Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |         zawsze, ale udawaj, że ci ta mowa obca... Tak lepiej -
 2   1,  2  |           dwojga dziewcząt jedna, ta, która najbliżej stała,
 3   1,  4  |        siedmiu, znad Dunaju pieśń ta leci. Król dunajski w wielkiej
 4   1,  5  |         Najwięcej tym, że to krew ta sama, a on swojej krwi mieć
 5   1,  6  |            na ziemię. Tu spadłszy ta ciżba cała splątana z sobą
 6   1,  6  |       boki - i śmiał się.~Ruchoma ta masa ciał ludzkich pełzała
 7   1,  7  |              spytał Wisz. - Wszak ta się wam za dzieci słusznie
 8   1,  8  |          Czeladzi było sporo, a i ta niemal do niej się liczyć
 9   1,  8  |   szanowano a radzono się, że pod tą ubogą strzechą przechowywały
10   1,  8  |       Wisz zdawał się pokrzepiony tą myślą, że jeszcze walczyć
11   1,  9  |       niej, nie gorsza od niej... ta, choćby i popłakała, weźmiecie
12   1,  10 |      nowego pokuszenia. Rozgrzany tą walką więcej niż osłabły,
13   2,  12 |           i trawy na polu pieśnią tą i radością odbrzmiewąją.~
14   2,  12 |       otwierała skarby swoje; noc ta nie miała tajemnic, wszystko
15   2,  12 |    zadrgało. Czy zwierz spłoszony tą wrzawą?... Ale zwierz szybko
16   2,  12 |      głosu.~Jak wiek długo trwała ta męczarnia. Blask ogni zaczął
17   2,  12 |      Zwano ją wiedźmą, Jaruhą. To ta sama była, która w lesie
18   2,  13 |          niemu - nie w porę tobie ta rana i choroba.. U nas źle,
19   2,  14 |        które składali pielgrzymi. Tą drogą trzeba iść było, szukając
20   2,  14 |          przyszła i dlaczego, ale ta słuchała roztargniona i
21   2,  15 |           brzegi nasypane. Choćby ta dzicz obległa, jeszcze bym
22   2,  15 |           znać o nich dając - coś ta gromada już buntem pachniała
23   2,  15 |       wieżę posadzić. Śmiało szła ta garść ludzi trzymając się
24   2,  17 |          ale nie on rządzi, tylko ta jędza - baba, co trucizny
25   2,  17 |          zlęknę się was... Wyście ta krowa, co dużo ryczy, a
26   2,  18 |          bab tak szkaradnych, jak ta, która tu nucąc siedziała
27   2,  18 |       chodzi ich kilku...~Rozmowa ta jeszcze trwała i wahanie,
28   2,  18 |           się rozeznać, gdzie ich ta szalona ucieczka zagnała.
29   2,  19 |        Będźcie mi pozdrowieni pod tą strzechą - rzekł - przychodzicie
30   2,  19 |            będąc Bogiem i w Bogu. Ta harmonia wszystkich sił,
31   2,  19 |         fałszywych bogów, a wiara ta co dzień się szerzy i krzewi...~
32   2,  19 |       potrzeba, co czynić! Nikomu ta zapowiedź długiej wojny
33   2,  20 |     albowiem pradziada pradziad z tą umiejętnością tu przywędrował
34   2,  20 |         trzecia czuwająca za nie. Tą trzecią była Dziwa.~Wianek
35   2,  20 |          Domana i usta, i głos, i ta dobroć jego, przez którą
36   2,  20 |       wystygają prędko. Dopóty za tą tęsknić będziesz, póki innej
37   2,  20 |       Zmierzchało dobrze, gdy się ta rozmowa toczyła. Doman coś
38   2,  21 |          nam nie dajcie, bo i was ta czerń plugawa wygubi!~Zawrócił
39   2,  21 |          tak miała. Nad niesforną tą kupą stali smerdowie z kijami
40   2,  21 | obrzydliwą znajdowali juchę.~Cała ta czerń zbrojna u dołu, gdy
41   3,  22 |           piskliwy:~- I gdyby nie ta stara wiedźma, Jaruha, już
42   3,  23 |        więc, spodziewając się, że ta mała garść, tułając się
43   3,  23 |     kmiecie, że kneziowie, klęską tą odstraszeni, nie odważą
44   3,  23 |        biesiadowano znów do nocy.~Ta gdy ich zaskoczyła, nie
45   3,  24 |          kubek piwa podać starej.~Ta w progu usiadła, torbę położyła
46   3,  24 |         się teraz wzięły te łzy i ta trwoga?...~Doman też pasem
47   3,  24 |           na paszę. Ale cóż mogła ta mała garstka przeciwko nawale
48   3,  25 |        nade dniem jasnym skorupka ta do lądu przybiwszy zaczęła
49   3,  25 |  Zapomniałbym może, gdyby mnie tu ta nieszczęsna woda nie przyniosła! -
50   3,  26 |   odpowiadać musiał, starając się tą żądzą zemsty, jaką w sercu
51   3,  27 |           z nami trzymacie, czy z tą czernią i chłopstwem?~W
52   3,  29 |      wysuwać się na pole. Gromada ta, zrazu niewielka, w oczach
53   3,  29 |           odparł Doman. - Dziewka ta ode mnie ucieka, jak bywało!...~-
54   3,  29 |       Coraz ciszej brzmiała stara ta dziewicza piosenka i rozpłynęła
55   3,  30 |       bolesną i upokarzającą była ta zgoda, bo dawniej panując,
56   3,  Dop|         całostki. Jest to właśnie ta epoka tajemnicza, w której
57   3,  Dop|     drugiej kolebki Polski panuje ta sama ciemność, która okrywa
58   3,  Dop|          i nazwany Leszkiem.~Cała ta powieść zdradza jakąś fabrykację
59   3,  Dop|           postrzyżyny syna. Uboga ta uczta, jak w Kanie galilejskiej,