Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |        konie napojone podniosły głowy i jak zadumane słuchały
 2   1,  2 | dziewcząt z wiankami zielonymi, głowy mężczyzn z długimi włosy
 3   1,  6 |       było wyglądające ciekawie głowy niewieście, przestraszonymi
 4   1,  6 |            nie ujdą mi te harde głowy... a dla synów zostawię
 5   1,  6 |     piasku i włosy sobie rwąc z głowy.~Trupy - byli to ich ojcowie
 6   1,  6 |    pieszo w dziedziniec. Szli z głowy obnażonymi, płacząc, sami
 7   1,  6 |     mogłem i warci byli, aby im głowy pospadały... Po co się sami
 8   1,  6 |      bronię... a do domów, póki głowy całe... Jam nie winien ich
 9   1,  6 |    chcąc mówić Hengo skinieniem głowy potwierdził ten domysł.~-
10   1,  8 |       słyszeć. Wszyscy zwrócili głowy ku wnijściu. W progu stał
11   1,  8 |     Gdzie się z nimi skryć? Jak głowy ich osłonić?... Chwostek
12   1,  9 |          zawodząc, włosy rwąc z głowy, a puszcza jękiem rozlegała
13   1,  9 |         na~sieroty, włosy rwą z głowy, słyszysz ich jęki... otwórz
14   1,  9 |         Dziwa i Żywia, sparłszy głowy na ramiona swych, obejmując
15   1,  10|       wszech stron wytykały się głowy koni i głowy ludzi, gwar
16   1,  10|       wytykały się głowy koni i głowy ludzi, gwar się wzmagał,
17   1,  10|   wielka siedziała w milczeniu, głowy pospuszczawszy. - Cóż czynić? -
18   1,  10|     sami między sobą drzemy, że głowy u nas nie stało, nalecą
19   1,  10|         potrząsali obuchami nad głowy i pięści ściskając powtarzali:~-
20   1,  10|     druhów nie zostałoby jednej głowy.~Słońce się podniosło wysoko,
21   2,  12|         miotały ręce, podnosiły głowy i oczy... Stare niewiasty
22   2,  12|       podążało pieszo.~Schylali głowy i podnosząc gałęzie przypatrywali
23   2,  15|      przedsienia, Myszko trochę głowy pochylił, kołpaka dotknął
24   2,  15|    ścieśnione występowały ponad głowy - kneź chodził, Buchał,
25   2,  16|      sobie kładąc na ramionach, głowy na piersiach. I im, gdy
26   2,  16|        się bezsilne. Konających głowy spadały ze stukiem na dyle
27   2,  17|       nic nie uradzą, a potracą głowy. Kneź ma Niemców w pomoc,
28   2,  17|      gromada! - zawołano.~- Bez głowy! - dodał Bumir. - Wam na
29   2,  18|        w krzakach ukazywały się głowy, ręce i oszczepy. Ucieczka
30   2,  18|         prawo i lewo, gęsto ich głowy przezierały z gęstwiny.~
31   2,  19|     gościnę... o dach tylko nad głowy nasze...~Stary silną dłonią
32   2,  19|   wschodowi, ręce poskładali, z głowy zdjęli nakrycie i poczęli
33   2,  19|         potem:~- Wodza jednak i głowy narodowi zawsze potrzeba;
34   2,  21|       zrobimy, a potem tych, co głowy podnosili...~Ręką pokazał
35   2,  21|        Po jednemu wzięła ich za głowy i pocałowała.~Chwost stał
36   2,  21|         na wołanie podnoszących głowy. Niektórzy po kątach oglądając
37   2,  21|        połaci pułap ciśnięto na głowy, kamieniami ciężarny, i
38   3,  22|       kupa była największa, bez głowy nie poradzimy.~Wtem wystąpił
39   3,  22|       końskich nóg, co ludzkiej głowy potrzeba... Więc... ano...
40   3,  22|        jechał. - A po co mnożyć głowy, kiedy i tak nie ma zgody?... -
41   3,  22|      Światowida, który czterema głowy patrzy na cztery świata
42   3,  22|        się-li teraz potraciwszy głowy, to zginiemy wszyscy, bo
43   3,  22|      było porozumieć. Myszkom o głowy szło... zwołali się do kupy
44   3,  23|  broczyli posoką.~A gdy upartym głowy gwałtem do góry unoszono,
45   3,  24|    łamali, włożono im korony na głowy, pili z kubka jednego, dłoń
46   3,  24|         chmielu, jak ty psujesz głowy, świat był wczoraj czarny,
47   3,  24|      wnet, wołając.~- Idą, idą!~Głowy tracili wszyscy - nie było
48   3,  24|   Niekiedy z tego obłoku migały głowy i dzidy.~Jaruha zmęczona,
49   3,  25|        wezmą, kto z brzegu, bez głowy się nie ostaniemy. Wyrocznie
50   3,  26|         lub króla, albo wodza i głowy nie było. Sasi i Frankowie
51   3,  26|         nagle do góry podnosiły głowy węże ogromne. Żaden z nich
52   3,  27|    czerń i tłuszczę, co podnosi głowy, trzeba zgnieść i wytępić,
53   3,  27|       jeśli się na gród targną, głowy ich natychmiast spadną.
54   3,  30|       was - odezwał się Bumir - głowy nasze każdego czasu są załogiem.~-
55   3,  30|    więcej dać możemy nad słowo, głowy i przysięgę?~Szły narady
56   3,  30|        dwory i chaty zawsze "na głowy" zakładano. Komu na inną
57   3,  30|       stało już w pogotowiu dać głowy pod podwaliny, gdy ujrzano,