Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 |     jakby szukał ofiary.~- Hej, Sambor - odezwał się do stojącego
 2   1,  3 |         z dworakami chłopaka. - Sambor, chodź tu!~Przywołany tym
 3   1,  3 |        rzekł - na ciebie kolej, Sambor.~Stara Jaga opodal stojąca
 4   1,  3 |       oni tylko dwaj rozumieli.~Sambor się uspokoił i wstał, smutny
 5   1,  3 |         idę? - nieśmiało spytał Sambor.~- Boś ty rozumniejszy od
 6   1,  3 |       głos zniżając:~- Słuchaj, Sambor - ja ciebie nie na zgubę
 7   1,  3 |        palce położył na ustach. Sambor przystąpił doń i objął za
 8   1,  3 |  długiej rozmowie się rozeszli. Sambor jak wkuty na podwórku pozostał,
 9   1,  3 |        odgadnę... Nie smuć się, Sambor Złego ci się nic nie stanie.~-
10   1,  3 |    wrócicie. - Kiedy? - zapytał Sambor.~Dziwa puściła z rąk włosy,
11   1,  4 |        nie skarżył przed panem.~Sambor, posłuszny, już węzełek
12   1,  4 |        ruszyli wszyscy do koni. Sambor staremu do nóg padł, ale
13   1,  4 |        z oczów staremu Wiszowi. Sambor, obejrzawszy się, nie dojrzał
14   1,  4 |       towarzysze, Hengo tylko i Sambor czuwali.~Jadąc to samym
15   1,  4 |        a kto co miał, spożywał. Sambor dobył białego kołacza Jagi,
16   1,  4 |        rachować się zdawał, gdy Sambor w dali głos ludzki posłyszał.~
17   1,  4 |    garnuszkiem zaczerpnąć wody.~Sambor siadł przy nim.~- Stary
18   1,  4 |       wy tam zajdziecie - mówił Sambor - a gdy u wrót staniecie,
19   1,  4 | opierając, podnosić. Pomogli mu Sambor i pachołcy.~- Cóż ci to,
20   1,  5 |      przesuwały w dali.~Hengo i Sambor, podniósłszy oczy, ujrzeli
21   1,  5 |    Towarzyszom oczy zaświeciły. Sambor ponuro spojrzał przed siebie,
22   1,  5 | pachołek.~- Siłą, mocą - odparł Sambor.~- A wiesz ty, jakie tu
23   1,  5 |     spytał Kos. - Czuję - rzekł Sambor.~- Niewola! Niewola!... -
24   1,  5 |    kmieciom naszym? - ozwał się Sambor.~Kos ramiona ścisnął.~-
25   1,  5 |        Co on zawinił? - zapytał Sambor.~- Najwięcej tym, że to
26   1,  5 |  gromada podlatywała nad wieżą.~Sambor popatrzał ku górze.~- E!
27   1,  6 |      się ruszyć bez dozwolenia. Sambor też, wysunąwszy się zza
28   1,  6 |       zetknął czekający na nich Sambor. Smutny i zakłopotany do
29   1,  6 |          Powiedzcie tam - dodał Sambor - że wczoraj dużo kmieci
30   1,  8 |         z grodu? - zawołał, gdy Sambor już mu do nóg przypadł.~-
31   1,  8 |  powrócił z łowów - odezwał się Sambor. - Chwostek się uniósł gniewem
32   1,  8 |         zatrąbić na pastuchy... Sambor skoczy po ludzi na Rybaki
33   1,  9 |    lesie.~Dano im znać, pobiegł Sambor hukając w umówiony sposób,
34   2,  12|         Wiszów stał już Ludek i Sambor, który na gród wracać nie
35   2,  12|      ukazywał i Dziwy nie było. Sambor więcej patrzał na ścieżkę,
36   2,  12|        tak do swojej gromady, a Sambor z daleka patrzał na twarz
37   2,  12|       Dziwa i w ogień patrzała. Sambor nad nią czuwał z dala, lecz
38   2,  12|         A wy... Dziwo! - odparł Sambor. - Czemuż wy chodzicie chmurno
39   2,  12|      ojcu i matce... Jakiś czas Sambor spod dębu, o który się sparł,
40   2,  12|         końcu obraniać musiały.~Sambor pominął kilka ognisk i kilka
41   2,  12|         pozłacanymi skrzydłami. Sambor legł i głowę a oczy w ręce
42   2,  12|         zbliżał się i stawał... Sambor rozróżnił już stąpanie kilku
43   2,  12|          stawał, szedł bacznie. Sambor też za nimi wypełznął z
44   2,  12| Miotając się ciągle i targając, Sambor nareszcie gębę naprzód potrafił
45   2,  12|   gromady poodciągały do domów. Sambor półżywy, spotniały, zwlókł
46   2,  12|        miesiąca... Rękę mi daj!~Sambor się odwrócił, żal mu się
47   2,  12|        nogi moje... Chłopcze...~Sambor przystąpił i oburącz podniósł
48   2,  12|     Którą? kto?... - zakrzyczał Sambor. Starucha palcem pogroziła
49   2,  12|         ręce plaskać zaczęła, a Sambor załamał swoje... - A bracia!
50   2,  12|         chude poklaskując.~Stał Sambor jak zabity. Baba, w oczy
51   2,  12|         jej nie bardzo służyły. Sambor się oddalał z głową zwieszoną.~-
52   2,  12|        słowa nie mogło wymówić.~Sambor otworzył jej wrota i z lekka
53   2,  12|        z oczów puściły się łzy.~Sambor coś szeptał patrząc na konia.
54   2,  12|         do jeziora, na Lednicę. Sambor się wprosił trzeci.~Gdy
55   2,  14|      ani drużki. Rzucił się jej Sambor do nóg, bo ją od dziecka
56   3,  29|  powiozę i wiosłami robić będę.~Sambor, który za Ludkiem stał,
57   3,  29|   ostrów prosili: Doman, Ludek, Sambor, a wszystkich ich tam ciągnęła
58   3,  29|         się już zarył w piasek.~Sambor skoczył na ląd, aby go wyciągnąć.
59   3,  29|  spodziewała i przeczuwała.~Gdy Sambor do nóg jej przypadł rąbek
60   3,  29|        szydersko.~W czółnie nań Sambor czekał. Płynęli więc na