Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |         niespokojnie skrzydlate dzieci powietrza... coś szczebiocąc
 2   1,  2  |          ciągnął Wisz - przecie dzieci uczymy kamień szanować,
 3   1,  3  |       łupu. Tyle z tego, że nam dzieci poginą; a kto padł w wojnie,
 4   1,  4  |        ludzi, dławi niewiasty i dzieci, a nigdy pastwy niesyty,
 5   1,  4  |    pastuch bydło wyżenie, niech dzieci idą na łąki - nie ma już
 6   1,  5  |   białogłowy i bawiące w piasku dzieci.~Pacholę, palec na usta
 7   1,  6  |       na głos idąc, gdzie stały dzieci kmiece, począł krzyczeć
 8   1,  7  |       niedawno wyrosła. Kilkoro dzieci nagich, od dymu okopcona
 9   1,  7  |       ani pola, ani komory, ani dzieci. Mamyż my to tak cierpieć
10   1,  7  |  poczynać coś trzeba gromadą, a dzieci ratować. - Spojrzał na młodego
11   1,  7  |         zachęcały i nawoływały, dzieci wywijały kijami. Stary Wisz
12   1,  7  |      więcej nic - pozbawił mnie dzieci, gdyby wziął nawet życie...
13   1,  7  |     Wisz. - Wszak ta się wam za dzieci słusznie należy. Zabity
14   1,  7  |        więcej! nic więcej! Moje dzieci, kwiaty moje, syny moje -
15   1,  7  |   Kwiaty moje! Syny moje - moje dzieci!~I znowu zanurzył głowę
16   1,  7  |        jęki, próżne. Nie on, to dzieci was zabiorą w niewolę; nie
17   1,  7  |      Niech wiesza! Nie ma moich dzieci. Synów moich nie ma. Kwiatów
18   1,  9  |        ludzi... Żonę ci wierną, dzieci posłuszne, czeladź pokorną
19   1,  9  | Rzuciłeś wszystko... i nas... i dzieci... i nigdy do nas nie wrócisz...
20   1,  9  |        ręce; cała ludność aż do dzieci wysypała się ze dworu, który
21   1,  9  |        gody i po kolei całującą dzieci swoje, jakby je na wieki
22   1,  9  |     ucichły... duchy wzleciały. Dzieci rzucały jeszcze w płomienie,
23   1,  9  |  żałobny, niewiasty, mężczyźni, dzieci, niosąc popielnicę, garnuszki
24   1,  9  |     Popielnicę pokryto wiekiem. Dzieci cisnęły się, aby każde mogło
25   1,  9  |         w lesie dwór twój stoi, dzieci twe ojca nie mają... Poszedłeś
26   1,  9  |        To nie jest niewiasta do dzieci, do kądzieli, do garnków,
27   1,  10 |   jednemu, jak Wisza, wybito, a dzieci pobrano na gród, a ziemię
28   2,  16 |       nie pójdę z oprawcą moich dzieci!~Matka przypadła znowu ściskać
29   2,  16 |  starców i ledwie rozkwitłe ich dzieci ludzie kneziowscy pijani
30   2,  19 |     inny ma cel, tylko szukanie dzieci dla jedynego Boga i nawracanie
31   2,  19 |        i Czechy, jak wy "słowa" dzieci, wyznają, jest Bogiem wszystkich...
32   2,  20 |    gliniane, a kulki dla zabawy dzieci. Wszystko to, począwszy
33   2,  21 |        z radością i rozpaczą.~- Dzieci moje! po coście przybyli!...~
34   2,  21 |           zakrzyczała pani - o! dzieci moje! kto wie, co się stanie
35   2,  21 |         nóg.~- Panie miłościwy! dzieci nazad odprawcie, niech jadą.
36   2,  21 |       poczęła schodzić z wieży. Dzieci za nią szły posłuszne.~Chwostek
37   2,  21 |    chodziła krokami wielkimi. - Dzieci tu nie zostaną... - mówiła.~
38   2,  21 |        tu w grodzie niż w polu! Dzieci rzuciły się matce do nóg,
39   2,  21 |    Mściwoja i Zaboja, potem ich dzieci, i przyszedłszy na miejsce,
40   2,  21 |  ojcowie, u stóp ich przy sobie dzieci.~Rozżarzone płomię wnet
41   3,  22 |         ten ich jedna jak matka dzieci przy misce, obojgu po głowach
42   3,  23 |       Jęki niewieście, kwilenie dzieci, żałosne wołania starców
43   3,  23 |      rękach trzymały martwe już dzieci, żywi i trupy razem leżeli.~
44   3,  23 |      leżały. Niewiasty, starcy, dzieci, które z pęt uwolniono,
45   3,  24 |    stojącym dokoła aż do małych dzieci. Potem za ręce się pobrawszy,
46   3,  25 |    które woda porozwiązywała, i dzieci ze ściśniętymi rączkami
47   3,  25 |          niedołężnych starców i dzieci. W kontynie oręż by się
48   3,  26 |       Litujmy się sami siebie a dzieci naszych. Ładu nie mamy,
49   3,  27 |      stała się piastunką dwojga dzieci, czuwając ciągle nad nimi.
50   3,  27 |    brodzie, skinął na żonę, aby dzieci precz do dworu odwiodła,
51   3,  27 |         przypomnieć, że ja krwi dzieci moich winienem jednego z
52   3,  27 |      Myślał o pomście za własne dzieci, ale ci, na których chciał
53   3,  27 |   trwoga.~Ludzie knezia poznali dzieci ostatniego pana i choć spełnili
54   3,  27 |         nie mógł. Przypomnienie dzieci pragnienie zemsty zaostrzało.
55   3,  30 |         rodzica świętą jest dla dzieci - mówił Bumir. - Mają już
56   3,  Dop|         pędzą na wieżę, zjadają dzieci w oczach rodziców, potem