Tom,  Rozdzial

 1   1,  2  |    bursztynu ciemnego, spojrzała na ojca, który głową skinął, i nic
 2   1,  3  |            było.~Na znak dany przez ojca wszystkie się ukryły po
 3   1,  5  |       przynosisz posłanie od mojego ojca? - zawołała.~- I od synów
 4   1,  6  |            matkę urodą udali, czy w ojca? Nie zgnuśnieją tam oni?
 5   1,  6  |            Gerda, więcej jeszcze od ojca wystraszony, śpieszyli,
 6   1,  6  |            się ze strachu, słowa do ojca nie śmiał przemówić. Wkrótce
 7   1,  6  |      zamyślona i smutna. Skinęła na ojca i powiodła go z sobą ku
 8   1,  7  |             w chacie, wyszło żegnać ojca i cisnęło się do ręki. Szła
 9   1,  7  |             z poszanowaniem, jak do ojca, zbliżył się do starego
10   1,  8  |    opowiadał, co się pod niebytność ojca doma robiło i trafiło. Wilk
11   1,  8  |          zdał więc wici innemu i do ojca pośpieszył. Przytomność
12   1,  9  |      gospodarza, Ludek, zasłaniając ojca, ciął po łbie smerdę i czapkę
13   1,  9  |  obwiązywano głowę, a synowie ciało ojca podniósłszy, nieśli je złożyć
14   1,  9  |          dwór twój stoi, dzieci twe ojca nie mają... Poszedłeś stary
15   1,  9  |         smutny i on, jakby własnego ojca utracił... i począł też
16   1,  9  |               Co myślicie poczynać? Ojca trzeba pomścić... nie może
17   1,  9  |              mówię wam! Dla dziewki ojca w mogile pocieszyć nie chcecie
18   1,  9  |           Ludkiem, który dlań teraz ojca zastępował.~Doman kołpak
19   1,  10 |             z ziemi podniósł odzież ojca, zarzucił ją na ramiona
20   1,  11 |         wianku, w zielonym pójdę do ojca i matki...~Sroczka w istocie,
21   2,  12 |           grzać zziębniętą... Ogniu ojca, matki, sióstr i braci...
22   2,  14 |                Nie, miałam niedawno ojca i matkę, mam jeszcze braci
23   2,  15 |            trzeba go i ze służbą do ojca odprawić. Stary Miłosz się
24   2,  15 |          bogatą i piękną. Leszka do ojca trzeba wyprawić, dziś jeszcze.~
25   2,  15 |            jutro będziesz u starego ojca i u własnego ogniska, wolnym.
26   2,  15 |              Wrócisz natychmiast do ojca - rzekła. - Wyprosiłam wam
27   2,  15 |           swobodę w tej nadziei, że ojca nam przejednacie. Mówcie
28   2,  16 |              Ślepy Leszek jechał do ojca tak milczący w drodze, jak
29   2,  16 |             razem i radując się, do ojca.~Miłosz nie wiedział o niczym
30   2,  16 |      walczył ze zgonem, aż gdy siwa ojca głowa uderzyła o pomost
31   2,  17 |            bez matki, a w kraju bez ojca nie będzie ładu!~Zamilkli
32   2,  19 |      upodlonego, tylko jedni bracia ojca jednego... Na naszej ziemi
33   2,  19 |        chciał. Żył u przybranego za ojca opiekuna, prostego cieśli,
34   2,  19 |             przechodzili pod władzę ojca, zaczynając się sposobić
35   2,  19 |        miłości i poszanowania, jaki ojca z synem łączyć powinien.~
36   2,  19 |             w oczach matka i w ręce ojca oddała.~Ten stał już w gotowości
37   2,  20 |            oczyma Mila spojrzała na ojca, groził jej ciągle.~- Jutro
38   2,  20 |       okienka:~- Swaty trzeba słać, ojca trzeba prosić, inaczej nie
39   2,  21 |        Niechby wojna była! Uprosimy ojca, matki, zostaniemy z nimi
40   2,  21 |         wieży nie stało... mścijcie ojca i matkę, mścijcie życie
41   3,  22 |       śmiało, po sobie mając pamięć ojca.~- Wieści już chodzą - rzekł -
42   3,  23 |           po chatach chodził, był u ojca naszego, łamał chleb z nami,
43   3,  24 |             i ją weźmie. Teraz, bez ojca i matki, cicho było i smutno.
44   3,  24 |          wedle dawnego obyczaju, od ojca dziewczyny i od pana młodego.~
45   3,  24 |       pierścienie i kolce, które od ojca miała; dziewicze kosy pozaplatane
46   3,  26 |           dlaczego ich ścigano, i o ojca a siebie się lękając łzami
47   3,  26 | spodziewając się, iż, w zagrodzie i ojca znajdą.~Przybywszy do dworu
48   3,  26 |             że łatwiej tym sposobem ojca starego, który do jedynaka
49   3,  26 |          pomoc mi winniście.~Jak do ojca cisnęli się doń wszyscy
50   3,  27 |             wnuki jego, sieroty bez ojca i matki.~Gdy Miłosz rzucał
51   3,  27 |         przyszedł oślepły Leszek do ojca, nikt z rozwścieczonym starcem
52   3,  27 |        teraz miał Miłosz, pamiętali ojca Pepełka i służbę swoją na
53   3,  30 |           wojujemy jak z wrogami.~- Ojca mścili i matkę, a krew rodzica
54   3,  30 |             ciskając im w oczy winę ojca i zarzucając, że znowu sobie
55   3,  Dop|            a raczej patriarchalnych ojca rodu i narodu, który rodziną