Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |           na osobności. Już się do wrót zbliżali, które im otwierać
 2   1,  3 |             Smerda zlazł z konia u wrót, ludzie jego także, dwu
 3   1,  4 |             mówił Sambor - a gdy u wrót staniecie, pozdrówcie ich
 4   1,  6 |       grodzie, wrzaski i wołania u wrót ostrzegały go, ażeby, nie
 5   1,  7 |           mu w tym stroju ubyło.~U wrót trzy konie gotowe, okryte
 6   1,  7 |       gościnie bywał, bo czeladź u wrót cisnęła się ciekawa, a zza
 7   1,  7 | pozdrowienie, a nie dojeżdżając do wrót konia strzymał i zsiadł
 8   1,  7 |        spod lipy -zbliżając się do wrót, przy których już się chłopaki
 9   1,  7 |      Nagnano go przecie ożogami do wrót i głowa jego w nich się
10   1,  8 |     Wewnątrz para kłód sosnowych u wrót jakby umyślnie leżała, aby
11   1,  8 |         dnia nad wieczór byt już u wrót, a psy radośnie skomląc
12   1,  8 |        opuściwszy głowę.~Doszli do wrót, gdy w nich spotkał się
13   1,  8 |      siermiędze, z odkrytą głowi u wrót stanął.~Z dala już coś tętnieć
14   1,  9 |      poczęli się cisnąć i przeć do wrót, do których z drugiej strony
15   1,  9 |     napastnikom i zwarli, drudzy u wrót, z zaciętością walcząc na
16   1,  9 |          głosy i wrzawa, której od wrót odpowiadano.~Psie syny!
17   1,  9 |            się tylko nie opodal od wrót obozem z końmi i pozostali,
18   2,  13|        przybył na koniu i stanął u wrót.~- Nie ma Domana? - zapytał
19   2,  13|        odgadnąć. Stanął ze swymi u wrót.~Gościnność stara nikogo,
20   2,  14|         wodo nowa! - szepnęła.~Zza wrót wyglądał drugi staruszek,
21   2,  14|          trzeba iść było, szukając wrót drugich. Do tych spinać
22   2,  15|        około północka koto mostu i wrót zahuczało, zatętniało, rozległo
23   2,  15|    trzymając się razem. Od mostu i wrót do przedsienia, gdzie kneź
24   2,  15|       Jednakże dopadła gromadka do wrót zapartych, nacisnęli je
25   2,  15|       słodko. Tymczasem by straż u wrót stanęła; zająłbyś ich jak
26   2,  16|         mostu. Dobijał się ktoś do wrót; wzięto go i przyprowadzono
27   2,  16|        dopiero, gdy róg usłyszał u wrót i dobrze znany głos starego
28   2,  16|            upłynął i drugi, gdy do wrót stukać i z rogów hasło dawać
29   2,  17|            i krzyczeć. Żuła stał u wrót. Puszczono go poznawszy,
30   2,  17|          słodko, wyszedł Chwost do wrót, zapraszając... Siedli do
31   2,  18|             Kilku jezdnych stało u wrót.~- Ojcze - zawołał Myszko
32   2,  19|           bure wracały do szop i u wrót domowych dopominały się
33   2,  19|          tam próżnośmy o gościnę u wrót prosili, precz nam kazano
34   2,  19|     dopełniały.~Znać po drodze, od wrót grodu jadąc, mieli sobie
35   2,  19|   żupanowie, władyki cisnęli się u wrót ubogiej chaty, tak że i
36   2,  21|           tego dnia zarania, gdy u wrót kładziono zaborole, nadjechali
37   2,  21|            dusi ją w podwórze i do wrót... Ludzie się wpół pozwierali
38   3,  22|          ludzi. Żegnali się więc u wrót, a Piastun na plecy kobiałkę
39   3,  22|          rana i Doman podjechał do wrót z pokłonem, bo starego wszyscy
40   3,  22|            podwyższeniu z trojgiem wrót w tynach, co ją otaczają,
41   3,  24|        młodszy brat gospodarzył.~U wrót stanąwszy ręce sobie podali.~-
42   3,  24|           było żywej duszy - psy u wrót ujadały.~Jedni koni dopadłszy,
43   3,  24|          co żywego znaleźli. Psy u wrót, jedyni stróże, leżały pozabijane.~
44   3,  26|           która swoim obyczajem do wrót przyszła i głowę na nich
45   3,  26|           obranego knezia stanął u wrót zagrody, zapłakana jeszcze
46   3,  27|            głos obcego człowieka u wrót się odzywał, rzadziej jeszcze
47   3,  27|   naleganiem wrócili, już im nawet wrót nie otworzono.~Jednego z
48   3,  27|            o siebie - zastukano do wrót gwałtownie; było z południa.~
49   3,  27|      sroczki domowe skakały. Gdy u wrót hałas się dał dyszeć, gołębie
50   3,  27|          ustach zamierało. Wtem do wrót gwałtownie się dobijać poczęto
51   3,  27|         oznajmić, że całe wojsko u wrót stało, że obronić mu się
52   3,  27|         było nędzne i nieznośne. U wrót nocą zaczęły się nieznacznie
53   3,  27|           się na podwórze. Chrzęst wrót, które cisnąc się złamano,
54   3,  30|           jesienny, chłodny, gdy u wrót zagrody stanęli.~Na podwórku
55   3,  30|          się stało.~Doman zsiadł u wrót.~- Ludku, bracie - rzekł. -