Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |      milczenie panowało w izbie; wtem oczy starego padły na coś
 2   1,  2 |           czy tego będzie dosyć.~Wtem Hengo zdjął z ławy dwa chrzęszczące
 3   1,  2 |          Hengo słuchał ciekawie. Wtem stary podniósł się z ławy
 4   1,  3 |      starym trudno było nadążyć. Wtem las się rozstąpił, polanka,
 5   1,  3 |       sama łzę fartuchem otarła.~Wtem przez drzwi wpółotwarte
 6   1,  4 |        Chociaż oczy nie widzą...~Wtem smerda wtrącił:~- Kneziowscy
 7   1,  4 |         rycząc rozpukł i zdycha.~Wtem Krak z mieczem idzie z grodu,
 8   1,  4 |        puszczę ciemną wjechali - wtem młodszy staje i rzecze:
 9   1,  5 |      powtarzano:~- Niemy! Niemy!~Wtem, gdy tak stał, jak gdyby
10   1,  7 |     gospodarstwie mówił i lesie. Wtem miód podał chłopak, gospodarz
11   1,  9 |       osobno i z dala niewiasty.~Wtem gęśla zabrzęczała i cisza
12   1,  10|        posłusznie głowę skłonił.~Wtem z drugiej strony nadjechali
13   1,  10|           rozglądali się dokoła. Wtem jeden drugiego potrącił
14   1,  10|       znużony ustawał na siłach. Wtem na skraju lasu ujrzano starego
15   1,  10|    wiatru od łąk szedł do rzeki.~Wtem w dziupli zaszeleściało,
16   1,  11|      dziewczynie pokrzykiwała...~Wtem z lasu nadleciał jastrząb
17   1,  11|      drugimi... smutno jej było.~Wtem wśród ciszy, gdy muszki
18   2,  12|   zapłonąć, gdy słońce zagaśnie.~Wtem z dali pokazało się dwoje
19   2,  12|        się, że tak była posępną. Wtem Ludek zbliżył się do niej.~-
20   2,  12|       sen za powieki go chwytał.~Wtem z dala coś zatętniło...
21   2,  14|   płynęła, gdzie ją dola niosła. Wtem łódka się o brzeg oparła
22   2,  14|        przystąpić się nie ważył. Wtem z gromady wyszedł człek
23   2,  14|          które mówiły przez nią. Wtem słońce wyszło zza chmur
24   2,  15|           to ją będziecie mieli!~Wtem krew płynąca tak uszła,
25   2,  16|     gardłem mi się nazad dobywa.~Wtem jeden z młodszych zerwał
26   2,  16|        trupami drgnął i pobladł.~Wtem Chwostek mu wskazał palcem
27   2,  17|        przeznaczenia! - mruczał.~Wtem spojrzał na oślepione swe
28   2,  17|  odpowiadać mu nawet nie chciał. Wtem czółen pusty przybił do
29   2,  18|      poczynać, nie wiedział sam.~Wtem huknęło na prawo i na lewo;
30   2,  19|      mogły?~Zamilkł na chwilę, a wtem weszła niewiasta Piastowa,
31   2,  19|         wieżę a szeroką okolicę. Wtem nagle na wzgórzu jednym
32   2,  20|       spojrzeć nie było sposobu.~Wtem kilku konnych nadjechało.
33   2,  20|  potrząsając patrzał na jezioro.~Wtem i czółen przybił do brzegu,
34   2,  20|           a serce gdzie indziej!~Wtem stary Mirsz palcem ukazał
35   2,  21|              Nie będą śmieli!...~Wtem nad lasy, nad dolinami zarumieniło
36   2,  21|         kneź i śmiać się począł. Wtem chłopcy krzyczeć zaczęli:~-
37   2,  21|    Chwostek mówił:~- Nie śmieją.~Wtem na stołbie zatrąbiła straż,
38   2,  21|      Odstąpili od stołba ludzie.~Wtem ktoś żagiew do szopy rzucił,
39   2,  21|          chciał już iść i wstał, wtem go wyprzedził brat najmłodszy,
40   3,  22|         bez głowy nie poradzimy.~Wtem wystąpił Dobek. Był on żupanem
41   3,  22|      kiedy zawsze pierwszej żal.~Wtem się głos dał słyszeć z boku
42   3,  22|           a na starego szemrali.~Wtem z tyłu poczęty niecierpliwie
43   3,  22|  uśmiechał się. Słońce zapadało.~Wtem na zdyszanym i potem oblanym
44   3,  22|     biegnąc ku niemu. Zsunął się wtem z konia wołając głosem wielkim:~-
45   3,  23|        Gwar i śmiechy szły górą.~Wtem z lasu posypali się Polanie
46   3,  25|    ciągle na Wizuna i ku lądowi. Wtem na fali coś plusnęło.~Ryba
47   3,  25|     chodzi, narzeka, ręce łamie, wtem na kamyk nastąpił przypadkiem...
48   3,  25|       rzuca jej pierścień złoty.~Wtem panna ze trwogi, choć jej
49   3,  26|             Czas schodzi marnie.~Wtem Bolko wtrącił:~- A wy, barci
50   3,  26|      Milczenie się stało długie.~Wtem jeden ze starszyzny, którego
51   3,  26|  zagłuszyło: - Piastun! Piastun!~Wtem tłum się rozstąpił i dwaj
52   3,  26| wojewodów po mirach i okolicach.~Wtem, gdy tak na gruzach grodu
53   3,  27|     mieczów i stawali do obrony. Wtem jeden z pachołków rzucił
54   3,  27|          mu na ustach zamierało. Wtem do wrót gwałtownie się dobijać
55   3,  30|     brakło. Frasunek był wielki. Wtem, gdy się tak rozbiegają
56   3,  30|          skibę czarną i lśniącą.~Wtem, jak owego dnia walki, dwa
57   3,  30|      wszyscy się ku nim rzucili.~Wtem Dziwa skoczyła na ziemię