Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |            a miotała się, jakby i ona groziła.~Konie głosami tymi
 2   1,  1 |      piersi się uwolnić. Przebiła ona sukno i znać uwięzła w ciele,
 3   1,  2 |          tam nie przodował, tylko ona jedna i szanowali ją wszyscy,
 4   1,  3 | kneziowskiej drużyny. Wszak ci to ona was i ziemi broni.~- Cóż
 5   1,  4 |     pieśnią być musiało, jakby mu ona nie wylewając się z piersi
 6   1,  4 |            która bogom ślubowała. Ona będzie nam królową. - Jak
 7   1,  6 |          już powiędłe i blade jak ona. Hengo wiedział, co ma gdzie
 8   1,  7 |           i po co, jechać musiał.~Ona i Dziwa poszły za nim aż
 9   1,  8 |     krajach odrynami zwano. Stała ona teraz otworem i chruściane
10   1,  9 |          mąż, zapomni... Mnie się ona upodobała z urody i ze wszystkiego...
11   1,  11|        się Dziwa.~- Gdzież się to ona tędy wlecze?...~Zamilkły.
12   2,  12|       uśmiech się zjawił blady.~I ona mruczała po cichu: - Kupało!
13   2,  12|          ma kilka, a żony żadnej. Ona tam będzie królowała. Oj,
14   2,  12|       ludzie do kolan kłaniali, a ona im wróżyła... E! e! a do
15   2,  14|         koszulę białą i białą jak ona twarz, a potem plamkę białą,
16   2,  14|         Wróżby nakazać nie można, ona przychodzi zesłana od duchów,
17   2,  15|       ściągano, gniewniejszym niż ona była.~Spojrzeli po sobie
18   2,  15|    patrzał ukradkiem na kneźnę, a ona mu zza męża oczyma znaki
19   2,  15|           wieczna walka, z której ona śmiać się była zwykła, bo
20   2,  15|           drzwi dostawiano. Stała ona właśnie w miejscu, bo stróż
21   2,  16|  pociągniemy, bo swoją krew, jaka ona jest, szanujemy - a z tobą
22   2,  18|        rzekł. - Wiedźma jest, ale ona swoim nieszkodliwa, a naszej
23   2,  18|       łowy może dać szczęście, bo ona się na wszystkim zna.~Chwostek
24   2,  18|          i ranę swą pokazał. Była ona tak widocznie pociskiem
25   2,  19|       wojna krwawa. Nie w porę mu ona przychodziła, bo synaczek
26   2,  19|       obcą w Lechii, wciskała się ona ze wszech stron, ale zarazem
27   2,  19|          naszej ziemi przyjąć się ona musi i rozkrzewić bujnie,
28   2,  19|            westchnął każdy, bo go ona z chaty jego wyganiała,
29   2,  20|      wnijścia stał Doman, którego ona zabiła! Zdało się jej, że
30   2,  20|         przybliżyć nieco do niej, ona się cofnęła, ale z oka go
31   2,  20| spuszczała. Człowiek ten, którego ona zabiła, a który żył, obudzał
32   2,  20|           z sobą, on się skarżył, ona niby słuchać nie chciała,
33   2,  20|        tyle miała siły. Wiesz, że ona tu jest? Czy zemsty szukasz?~-
34   2,  21|   zapowiedź wojny. Jutro może się ona rozpocznie. Gród będzie
35   2,  21|     dzieciach; Chwostek już spał. Ona siadła u ognia, wpatrzyła
36   2,  21|       Pepełek składał je na żonę, ona na niego.~Oboje trwali jeszcze
37   3,  22|           ale z tego źródła, skąd ona płynie. Umyślniem odbył
38   3,  24|           hoże, młode, świeże jak ona i wesołe, a żadna nad nią
39   3,  24|       leci jakby oszalała...~- E! ona tak zawsze! - śmieli się
40   3,  25|           topieli... Posuwała się ona z wolna ku ostrowiu.~Płynął
41   3,  25|          Doman się wzdrygnął. - A ona ci teraz ziele nosi!~. -
42   3,  25|        zawołał - nie wspominaj!~- Ona tu jest i panuje - mówiła
43   3,  25|           przelał, podejdzie... A ona też znać się was boi, chodzi
44   3,  25|       ciągnęła znowu dalej:~- Czy ona wam teraz zbrzydła? No,
45   3,  25|         sposób, urok... musiałaby ona wam być posłuszną i pójść,
46   3,  25|        bogom ślubowała?3 Nie chce ona nikogo...~Rozśmiała się
47   3,  25|           juści nie wodą. Staremu ona niedobra.~- Wszystko byś
48   3,  25|          się zaraz rozsypywało, a ona siedziała jedna. Królewicz
49   3,  25|        koło niej jak śnieg białe, ona jedna, że krew miała, więc
50   3,  25|          znajdzie tam ciebie...~A ona zawodzi:~- Poznał mnie trzy
51   3,  26|      przez gąszcze, wśród których ona dróżyny przez zwierza dzikiego
52   3,  27|          zlatywały się gołębie, a ona je, rzucając ziarno, karmiła.
53   3,  29|    zawołał Doman - pojadę. Raniła ona mnie i krew moją przelała,
54   3,  29|        poznał ją, nim zobaczył.~- Ona stoi tam! - zawołał. - Dziwa!
55   3,  29|         niosła? Tak królowała jak ona?...~Czółen się już zarył
56   3,  30|    odezwał się kneź stary. - Dużo ona już nas krwi kosztowała.