Hengo zmilczał.~-
16   1,  6 |    obawy - rzekła cicho - co na grodzie widziałeś.~- A! straszne,
17   1,  6 |       jej zaczął, co wczoraj na grodzie się działo, jak wrzała biesiada
18   1,  8 |       życie. Obawiano się go na grodzie i w okolicy, bo podpatrywał,
19   1,  8 |            spytał gospodarz.~Na grodzie u miłościwego pana gotuje
20   1,  8 |    zamknęło... Syn jego miał na grodzie przypadek... Sczepili się
21   1,  8 |         się stary.~- Syna mi na grodzie ubito. Ciałośmy ledwie odzyskali,
22   1,  9 |        Ja pan u siebie, a on na grodzie... jeśli co do mnie ma,
23   1,  9 |        już zwołana... Strach na grodzie... Chwostek blady, niewolników
24   2,  13|   jednego ze swoich posadzić na grodzie. Nie o swobodę im idzie,
25   2,  15|      ROZDZIAŁ 15~Na kneziowskim grodzie do późna czuwali ludzie,
26   2,  15|     knezia jeszcze nie było.~Na grodzie kłaść się spać nie śmieli,
27   2,  15|     zatętniało, rozległo się po grodzie - kneź jedzie.~Wnet słonionymi
28   2,  15|  odsieczą w czas. Ja się ich na grodzie nie boję. Znam tych psich
29   2,  15|         Nazajutrz cicho było na grodzie. Kneź na dzień zaspał, biała
30   2,  15| dlategośmy waszych posadzili na grodzie i daliśmy im czasu wojny
31   2,  15|  posadzili, gdzie ja siedzę? Na grodzie tym ojciec mój, dziad i
32   2,  15|       by stało. A kto tu na tym grodzie naszą brać popoił, odurzył,
33   2,  15|     broniąc pachołkom. Na całym grodzie krzyk powstał straszny,
34   2,  15|      Leszku. Spokojnie na swoim grodzie ojciec i wy siedzieć będziecie.~
35   2,  16|         tym pocieszał, że go na grodzie napaść kmiecie nie będą
36   2,  16|      Popłoch się tedy zrobił na grodzie tym większy i smerdowie
37   2,  16|       te tak niezwykłe w cichym grodzie głosy. Zerwał się z pościeli,
38   2,  16| pojedziemy. Zobaczym, co się na grodzie dzieje.~- Niech się tam
39   2,  16|  stryjów nie widać jadących.~Na grodzie i ludziom, i stworzeniu
40   2,  16|         Was oni chcieli na moim grodzie sadzić, więc trupy chyba
41   2,  17|        tylko słów kilka...~- Na grodzie Leszków naszych potruto,
42   2,  17|         trawę gryźć zaczęła.~Na grodzie Miłoszowym, pod starymi
43   2,  17|    potrzeba!... Przyjęli nas na grodzie słodko, wyszedł Chwost do
44   2,  17|   krzykiem narzekać poczęli. Po grodzie rozszedł się płacz i przerażenie
45   2,  17|    trzymasz z tym zbójcą, co na grodzie siedzi, idźże precz ode
46   2,  17|            Chwościsko siedzi na grodzie, ale nie on rządzi, tylko
47   2,  17|   wypijecie - mówił Bumir. - Na grodzie drużyna śmiała i liczna,
48   2,  17|  mówiącego - idź im łapy liż na grodzie, tu ciebie nam nie trzeba!~-
49   2,  17|        pojechał do Chwostka.~Na grodzie sposobiono się do obrony
50   2,  18|  tęsknić sam jeden zamknięty na grodzie między wałami. Pił, jadł
51   2,  18|      Jaruhę. Znano ją dobrze na grodzie, bo i tam przychodziła ziele
52   2,  19|       się co lękać... będzie na grodzie swym siedział spokojnie...
53   2,  21|         bezpieczniejsi oni tu w grodzie niż w polu! Dzieci rzuciły
54   2,  21|         cały napastników, to na grodzie okrzyk zwycięski.~Padają
55   2,  21|      się położyła pod wieżą, na grodzie i nad brzegami jeziora.~
56   2,  21| poniosły po mirach wieść, że na grodzie krucy już tylko panowali.~
57   3,  22|     ROZDZIAŁ 22~Na spustoszonym grodzie Chwostkowym zwołano wielki
58   3,  22|       wici synowie jego byli na grodzie, skąd ich w czas matka przez
59   3,  22|       ja wiem, com zrobił, a na grodzie ja, ubogi człek z małym
60   3,  22|      kneziem ogłosi i będzie na grodzie panował.~- A po cóż tamtego
61   3,  27|      zamknął się w osamotnionym grodzie, obstawił strażą, podwoił
62   3,  27|   niezrozumiałym i śmiechem. Na grodzie Hula zastępował wielu, bo