Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |  polańska - zamruczał starszy - oni ich nie zatruwają. Obawiałem
 2   1,  1  |      niemego udawał... Niemcami oni nas tam zowią, choć my ich
 3   1,  2  |     człowieczków mają postać... Oni aż do wnętrzności ziemi
 4   1,  3  |     chaty popali, bydło zajmie; oni niewolnika nabiorą dla siebie
 5   1,  3  | posłańcy... Po co? Wiedzą chyba oni sami. Dokąd? Nigdzie, jak
 6   1,  3  |         doń coś mówiło, coś, co oni tylko dwaj rozumieli.~Sambor
 7   1,  3  |         syna. Posłałbym syna... oni oba ziemianie i rolniki,
 8   1,  3  |            My nic nie wiemy, co oni tam robią, aż nam na szyję
 9   1,  5  |      musiał go dać... ~- Sykają oni wszyscy - mruknął kneź -
10   1,  5  |     albo może czekają...~- Baby oni są! - zawołał Kos.~- Gród
11   1,  6  |        ojca? Nie zgnuśnieją tam oni? Czy chodzili już na wyprawę?~
12   1,  7  |       się zdawała Doman ku nim, oni patrzeli ku niemu.~- Chciałbym
13   1,  7  |         i czekać się zdawał, by oni poczęli rozmowę. Sroki tymczasem
14   1,  7  |        nie mam nic do ludzi ani oni do mnie! Czego chcecie?~-
15   1,  7  |      głowę w dłoniach i płakał. Oni stali, nie wiedząc, czy
16   1,  9  |          jak swoich kochał, jak oni go kochali, jak gość dlań
17   1,  10 |         nie ostało... Niosą się oni do nas z mieczem i z wiarą
18   1,  10 |      ino nie widać - mówili - a oni nam straszniejsi od Chwosta.
19   1,  10 |    ludzie od roli i od gęśli, a oni od krwi i żelaza... łatwo
20   1,  10 |            łatwo im nas zmóc... Oni stoją pod jednym wszyscy,
21   2,  12 | opowiadać, co się z nim działo, oni mu też - jak ich już powracających,
22   2,  15 |       za Łabę się dostanie, nim oni się tam ruszą, nim wyciągną,
23   2,  15 |        spojrzał na nią.~- Tutaj oni knują i zmawiąją się - wiece
24   2,  15 |        tych psich synów, warczą oni więcej, niż kąsają, odgrażają
25   2,  15 |        i trzęsą dzidami; więcej oni nie zrobią nic nad wrzasku
26   2,  15 |         na nich począł patrzeć, oni na niego. Szli krokiem mierzonym,
27   2,  15 |         cały swój ród, gotowi i oni się do kmieciów przyłączyć,
28   2,  15 |     mieć po swojej stronie, jak oni się do kmieciów przyłączą,
29   2,  16 |       Pobiegła straż otworzyć - oni to jechali w istocie, a
30   2,  16 |          późno teraz. Zwoływali oni wiec, trzeba było samemu
31   2,  16 |         musieliście zginąć! Was oni chcieli na moim grodzie
32   2,  17 |        Mściwoja i Zaboja, bo mu oni w żywe oczy powiedzieli,
33   2,  17 |        się ku Myszkom zwrócili, oni po sobie patrzali.~- Zgoda -
34   2,  17 |         Myszkom dano dowództwo, oni się naprzód wydzielili i
35   2,  19 |    rzekł gospodarz.~- Nie, gdyż oni wierzą, iż wszyscy ludzie,
36   2,  19 |         rzekł ponurym głosem: - Oni nam braćmi nigdy nie będą,
37   2,  21 |     śmierć? Nie, bezpieczniejsi oni tu w grodzie niż w polu!
38   2,  21 |       krwi należeli. Nie poszli oni na ogniste wici, tak samo
39   3,  23 |         pęta ich poprzerzynała. Oni też mieli na wroga paść
40   3,  23 |    prosić trzeba niż ludzi, aby oni nam dopomogli. Łatwiej było
41   3,  24 |      już zaczynając.~- O! o! co oni to porobili, co porobili
42   3,  24 |    pieśniarzy nie cierpieli, bo oni śpiewali o starych, lepszych
43   3,  26 |         panowało zamieszanie, a oni też sami tak byli utrapieni.~-
44   3,  26 |         i o Niemców badali, jak oni byli zbrojni, czy się na
45   3,  26 |  Pomorcy dali we znaki. Szukali oni najmożniejszych dworów i
46   3,  28 |    które otrzymał od niego, jak oni oto teraz u swoich nawet
47   3,  28 |    drogę, zaraz też nazajutrz i oni wysłać mieli gońców po ludzi
48   3,  30 |    niepokój nieśli?~- Przyjdą i oni - rzekł prędko Bumir.~-
49   3,  Dop|  Słowian (Sklabenoj). Nie mieli oni przy sobie żadnego żelaza
50   3,  Dop|         około rzymskich granic. Oni zaś odpowiedzieli, że są
51   3,  Dop|         ich pochodowi do kraju. Oni zaś, nasłuchawszy się o
52   3,  Dop|          chorobę, upadek. Tracą oni to, co wyrobili w sobie
53   3,  Dop|        która obawiając się, aby oni kiedy w miejsce jej synów
54   3,  Dop|        i mięsiwa. Synowi nadali oni imię Ziemowita. Długosz
55   3,  Dop|      nazwać imionami.~Oznajmują oni Piastowi o przyszłym jego