Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |          tu nie działo. Był głową domu i panem. Woli swej nikt
 2   1,  2 |          to musimy. Nie wyjdzie z domu dziewka, żeby jej do wiana
 3   1,  2 |  przypatrywała. Najmłodszą była w domu, najpiękniejszą i najukochańszą,
 4   1,  2 |      dawano. Znać było dostatek w domu, bo i nabiału nie brakło,
 5   1,  3 |        gęstwiny - a tu Wisz jak w domu, choć nigdzie śladu drogi
 6   1,  3 |     bardzo się chce robić, a koło domu też nie lepiej - rzekł do
 7   1,  4 |     odprawił go sucho. Konia mu z domu nie dawano - musiał więc
 8   1,  5 |      włóczyć się po świecie, a do domu rzadko zaglądam... Trochę
 9   1,  5 |        się lice.~- Mogliby już do domu powracać - dodał Hengo -
10   1,  6 |           synów zostawię spokój w domu... Nadto kmiecie bujali...
11   1,  6 |       Mało było robót na polu i w domu, przy których by ówczesnym
12   1,  6 |         nią, na tę krasę i wesele domu, na twarz mu jasny występował
13   1,  7 |          poznać go było trudno. W domu chodził bosy i w płótnie,
14   1,  8 |      znosił, by się co w stroju i domu zmieniało z obyczaju dawnego.~
15   1,  8 |       dnia do nocy, a on rzadko w domu siadywał, co jeśli się trafiało,
16   1,  8 |          sami jedni, a sąsiedzi w domu co robić mieli. Chodziliśmy
17   1,  8 |         mu pilno było powracać do domu, by nakładał dla nich drogi.
18   1,  8 |       Wisz przebudził, już syna w domu nie było.~Dni kilka upłynęło
19   1,  11|         psy słychać?... - Ludek w domu, koło stada...~Porwały za
20   1,  11|         straszysz?... Wiesz, że w domu zostać nie mogę... a tobie
21   2,  12|           Był to ogień, którego z domu nikomu wynosić obcemu nie
22   2,  12|          niespokojny i gniewny do domu. Drogą znaną same nogi wiodły.
23   2,  13|          a dziewczyna z koniem do domu uszła.~Słuchając opowiadania
24   2,  13|    człowiek bez wiadomości jego w domu... w podrażnionym chorobą
25   2,  14|      wreszcie do tego, od czego w domu była wolną - do gotowania
26   2,  14|    gromady... na granicy wrogi, w domu swoi się miotają... Na gród!
27   2,  15|         się wszyscy. Gdy knezia w domu nie było, on białą panią,
28   2,  17|            w gościnie, we własnym domu!~Zerwał się stary Miłosz
29   2,  17|        się stąd nigdzie, chyba do domu... Nie przystało mi ani
30   2,  19|       tkana z wełny uprzędzonej w domu, płótno i skóry zwierząt
31   2,  19|           zwykle w rodzinie głowa domu zajmowała; ojciec składał
32   2,  20|   najmłodsza, Mila, starsze już z domu powychodziły.~Żony stary
33   2,  20|            pomsty na braciach, na domu, na rodzie całym, a nie
34   2,  20|       prosić, inaczej nie pójdę z domu, nie pójdę inaczej!~Rano
35   2,  20|         Ojcze Mirszu - ja dziś do domu nie pojadę; drogi grząskie,
36   2,  20|           Doman się skłonił.~- Do domu jadę, drużby uproszę. Zgoda,
37   2,  21|         stos służy zgliszcze jego domu! - rzekł Myszko.~Zwołano
38   2,  21|          część kmieci ciągnęła do domu, druga się położyła pod
39   2,  21|        głosem schrypłym - jedź do domu, zwołaj swoich... ginąć
40   3,  22|         Wybierajmy, a rychło... w domu każdy ma co czynić. Chciało
41   3,  22|      wyprzedzić, naładowali, co w domu mieli, na wozy i konie i
42   3,  23|           nastraszyć najeźdźców w domu. Jak świt więc dalej ciągnąć
43   3,  25|           razem. Wizuna właśnie w domu nie było, gdy przyszła,
44   3,  25|         nabierze i będzie mógł do domu powrócić.~Tymczasem zapadł
45   3,  25|         nie było tak dobrze jak w domu.~- Czemu? - spytał Doman.~-
46   3,  25|      chorego.~- Nie śpiesz no się domu, jeśli ją chcesz mieć...
47   3,  26|           nie bardzo będę miał. W domu u mnie pustki... dopóki
48   3,  26|        gdyż nie zatrzymując się w domu, wprost do lasu uciekł i
49   3,  26|           dzieży swej szła, boć w domu chleba teraz więcej niż
50   3,  26|       niech siada. Dopóki wojna w domu, nic nie ma pilniejszego
51   3,  28|           pod ręką nie miał, bo w domu wiele było niezdarnego łomu,
52   3,  28|           i niespracowany, gdy do domu przybył, zwykł był przy
53   3,  28|           pod pozorem myślistwa z domu wyruszył nic nie mówiąc
54   3,  28|      starostę swojego zawołał i w domu pilnować polecił - sam na
55   3,  28| powinniście.~Powracajcie nazad do domu, weźmijcie dowództwo, ciągnijcie
56   3,  28|         iż Dobek miał powracać do domu, o dowództwo się zgłosić
57   3,  28| spocząwszy ruszył śpiesząc nie do domu, ale na prost ku jezioru
58   3,  30|        znowu porwać i uwieźć, a w domu panią uczynić.~Dobek leżał
59   3,  30|        nic nie mówił jej o tym.~Z domu rodzicielskiego brać ją