Tom,  Rozdzial

 1   1,  7 |          Gdy weszli z wolna, kneź Miłosz się nie ruszył, oczy tylko
 2   1,  7 |         Rozśmiał się dziko leżący Miłosz.~- Mnie on już nie uczyni
 3   1,  7 |        dręczyć. Jęknąwszy silnie, Miłosz się podźwignął i siadł,
 4   1,  7 |           wróg, ja jego - zawołał Miłosz. - Dadzą o tym znać inni,
 5   2,  15|           do ojca odprawić. Stary Miłosz się przejedna może, odzyskawszy
 6   2,  16|           i radując się, do ojca.~Miłosz nie wiedział o niczym i
 7   2,  16|       jękiem i płaczem w ramiona. Miłosz siedział pojąć jeszcze nie
 8   2,  16|            Nigdy! - wyjąkał stary Miłosz. - Teraz, gdy im kmiecie
 9   2,  16|        rogów hasło dawać poczęto. Miłosz poznał po trąbieniu braci
10   2,  16|        rodzina, głów kilkanaście.~Miłosz wyszedł w podwórzec dębowy
11   2,  16|           jego, uratujemy siebie!~Miłosz rękę podniósł do góry.~-
12   2,  16|           dzieje, co chce - rzekł Miłosz - jedźcie lub nie, a mnie
13   2,  16|       temu - odezwał się Zabój. - Miłosz, któremuście jednego syna
14   2,  17|    Leszków naszych potruto, jeden Miłosz i ślepy syn jego pozostał!
15   2,  17|    własnym domu!~Zerwał się stary Miłosz i rękami uderzając o ziemię
16   2,  17|            o rodzie mój! - jęczał Miłosz ręce załamując. - Na to
17   2,  17|        przerażenie wielkie. Stary Miłosz tylko nie ruszał się z miejsca,
18   2,  17|      rżące, ludzie sakwy wiązali. Miłosz swój oręż przepasywał i
19   2,  17|      położyli się obozem w lesie. Miłosz ognie rozpalić kazał, legł
20   2,  17|           z wami! - ponuro odparł Miłosz. - Tam będę, gdzie pomsta.~-
21   2,  17|  czeladzią pasły się na wybrzeżu.~Miłosz z Żułą zsiedli ze swoich
22   2,  17|     jestem spokojny i Leszek też!~Miłosz na niego popatrzał.~- Jeśli
23   2,  17|        sobie szkodzić nie może...~Miłosz milczał pogardliwie, a Bumir
24   2,  17|         spustoszą.~Mówił, a stary Miłosz odpowiadać mu nawet nie
25   2,  17|    starszyzna W milczeniu wysiadł Miłosz stary i nie patrząc na nikogo
26   2,  17|            ale nie cofając kroku.~Miłosz słuchał patrząc w ziemię.~-
27   2,  17|        daleko! - krótko ozwał się Miłosz nie podnosząc oczów.~- A
28   2,  17|        się stało milczenie, rzekł Miłosz, wciąż zapatrzony w ziemię:~-
29   2,  17|          konia i wołu! - wrzasnął Miłosz - ano wybierać trzeba, bo
30   2,  17|           Siedział tuż stary kneź Miłosz, dalej stał Bumir; nie wszystkich
31   2,  17|      zabierać zaczęła.~Stary kneź Miłosz, odstąpiony od wszystkich,
32   2,  17|           Lednicy, przybył i kneź Miłosz... radzono wojnę, a skończyło
33   2,  19|           ale z rodu ich pozostał Miłosz z synem, a co gorzej, dwaj
34   2,  21|        ogniste wici, tak samo jak Miłosz i jego ród. Bumir przyjechawszy
35   2,  21|          wojny - mówili drudzy. - Miłosz siedzi z synem spokojny,
36   3,  22|        Przybył też milczący stary Miłosz z oślepionym Leszkiem, którego
37   3,  27|           Na wiecach późniejszych Miłosz stary, głowa rodu, nie pokazywał
38   3,  27|            było z południa.~Stary Miłosz leżał pod dębem na uboczu,
39   3,  27|          mu czołem oddał do ręki.~Miłosz popatrzał, westchnął, coś
40   3,  27|          nam pomagać i dał ludzi.~Miłosz się popatrzał groźnie na
41   3,  27|         przeciwko sobie podnosić.~Miłosz słuchał, niekiedy mu oczy
42   3,  27| wyczekując, azali nie odezwie się Miłosz. Kneź milczał.~- Przyszliśmy
43   3,  27|      łaska, że mu życie zostawił.~Miłosz nagle dźwignął się z ziemi,
44   3,  27|          się z panem jego działo. Miłosz stał i drżał, rękę wyciągnął
45   3,  27|        Wrzawa nagle ustała. Stary Miłosz począł chodzić po podwórzu,
46   3,  27|     sieroty bez ojca i matki.~Gdy Miłosz rzucał się tak, zbierając
47   3,  27|          być potrzebnym. Sam kneź Miłosz wzrost miał ogromny i siłę.
48   3,  27|      potrzeba - czekał.~Trzy razy Miłosz głowę ku niemu skłonił,
49   3,  27|           domagające się kneziów.~Miłosz miał ochotę kazać Obrowi
50   3,  27|            Ci, których teraz miał Miłosz, pamiętali ojca Pepełka
51   3,  27|      służbę swoją na jego dworze.~Miłosz surowy był, obawiano się
52   3,  27|           i namowy do zdrady.~Gdy Miłosz jeszcze, chodząc z dala,
53   3,  27|        mordować mściwie. Pierwszy Miłosz stary padł przebity dzidą.
54   3,  27|          drżący i płakał.~- Stary Miłosz leży z piersią rozbitą...
55   3,  28|    ochronili, przez co dziad ich, Miłosz, zginął, że zostali zmuszeni