Tom,  Rozdzial

 1   1,  4 |              inaczej! Śpiewaka witały gromady, wiodła starszyzna pod święty
 2   1,  5 |               ludzi i koni widać było gromady i stada. U brzegu poili
 3   1,  5 |            Pachołek się uśmiechnął.~- Gromady liczniejsze od niej po mirach -
 4   1,  6 |           Wyszedłszy ujrzał Hengo, że gromady pieszych, konnych, a między
 5   1,  6 |           wezmą, jeżeli chcą - co dla gromady i miru naszego potrzeba -
 6   1,  7 |             go zebrać, a że na Kupałę gromady się i tak po uroczyskach
 7   1,  10|         przystąpił z pozdrowieniem do gromady i krwawą koszulę a siermięgę
 8   2,  12|            zbliżyły się tak do swojej gromady, a Sambor z daleka patrzał
 9   2,  12|               opanowywał nad ranem te gromady i dziksze z nich szły jak "
10   2,  12|               ze śpiewami odciągające gromady. Słońce zajrzało w głąb
11   2,  12|           rozbite naczynia. Wszystkie gromady poodciągały do domów. Sambor
12   2,  13|              nie chce stanąć na czele gromady, aby mu się to nie stało,
13   2,  13|               swoje lechy uprawiać, a gromady, co się wyrwą, kneziowscy
14   2,  14|               nadciągały łódkami nowe gromady po wróżby składając ofiary
15   2,  14|          Słyszę szmer, wrzawę, ciągną gromady... na granicy wrogi, w domu
16   2,  14|               koła opasującego chram, gromady się już zbijały i szły,
17   2,  14|      przystąpić się nie ważył. Wtem z gromady wyszedł człek podżyły, ubrany
18   2,  14|      najlepszym orężem i odwagą na te gromady tysiączne.~Namarszczywszy
19   2,  15|               nimi.~Szli. Na przedzie gromady starszy z Myszków postępował,
20   2,  17|           precz!... - poczęto wołać z gromady. Bumir się nie ruszył i
21   2,  17|             ściągał tylko. Z wielkiej gromady, gdy już Myszkom dano dowództwo,
22   2,  19|               zajęli kmiecie, których gromady już się po krańcach lasów
23   2,  19|      grodzisko. Nie rozpoczynano nic, gromady kładły się z dala, lecz
24   2,  21|          zatętni, zaczną nadciągać... gromady gród opaszą, brzegi jeziora
25   2,  21|          przedsienie. Pod lasem stały gromady, które nagle z niego się
26   2,  21|             na wsze strony sunęły się gromady ciągnąc bez pośpiechu, uroczyście,
27   2,  21|             nie jezioro mruczało, ale gromady dychały i konie stąpały,
28   2,  21|                żadnego ogniska, jakby gromady w ziemię gdzie się zapadły.~
29   2,  21|          niesyta i chłonie uciekające gromady.~Z wrzaskiem strasznym załoga
30   2,  21|               począł pożar przygasać. Gromady położyły się na horodyszczu
31   2,  21|               a rozbiegające się wnet gromady poniosły po mirach wieść,
32   3,  22|             trzyma z nikim, tylko dla gromady dobra pragnie...~Pytano
33   3,  22|               stołba wijące się ludzi gromady, to przypadające do siebie,
34   3,  22|            tyłu poczęty niecierpliwie gromady wołać: -- Do rady! Do koła!~
35   3,  22|              dnia dopiero zaczęły się gromady powoli spływać nad brzeg
36   3,  22| posłuszeństwie.~Dobek latał opatrując gromady i szykując jedne przy drugich,
37   3,  23|              kosztował. Ale straszono gromady walką i uzbrojeniem, a zbierana
38   3,  23|            ale i stamtąd psy, których gromady ciągnęły z Pomorcami, schronionych
39   3,  23|             mrok, po cichu wyciągnęły gromady, krajem lasu posuwając się
40   3,  25|              swoją im była, co się do gromady zbliżyła, stado się zaraz
41   3,  26|             więc z koni i przyszli do gromady, pozdrawiając ją w imię
42   3,  26|             zaczęli usilnie, aby woli gromady zadośćuczynił. Nie rzekł
43   3,  26|              was jednego zgodziły się gromady.~- Nie czułem się na siłach
44   3,  27|                że z obu stron znużone gromady posnęły, gdy cicho rozwarły
45   3,  28|        niewolnika mało. Kneziom nawet gromady wielkiej woli nie dają,
46   3,  28|            jeszcze na Kaszubów i inne gromady ludzi nawykłych do napaści
47   3,  28|          dopomagać. Zarania tego dnia gromady niektóre już się w obozie
48   3,  28|              się do Piastuna i swojej gromady.~Ze wszystkich polańskich
49   3,  28|         uradował się Piastun w duszy: gromady w ładzie stały i wesołymi
50   3,  29|           polami, ostępy posuwały się gromady zbrojne ku jezioru w takim
51   3,  29|          skraju lasów poruszające się gromady, które naprzeciw nich występowały
52   3,  29|          Piastuna zostali w pośrodku. Gromady ochotnie, jak jeden człowiek,
53   3,  29|              znaczyło.~Z pośrodka tej gromady, która go opadła, Luty cofać
54   3,  29|               ale zarazem cofali, gdy gromady Polan następowały i parły
55   3,  29|               z przestrachem, że dwie gromady już prawie kraj lasu zajmowały.
56   3,  29|             konno jeździła po polu, a gromady upojone szałem dobijały
57   3,  29|               pieśni śpiewać zaczęli. Gromady czeladzi z żagwiami w rękach
58   3,  30|              dala już widać było, jak gromady trupy układały stosami i
59   3,  30|          sąsiadów nie zmawiali.~Niech gromady spoczną, niech dzidy nowe
60   3,  30|          silną.~- Łado! - wykrzyknęły gromady.~Wziął tedy najstarszy z
61   3,  30|           radości wielkiej.~Nazajutrz gromady wojsk rozpuszczać zaczęto