Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |           za siebie, aż weszła do dworu wewnątrz zagrody. A że na
 2   1,  2 |      nieco we drzwiach, wszedł do dworu i tu, przy okienku, około
 3   1,  2 |       żywe wioząc wam tu towar do dworu. Niezdrowo to przedzierać
 4   1,  3 |         ludzie wprost kroczyli do dworu. Tu Jaga pokłonami ich witając
 5   1,  4 |           gości, aby o głodzie ze dworu nie wyjechali. Na ławie
 6   1,  4 |             zajdźcie do Wiszowego dworu... tam was ugoszczą radzi.~-
 7   1,  4 |              Na noc? do Wiszowego dworu? nie moimi nogami - rzekł
 8   1,  5 |        słupach oparte. W pośrodku dworu, którego ściany i słupy
 9   1,  5 |           szeroką bramę w ścianie dworu weszli z nim na drugi grodu
10   1,  5 |       czas rozumu nie dostaną. Ze dworu słychać było stłumioną wrzawę...
11   1,  6 |        czy wracasz koło Wiszowego dworu?~Nie śmiejąc czy nie chcąc
12   1,  6 |         się śpiesząc do Wiszowego dworu. Deszcz lał jeszcze, ślizgały
13   1,  7 |          ukazał się znowu w progu dworu, ale tak zmieniony, iż poznać
14   1,  7 |       dawna już nie ruszał się ze dworu, chyba po barciach i lesie -
15   1,  7 |        Ledwie się tam ukazali, ze dworu za panem skoczyło całe psów
16   1,  7 |    musieli zostać w zagrodzie.~Do dworu Leszka Miłosza drogi przez
17   1,  8 |          że około roli nie opodal dworu coś miał do czynienia.~Gdy
18   1,  8 |     trzeba i zieloną wić nieść od dworu do dworu. Krótka, ponura
19   1,  8 |     zieloną wić nieść od dworu do dworu. Krótka, ponura rozmowa
20   1,  9 |         do dzieci wysypała się ze dworu, który pustką otwartą pozostał.~
21   2,  12|     Poglądano ku lasowi, w stronę dworu, bo jednej Dziwy i Żywii
22   2,  12|        świętej góry do Domanowego dworu daleko... Ujął mnie wpół
23   2,  12|           mu świecił u boku... Do dworu było daleko... Mówił, że
24   2,  12|          i jęk dał się słyszeć ze dworu. Siostra i bratowe posiadały
25   2,  13|                  ROZDZIAŁ 13~Koło dworu Domanowego cicho było i
26   2,  13|     więcej i z wolna pociągnął do dworu, do świetlicy.~Ciemno w
27   2,  13|       nimi patrzała, bo wyszli ze dworu na podwórko.~- Mówże choć
28   2,  13|    znajdzie, musiał się dostać do dworu, bo go rany niezmiernie
29   2,  15|       szła już przodem do swojego dworu, gdzie jeszcze uwolnionego
30   2,  16|     wzięto go i przyprowadzono do dworu. Był to pastuch od kneziowskiego
31   2,  17|         się zbiegać z zabudowań i dworu. Ruch pod dębami stał się
32   2,  18|      milczeniu, ukazując na drzwi dworu. Wrócił tedy smerda po knezia,
33   2,  18|         drżący wszedł Chwostek do dworu. Piastun go na ławie sadził
34   2,  18|     Ośmielił ich nareszcie spokój dworu, cisza w okolicy, łagodna
35   2,  19|    leżących na polu i ciągnęła do dworu Koszyczkowego syna. Przybyli
36   2,  19|       coraz nowi goście witali do dworu, coraz dla nich zapasy nowe
37   2,  21|           spuszczać się na dół do dworu.~Tu w świetlicy Brunhilda
38   2,  21|         zabrakło.~- A gdyby nas i dworu, i grodu, i wieży nie stało...
39   2,  21|           zrobili z kneziowskiego dworu - rzekł powoli - a gdzież
40   3,  24|          postroiwszy, wędrował od dworu do dworu drużbów sobie na
41   3,  24| postroiwszy, wędrował od dworu do dworu drużbów sobie na wesele
42   3,  24|          kostki bieleją... szkoda dworu malowanego! szkoda!~Dopiwszy
43   3,  24|     zaprosiny urzędowe naprzód od dworu do dworu, z wieńcami i śpiewami,
44   3,  24|      urzędowe naprzód od dworu do dworu, z wieńcami i śpiewami,
45   3,  25|      połknął, a dzbanuszek sam do dworu przypłynął.~Drugiego posłała
46   3,  25|    płynęła i biegła do malowanego dworu, zamyka się w komorze i
47   3,  25|           siódmą rzeką! ~Panna do dworu gniewna bieży, aż na ziemi
48   3,  26|        ojca znajdą.~Przybywszy do dworu na próżno pytali, nie wiedział
49   3,  26|           parobczaki z wiciami od dworu do dworu, od chaty do chaty.~
50   3,  26|  parobczaki z wiciami od dworu do dworu, od chaty do chaty.~Cicha
51   3,  27|         żonę, aby dzieci precz do dworu odwiodła, i kazał wpuścić
52   3,  27|       oporu leżących na ziemi.~Ze dworu na hałas ten powybiegały
53   3,  27|       zamordowała. Inni wpadli do dworu, gdzie ani niewiastom, ani
54   3,  28|    chłodzie i głodzie polując, do dworu ani zajrzał. Z kałuży gotów
55   3,  28|        postrzegał pilno, a gdy do dworu przybyli, zdało się Niemcowi,
56   3,  30|     patrzeć, pod oknem malowanego dworu ul kazał postawić, aby mu
57   3,  30|           koniu - nie do własnego dworu, ale do chaty Wiszów, choć