Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |         mruczał jeszcze, ku górze patrzał, konia sznurem ściągnął
 2   1,  1 |     ocierać i okładać hubą. Stary patrzał na to obojętnym okiem.~W
 3   1,  1 |           i twarz uprzejmą.~Stary patrzał nic jeszcze nie odpowiadając.
 4   1,  2 |           pod ręką rozłożywszy, - patrzał zwycięsko po otaczających.~
 5   1,  2 |           go tu kopiecie... ~Wisz patrzał na drzwi, skąd się powrotu
 6   1,  4 |      wymijając. Hengo tylko, choć patrzał ciekawie, wstrzymał się
 7   1,  5 |       oczy mu wyłupiwszy... Samem patrzał, jak go ludzie trzymali,
 8   1,  6 |        oczy krwią naciekłe, długo patrzał na Niemca, nim usta otworzył.~-
 9   1,  6 |            stanął, wziął w boki i patrzał ponuro na czeladź swą ujadającą
10   1,  6 |        jego siedli na konie. Kneź patrzał ze drzwi, jak ruszali, ale
11   1,  6 |    Pogroził mu stary, chłopak nań patrzał osowiałymi oczyma, dosiedli
12   1,  6 |        stał na wyniosłym brzegu i patrzał, psy siedziały przy nim
13   1,  6 |           grodu dobył się cało... patrzał na niego, na sakwy i konie.~-
14   1,  6 | gospodarza w las wjechawszy.~Wisz patrzał za nim stojąc we wrotach,
15   1,  7 |      mogli, aby mu sprostać. Wisz patrzał tylko, a wzdychał, że mu
16   1,  8 |        się w progu.~Znosek stał i patrzał po izbie. Pozdrowił Piastuna
17   1,  8 |           oczyma jakby obłąkanymi patrzał we wnętrze chaty, liczył
18   1,  10|          niej oparły na brzegach, patrzał. Szerokie usta mięsiste
19   1,  10|         się wlepił, znać było, iż patrzał nie widząc. Postać była
20   1,  10|     dziurach świeci... jakby żbik patrzał na nas?...~- Nie patrz!
21   1,  10|           niej i spojrzał w głąb. Patrzał długo nic dojrzeć nie mogąc,
22   2,  12|           nie było. Sambor więcej patrzał na ścieżkę, którą przyjść
23   2,  12|        gromady, a Sambor z daleka patrzał na twarz dziewczyny i dziwił
24   2,  12|          dębu, o który się sparł, patrzał na nią, trwał na czatach,
25   2,  12|         rękami pozakrywały. Ludek patrzał na nią.~- Domanowe braty
26   2,  14|       Wizun pozostał we wrotach i patrzał na kiju sparty.~Ludu tego
27   2,  15|        podparł się ręką na stole, patrzał ukradkiem na kneźnę, a ona
28   2,  16|          chwilę. Mściwój w ziemię patrzał, Zabój na Leszka i łzy mu
29   2,  16|           jęcząc głucho, a Chwost patrzał.~Śmiech z ust mu się zsunął
30   2,  18|         gdy z przedsienia na lasy patrzał, klął okrutnie, że na łowy
31   2,  19|           spokojnie a bezpiecznie patrzał, choć stał wpośród obcych,
32   2,  20|           brał, obracał, okurzał, patrzał i uśmiechał się do nich.
33   2,  20|         zdun. I głową potrząsając patrzał na jezioro.~Wtem i czółen
34   2,  20|        ślubowałam bogom i duchom.~Patrzał na nią Doman smutnie, znajdował
35   2,  20|         chatką stał Mirsz stary i patrzał na łuny, stała Mila z rękami
36   2,  21|        ciekły po twarzy. Chwostek patrzał na nich, mruczał gniewnie
37   2,  21|         skoczyli za nią, Chwostek patrzał z brzegu, czółen popłynął...~
38   2,  21|      Chwostek w boki się wziąwszy patrzał. Czoło mu się marszczyło
39   2,  21|         aby na nim zgorzeć mogli.~Patrzał ze stołba Chwostek, jak
40   2,  21|       koniem przybyły. Myszko nań patrzał nie spuszczając z oczów. -
41   2,  21|         od okna do okna chodził i patrzał, a Brunhilda długo leżała
42   2,  21|         skórę, to do okna szedł i patrzał na Myszków, jak spokojnie
43   2,  21|         Nie uważano, że się wciąż patrzał na stołb i obchodził go
44   2,  21|       każdym słowem krew płynęła. Patrzał na Brunhildę, jak zdychający
45   3,  22|           umilkł trochę, w ziemię patrzał.~- Czyńcie, jako wiecie,
46   3,  24|       Młody siedział przy Mili, a patrzał na nią i wzdychał, tej serce
47   3,  24|        pasem się bawił, na ścianę patrzał, milcząc się niby uśmiechał,
48   3,  24|        nie odpowiadając, na trupa patrzał niemy. Stali tak nad nim,
49   3,  25|          stał, na kiju się oparł, patrzał i milczał. Chcieli mu wyczytać
50   3,  25|          do chramu.~Wizun w twarz patrzał Domanowi - oba niemym wzrokiem
51   3,  25|         dosyć na posługę...~Doman patrzał i słuchał z coraz większą
52   3,  25|           widziała, jak królewicz patrzał zza drzewa.~Plusnęła w wodę
53   3,  26|        które rżało na widok pana. Patrzał, jak się do matek cisnęły
54   3,  27|        strwożeni nieco.~Stary też patrzał na ich twarze młode, kwitnące,
55   3,  27|        Obr zawołany stał za nim i patrzał mu w oczy.~Smerda już nocą
56   3,  28|      iskrzyły mu się oczy, leżał, patrzał i nasycał się.~Jęczącym
57   3,  29|          wojewodami swoimi stał a patrzał, nie wydając jeszcze rozkazów.~
58   3,  29|       sobą ledwie utrzymać mogąc, patrzał ku Piastunowi, czekając
59   3,  29|          pytał o jej dalsze losy. Patrzał dumnie i zwycięsko. - Pobiliśmy
60   3,  29|         Wizun kijem bił w ziemię, patrzał po niebie i po słońcu.~-