Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |          ni broni. U nóg jego dwa psy leżały do wilków podobne,
 2   1,  1 |          zobaczył, ten właśnie na psy zawołał groźno, ręką im
 3   1,  1 |      jeszcze nie odpowiadając. Na psy naprzód zakrzyczał groźno,
 4   1,  1 |         który rozkaz zrozumiawszy psy nawołał, wpędził do obejścia
 5   1,  2 |      nieznane, a parobczak począł psy zamykać - co żyło w zagrodzie,
 6   1,  2 |          i o sługach, a gdybyście psy mieli z sobą i te by głodu
 7   1,  2 |       Mówił to właśnie patrząc na psy swoje, które dobywszy się
 8   1,  3 |          nie mają, jedzą razem ze psy kneziowskimi, a po całych
 9   1,  3 |         pozostał, oparty o wrota. Psy przyszły mu się łasić do
10   1,  5 |          Na drugim cyplu zamkowym psy jakoś żałośnie wyły chwilami
11   1,  6 |      zapanowała na grodzie, tylko psy wyły, poczuwszy krew i trupy,
12   1,  6 |            zamącili spokój... Jak psy się sami gryźli i pozagryzali...
13   1,  6 |       wyniosłym brzegu i patrzał, psy siedziały przy nim na straży.
14   1,  6 |          i zapewniwszy się, że go psy nie zjedzą, Hengo konie
15   1,  6 |      śmiał się, a krucy krakali i psy wyły z radości czy z trwogi.
16   1,  7 |         ozwały się głosy ochocze. Psy wnet zagnano do zagrody,
17   1,  7 |     zajmując stanowisko w oddali. Psy na powrozach trzymali parobcy,
18   1,  7 |        Cicho przysiedli czatując, psy tylko wyć poczęły, wilczysko
19   1,  7 |       poruszał zwierz, spuszczono psy, a te się wnet nań rzuciły.
20   1,  7 |       trafił słabo po grzbiecie - psy zatrzymały za uda i szarpać
21   1,  7 |           na ziemię zwaliło się i psy je dławić poczęły, dopieroż
22   1,  7 |          się tu i ówdzie. Ogromne psy, kościste a chude, przyszły
23   1,  8 | wszystkich - rzekł Znosek - nawet psy podwórzowe po imieniu...
24   1,  8 |         wieczór byt już u wrót, a psy radośnie skomląc witać pana
25   1,  8 |         pod dębami leżąc na ziemi psy mając przy sobie, gdy jeden
26   1,  8 |         nocy o śnie nie pomyślał, psy wyły niespokojnie. Na próżno
27   1,  9 |          poczęli.~W podwórzu wyły psy, w szopach strwożone odezwało
28   1,  9 |       wiedziono konia, prowadzono psy, niesiono broń i szaty.
29   1,  9 |         nogi. Przy nim postawiono psy ulubione... Płaczki zaczęły
30   1,  9 |          było, jak pędził w las i psy za nim lecąc ujadały.~Po
31   1,  11|         na łowy... czy to Ludkowe psy słychać?... - Ludek w domu,
32   1,  11|   patrzała na polankę i słuchała, psy gdzieś daleko zwierza pogoniły
33   2,  12|          owieczki bure i konie, i psy nawet... i studnię, z której
34   2,  13|         jakby wilkołaka zobaczyła~Psy stróżowały na podwórzu,
35   2,  13|         Jakeś ty tu wlazł, że cię psy nie zjadły? - szepnęła głos
36   2,  13| Wyprowadzono go więc za drzwi, na psy świśnięto i uciekający co
37   2,  14|       męże, wołają: krew za krew! Psy wyją i krucy kraczą... krew
38   2,  15|      Pochwist wył i śmiał się, aż psy ze strachu zrywały się,
39   2,  15|           powietrzu na ławę legł. Psy go obsiadły, pił, drzemał,
40   2,  15|           na której leżał, siadł, psy spędził z podsienia w podwórze.
41   2,  16|    milczący.~- Nie wezmą mnie tu, psy syny! - rzekł w duchu i
42   2,  16|    milczenia jedno niepokoiło, że psy drapały się na wały, siadały
43   2,  16|        noc znowu stanęły straże i psy tak wyły jak dnia przeszłego,
44   2,  16|       głęboki dół wybrać, aby ich psy nie wywlekły, bo się padłem
45   2,  16|          szopy pędzono jak bydło.~Psy i ludzie pchali się dokoła
46   2,  16|    czasach.~A gdy trupy wleczono, psy wyjąc ciągnęły za nimi i
47   2,  17|    grzebać w ziemi nie spalone... Psy szły za nimi tylko wyjąc.
48   2,  21|       stryjów i synowców Chwostka psy powywlekały z ziemi na poły
49   2,  21|            wołał Chwost z góry. - Psy wściekłe - łajał Myszko.~-
50   3,  22|    niemiara chodziło, które on ze psy razem karmił.~Czasu pokoju
51   3,  23|  przytułek służyły, ale i stamtąd psy, których gromady ciągnęły
52   3,  24|   podwórku nie było żywej duszy - psy u wrót ujadały.~Jedni koni
53   3,  24|  zagarniając, co żywego znaleźli. Psy u wrót, jedyni stróże, leżały
54   3,  27|       karmiła. Przy Leszku leżały psy jego, które on pieścić lubił.
55   3,  27|    gołębie pierzchnęły na drzewa, psy szczekając i ujadając się
56   3,  27|  Pierzchnęło wszystko z podwórza, psy nawet powlekły się za Leszkiem.
57   3,  27|          wysypywało się, co żyło, psy ujadać zaczęły, niedźwiedź
58   3,  27|            ślepego Leszka, pobite psy, zgniecionego Obra, niedźwiedzia,
59   3,  29|       napadały wściekłe na ludzi, psy Pomorców i kneziowskie wyły,