Tom,  Rozdzial

1001   2,  14 |                  ręką i usty: - Precz mi z drogi!~I ruszył się sam,
1002   2,  14 |               rzucić, lecz się poskromił z gniewem.~Tuż u brzegu stała
1003   2,  14 |                 runąć na ziemię. Pioruny z trzaskiem leciały w jezioro,
1004   2,  14 |              drzewa do ziemi, wyrywał je z korzeniami i miotał nimi
1005   2,  14 |              spotkał na wybrzeżu, chmurę z niego płową czynił, gęstą,
1006   2,  14 |                 fale się układły. Płyńmy z tego przeklętego ostrowia,
1007   2,  14 |             ludzi pokrwawił. Kto wie, co z końmi na drugim brzegu się
1008   2,  14 |            brzegu się dzieje?~Kneź wstał z ziemi, tchnął i poszedł
1009   2,  14 |                za nim przekleństwa~Stara z rozpuszczonymi włosami rwała
1010   2,  14 |           opadając na dół, jakby kołpaki z głów pozrywać im chciało.~ ~
1011   2,  15 |       podskarbiego, to służące. Niekiedy z siedzenia zrywała się niespokojna,
1012   2,  15 |                lasami przeciągnęła burza z hukiem i trzaskiem i poszła.
1013   2,  15 |               pacholę, a pacholę wracało z tym samym: - Ani widu, ani
1014   2,  15 |                  posyłają. Śmieję się ja z tego, mam dosyć ludzi, gród
1015   2,  15 |                całych zabawiał, brała go z sobą, gdy jechała, obejść
1016   2,  15 |         Cierpiałem dość, skończyć trzeba z kmieciami. Niech da ludzi,
1017   2,  15 |            Miłościwy panie - rzekł Hadon z pokorą. - Ślepy by chyba
1018   2,  15 |       poszczerbili trochę, nadciągniecie z odsieczą w czas. Ja się
1019   2,  15 |               kręcili się posłańcy jakby z wiciami, że starostów jakichś
1020   2,  15 |               pani białej spojrzał znowu z ukosa, głowę spuścił, ręce
1021   2,  15 |               złożył i tyłem się wycofał z izby.~O bytności swej na
1022   2,  15 |                im rzucając na przemiany.~Z południa na haci u mostu
1023   2,  15 |                  przychodzą - zobaczymy, z czym idą. Wstał z ławy,
1024   2,  15 |             zobaczymy, z czym idą. Wstał z ławy, na której leżał, siadł,
1025   2,  15 |                leżał, siadł, psy spędził z podsienia w podwórze. Wrotami
1026   2,  15 |                  Szli krokiem mierzonym, z głowami podniesionymi, oczy
1027   2,  15 |           zamieniono, już sobie wzrokiem z obu stron wszystko to niemal
1028   2,  15 |              mówiły, że ze skargą szli i z żalem, pewni swojego prawa -
1029   2,  15 |                 przedzie gromady starszy z Myszków postępował, średniego
1030   2,  15 |               jak dąb, ramion szerokich, z głową kudłatą i brodą czarną
1031   2,  15 |                  się ruszył, już mu gęba z gniewu drżała. ~- Myśmy
1032   2,  15 |                niezlęknieni wcale.~- Źle z nami poczynacie - odparł -
1033   2,  15 |            porzućcie to lepiej, a idźcie z nami na jedną rękę.~Zamilkł
1034   2,  15 |                wrzał i rzucał się, wstał z ławy, rozprostował się i
1035   2,  15 |                dzierżyli, którą ja mam i z której na włos nie puszczę.
1036   2,  15 |          niewiastom gwałty czynią, stada z łąk zagarniają, spasają
1037   2,  15 |                  Więcej? - wtrącił drugi z Myszków, który od dawna
1038   2,  15 |                  zakrzyczał trzeci. - Ty z Niemcami, wrogami plemienia
1039   2,  15 |           dziewkę wziął - do nich ślesz, z nimi się wąchasz. My to
1040   2,  15 |                  coraz żywszy, każdy się z mową wyrywał i słowa leciały
1041   2,  15 |             skupiać i obsadzać przejście z tyłu. Wszyscy z oszczepami
1042   2,  15 |                przejście z tyłu. Wszyscy z oszczepami i topory. Z początku
1043   2,  15 |           Wszyscy z oszczepami i topory. Z początku w gorączce nikt
1044   2,  15 |             przyszli do ciebie od wiecu, z woli mirów, a stanie się
1045   2,  15 |                stanie się nam co, będzie z tobą gorzej jeszcze! Nie
1046   2,  15 |               nagle otwarły i biała pani z rozpuszczonym włosem wbiegła
1047   2,  15 |             rozpuszczonym włosem wbiegła z krzykiem, nóż trzymając
1048   2,  15 |              powstała wrzawa ogromna, bo z tyłu nadbiegła dwornia z
1049   2,  15 |                 z tyłu nadbiegła dwornia z wrzaskiem na nich.~- Bij!
1050   2,  15 |                 Myszko, któremu krew się z szyi lała, zerwał się i
1051   2,  15 |          zrozpaczonych kmieci, strzelali z góry i z dala, kamienie
1052   2,  15 |               kmieci, strzelali z góry i z dala, kamienie z proc na
1053   2,  15 |                  góry i z dala, kamienie z proc na nich ciskali, a
1054   2,  15 |           nacisnęli je i wyłamali. Padły z trzaskiem waląc się na ziemię.
1055   2,  15 |           dwornia jeszcze kupą stała, co z kmieciami przybyła; zobaczywszy
1056   2,  15 |           wołając i krzycząc żałośliwie. Z jednej i drugiej strony
1057   2,  15 |                niż ran. Sam Chwost biegł z nimi, ale późno się zerwał.
1058   2,  15 |              krzyknął:~- Zabraliście się z nami do wojny, to ją będziecie
1059   2,  15 |             zaraz od zamku precz jechali z odgróżkami i narzekaniem
1060   2,  15 |                 kmieciom żywym ujść dali z grodu. Smerdowie ich tuż
1061   2,  15 |            prętami i biczami.~Biała pani z nożem zakrwawionym w ręku
1062   2,  15 |                 pobitych wytoczyć beczki z piwem i baranów im parę
1063   2,  15 |           powlekli się do kadzi, czerpać z nich poczęli i grzbiety
1064   2,  15 |              wycierając śmieli się jedni z drugich. Smerdowie tymczasem
1065   2,  15 |             drugich. Smerdowie tymczasem z resztą czeladzi połamane
1066   2,  15 |                biała pani i patrzała nań z pewnym politowaniem, a niemal
1067   2,  15 |                 nadeszli, a nie śpieszyć z wojną. - Tu po czole go
1068   2,  15 |                  napaść gotowi.~Chwostek z oczyma w nią wlepionymi
1069   2,  15 |           trzęsła tylko. Spojrzeli sobie z mężem w oczy.~- Zechcą?
1070   2,  15 |        białogłową jestem, prędzej niż ty z ludźmi dam radę. W boju
1071   2,  15 |               ławie, sama się wyśliznęła z izby, w podwórzu skinąwszy
1072   2,  15 |               nim a Niemcem, wyprawionym z pierścieniem, o łaski białej
1073   2,  15 |               toczyła się wieczna walka, z której ona śmiać się była
1074   2,  15 |                jej to pochlebiało.~Mucha z Niemcem krwawili się czasami,
1075   2,  15 |          pokłonem.~Niecierpliwa pani już z podworca ku stołbowi szła.
1076   2,  15 |                 można, tylko po drabinie z poręczem, którą do wysokich
1077   2,  15 |             wieży mrok już był. Wschodki z tarcic wiodły na dół. Tu
1078   2,  15 |          ciężkimi drzwiami, zapadającymi z góry, zaparty był loch,
1079   2,  15 |             bratu twemu, a oczy tobie.~A z czyjegoż to uczyniono rozkazu? -
1080   2,  15 |            biedny więzień, który się był z posłania zerwał i do ściany
1081   2,  15 |                  się schronić, gdy dwóch z czeladzi przyprowadzonych
1082   2,  15 |    przyprowadzonych przez Muchę ujęło go z wolna pod ręce. Próbował
1083   2,  15 |              Kaszuba zaprowadził naprzód z sobą do komory, gdzie mu
1084   2,  15 |           powiernik Brunhildy wprowadził z sobą zmienionego do niepoznania
1085   2,  15 |                kneziowski, szyte suknie, z krasnymi sznury obuwie i
1086   2,  15 |                   smutną była i straszną z tymi oczyma zakrwawionymi,
1087   2,  15 |                  iż przyjął, co mu dano, z chciwością prawie. Milczał.~
1088   2,  15 |                  prawie. Milczał.~Niemka z przymileniem, pochylając
1089   2,  15 |               uwolniony - powiem. Więcej z niego wydobyć nie potrafiła
1090   2,  15 |            Leszek uwolniony, że my zgody z nimi chcemy, niech na gród
1091   2,  15 |                  poszła zobaczyć, co się z mężem dzieje. Kneź zmęczony,
1092   2,  16 |                 kmiecie nie będą śmieli, z porady Brunhildy kazał czynić
1093   2,  16 |            stołba posłano straż, aby się z wysoka rozpatrywała po okolicy,
1094   2,  16 |      rozpatrywała po okolicy, czy się co z lasów nie ukaże.~Kneź z
1095   2,  16 |                  z lasów nie ukaże.~Kneź z żoną i smerdami radzili
1096   2,  16 |                  się do obrony, policzyć z siłami. Było ich na grodzisku
1097   2,  16 |               jej dziwne krążyły wieści. Z grubego muru na skale dźwignięta,
1098   2,  16 |                 lochy ciemne i wilgotne, z których wczoraj Leszka dobyto,
1099   2,  16 |                 strzelców służył, którzy z niego przez otwory w murze
1100   2,  16 |            piękny, jezioro gładkie, lasy z dala stały milczące. Straże,
1101   2,  16 |           rozstawione wszędzie, chodziły z oszczepami po wałach.~Wśród
1102   2,  16 |            zmusić do milczenia. Spędzone z jednej strony, zabiegały
1103   2,  16 |             wyciu psów odpowiadały kruki z wieży. Stado ich to zlatywało
1104   2,  16 |                   Stado ich to zlatywało z murów, okrążało grodzisko,
1105   2,  16 |                  znów obsiadało wieżycę.~Z północka już zatętniało
1106   2,  16 |               śmiano ich budzić i czekać z nim musiano do rana. Chwost
1107   2,  16 |                  go ze snu wytrzeźwiono, z miodu otrzeźwieć nie było
1108   2,  16 |                smerda już u progu czekał z pastuchem, który mu do nóg
1109   2,  16 |             nowinę niedobrą na posła się z całych sił zamachnął i byłby
1110   2,  16 |               duchy. Przypadła Brunhilda z rękami załamanymi za swym
1111   2,  16 |              Lisun powiedzieć nie umiał. Z grodu też ludzi teraz wysyłać
1112   2,  16 |              tylko mógł mieć odwagę, kto z nim myślał wojować. Popłoch
1113   2,  16 |                  nie widać - kneź trochę z gniewu ochłonął, a pani
1114   2,  16 |                  gniewu ochłonął, a pani z żalu.~Czekała na powrót
1115   2,  16 |                   na ręce porwano Leszka z konia i na rękach poniesiono
1116   2,  16 |                grodzie głosy. Zerwał się z pościeli, niedźwiedź się
1117   2,  16 |                 mrucząc groźno, wybiegła z komory matka stara. Właśnie
1118   2,  16 |            Właśnie się drzwi otwierały i z rozwianymi włosy złotymi,
1119   2,  16 |            rzuciła się nań, chwytając go z jękiem i płaczem w ramiona.
1120   2,  16 |                 je padające na bok razem z życiem moim całym. Ślepiec
1121   2,  16 |                ręce, za późno! Nie pójdę z kmieciami, ale nie pójdę
1122   2,  16 |                 kmieciami, ale nie pójdę z oprawcą moich dzieci!~Matka
1123   2,  16 |              drugi, gdy do wrót stukać i z rogów hasło dawać poczęto.
1124   2,  16 |                  to jechali w istocie, a z nimi synowie ich i rodzina,
1125   2,  16 |                potrzebujemy. Wojowaliśmy z nim, ano czas razem na wspólnego
1126   2,  16 |                dłużej męczyło, o zgodzie z nim nie mówcie. Niech przepada
1127   2,  16 |                lub nie, a mnie zostawcie z moim bólem i przekleństwem.~
1128   2,  16 |              moim bólem i przekleństwem.~Z kmieciami nie pójdę - bom
1129   2,  16 |               bom kneź i pan nad nimi, a z Pepełkiem nie chcę na długość
1130   2,  16 |        stryjeczni zbliżyli się do Leszka z ubolewaniem i miłością -
1131   2,  16 |                  Mściwój i Zabój ruszyli z grodu i skierowali się ze
1132   2,  16 |                 niespokojne, a Brunhilda z wieży patrzeć kazała, czy
1133   2,  16 |                ognisku, ryb przyniesiono z jeziora, pieczono kołacze
1134   2,  16 |                  stryjów, pozsiadali też z koni i powoli szli ku niemu.
1135   2,  16 |                  sobą i jak mówić mieli, z twarzy odgadnąć było trudno.
1136   2,  16 |                   którzy mu się zuchwale z posłuszeństwa wyłamywali
1137   2,  16 |                  siła i liczba straszna.~Z kolei kazano młodszym też
1138   2,  16 |                   karać pojedynczo.~Kneź z żoną popatrzali na siebie
1139   2,  16 |                  jak im się podobało. Co z drugimi być musiało, gdy
1140   2,  16 |               krwawą odzież po chałupach z wiciami obnieśli?~Chwostek
1141   2,  16 |                 Ani przeciwko tobie, ani z tobą nie będziemy - rzekł
1142   2,  16 |            będziemy - rzekł spokojnie. - Z kmieciami my na swój ród
1143   2,  16 |                  ona jest, szanujemy - a z tobą też na kmieciów nie
1144   2,  16 |                 Chwost. - Mnie zrzucą, a z was którego posadzą!~I rozśmiał
1145   2,  16 |             swobodzie, powypędzają i was z grodów. Zobaczycie!~- Idźcie
1146   2,  16 |             grodów. Zobaczycie!~- Idźcie z nami ręka w rękę - odezwała
1147   2,  16 |                za braci, gdybyśmy poszli z wami.~- Tak! Tak! - powtórzyli
1148   2,  16 |                   starsi i młodsi. - Ani z wami, ani przeciwko wam!~
1149   2,  16 |                 nazad dobywa.~Wtem jeden z młodszych zerwał się zbladły
1150   2,  16 |              Młodsi chwycili się wszyscy z ławy, mimowolnie porywając
1151   2,  16 |                  spod warg widać było, a z oczów białka mu świeciły.
1152   2,  16 |          śmiechem. -Wyście nie ze mną, a z kmieciami trzymali, musieliście
1153   2,  16 |                żywa. Kneźna umie smaczne z ziół wyciągać soki i miód
1154   2,  16 |                runął na ziemię na wznak, z pianą na ustach, a bez jęku.
1155   2,  16 |               jak piorunem tknięty runął z ławą razem i obalił się
1156   2,  16 |                 a Chwost patrzał.~Śmiech z ust mu się zsunął i posępny
1157   2,  16 |                   Czeladź ich powiązać - z trupami precz! Stosu dla
1158   2,  16 |                szkoda.~Noc zapadała, gdy z świetlicy siwych starców
1159   2,  16 |                  trupa, i wyrywali sobie z rąk opończe, kłócąc o nie
1160   2,  16 |                  przeleci. Pozdzierawszy z nich odzież oprawcy znowu
1161   2,  16 |              patrzała na przestraszonego z politowaniem i niemal z
1162   2,  16 |                  z politowaniem i niemal z pogardą.~
1163   2,  17 |        posłyszała pluskania po wodzie... Z wieży tylko stojący na niej
1164   2,  17 |               zarośla wniosło. Gdy znikł z oczów pogoni, już go w lesie
1165   2,  17 |           starymi dębami siedziała matka z Leszkiem, jak dziecko go
1166   2,  17 |           Puszczono go poznawszy, że był z orszaku Mściwojowego. Zsunął
1167   2,  17 |                 Mściwojowego. Zsunął się z konia i pobiegł co tchu
1168   2,  17 |          miłościwi kneziowie, nie ma już z nich ani jednego na świecie.
1169   2,  17 |           jednego na świecie. Chwost ich z żoną potruł przy biesiadzie,
1170   2,  17 |              Żuła jęcząc mówił:~- Ledwie z życiem uszedłem, aby wam
1171   2,  17 |              pili długo, a nie wstał już z ławy nikt; padli tam wszyscy,
1172   2,  17 |               matka siedząca przy nim, i z krzykiem narzekać poczęli.
1173   2,  17 |              Miłosz tylko nie ruszał się z miejsca, a gdy mu pierwszy
1174   2,  17 |               ludzi. Zaczęli się zbiegać z zabudowań i dworu. Ruch
1175   2,  17 |                    ja sam pojadę. Leszek z matką i służbą do lasu na
1176   2,  17 |                  zdawała powracać. Wstał z legowiska, wyciągnął ręce
1177   2,  17 |                  poruszało się wszystko. Z szop wyprowadzano konie
1178   2,  17 |               stara matka i dwóch ludzi. Z Miłoszem dziesięć szło koni.
1179   2,  17 |               dokąd się uda stary. Wziął z sobą Żułę, sam przodem ruszył,
1180   2,  17 |                starzec, który zdawał się z trudnością obracać na posłaniu,
1181   2,  17 |                 kazał, legł pod szałasem z gałęzi, ale nie zasnął.
1182   2,  17 |                  zastąpił mu drogę.~- Wy z nami! kneziu! - zawołał
1183   2,  17 |                zawołał do niego.~- Ja... z zemstą, nie z wami! - ponuro
1184   2,  17 |             niego.~- Ja... z zemstą, nie z wami! - ponuro odparł Miłosz. -
1185   2,  17 |          zamruczał stary - ręką tylko... Z kmieciami nie trzymam, bom
1186   2,  17 |              trzymam, bom innego rodu, a z zemstą idę!~To mówiąc koniem
1187   2,  17 |                  na ostrów płynęli Konie z czeladzią pasły się na wybrzeżu.~
1188   2,  17 |                  się na wybrzeżu.~Miłosz z Żułą zsiedli ze swoich i
1189   2,  17 |                  wszystkie czółna poszły z innymi na Lednicę. Czekać
1190   2,  17 |        gromadkach wielki. Starszy Myszko z zawiązaną szyją, blady,
1191   2,  17 |                  niż na wietnicy pomówić z sobą chcieli. Z drugiego
1192   2,  17 |                  pomówić z sobą chcieli. Z drugiego boku stał z kilku
1193   2,  17 |            chcieli. Z drugiego boku stał z kilku Bumir, znany z tego,
1194   2,  17 |                stał z kilku Bumir, znany z tego, iż z Chwostem trzymał.
1195   2,  17 |                  Bumir, znany z tego, iż z Chwostem trzymał. Gdy Ścibor
1196   2,  17 |             Chwostem trzymał. Gdy Ścibor z Myszkami odeszli nieco od
1197   2,  17 |                 od starego knezia, który z nimi mówić nie chciał, zbliżył
1198   2,  17 |              niego.~- Wy, kneziu - rzekł z cicha - nie myślicie pewnie
1199   2,  17 |              cicha - nie myślicie pewnie z tymi kmieciami się łączyć...
1200   2,  17 |                  wam do nich! Ja trzymam z moim panem i z waszym rodem,
1201   2,  17 |                Ja trzymam z moim panem i z waszym rodem, ja człowiek
1202   2,  17 |              popatrzał.~- Jeśli trzymasz z tym zbójcą, co na grodzie
1203   2,  17 |                cofnął.~- Wy też, kneziu, z synowcem trzymać powinniście.
1204   2,  17 |                żywe oczy powiedzieli, że z nim trzymać nie chcą, a
1205   2,  17 |              zajął. Opodal nieco i Bumir z małą gromadką stał także.~
1206   2,  17 |                 na kiju oparty, słuchał; z otaczających go jedni po
1207   2,  17 |              bardzo nie zważano.~Starszy z Myszków z krwawą szyją głos
1208   2,  17 |               zważano.~Starszy z Myszków z krwawą szyją głos zabrał.~-
1209   2,  17 |                   ani synów, ani żadnego z tego rodu, który dość się
1210   2,  17 |                   co dużo ryczy, a mleka z tego nie będzie. Chwostek,
1211   2,  17 |                  tak przezwali, i Niemka z nim nie dadzą się wam. Rozpoczniecie
1212   2,  17 |          oczęstokolony, wały tęgie, wody z jeziora nie wypijecie -
1213   2,  17 |                na Sasów czekać przyszło, z głodu nie pomrą i Chwostek
1214   2,  17 |              synów u Niemców; przyjdą ci z nimi i karki wam nagną...~
1215   2,  17 |                go kto przyniósł!~- Precz z nim! precz!... - poczęto
1216   2,  17 |                precz!... - poczęto wołać z gromady. Bumir się nie ruszył
1217   2,  17 |                 dobywać... Wy ziemianie, z pługiem chodzić, a z oszczepem
1218   2,  17 |          ziemianie, z pługiem chodzić, a z oszczepem na wilka albo
1219   2,  17 |                 to na Miłosza siedzącego z głową spuszczoną, to na
1220   2,  17 |                   to na Myszków.~Starszy z krwawą szyją ujął Wizuna
1221   2,  17 |                 dziś - ozwał się jeden - z tym poczekamy.~- Ale bez
1222   2,  17 |            poglądając na Myszków. Myszko z krwawą szyją stał posępny.~-
1223   2,  17 |             dowodzić należy - rzekł ktoś z tłumu na Myszka wskazując -
1224   2,  17 |          będziecie się obawiać pójść nań z gromadą.~- Myszko! Myszko! -
1225   2,  17 |               lud zwołać i na gród idźmy z nim.~Gdy się ku Myszkom
1226   2,  17 |                 ustąpili na stronę, choć z ostrowa jeszcze nie odpłynęli.~
1227   2,  17 |              chmurno brwi ściągał tylko. Z wielkiej gromady, gdy już
1228   2,  17 |                jęli wołać niektórzy, aby z chramu wydał im stanice,
1229   2,  17 |                osadzone. Wyniesienie ich z miejsca tego oznaczało wojnę.
1230   2,  17 |                 Wizun spojrzał na Myszkę z krwawą szyją, a ten głową
1231   2,  17 |                 To mówiąc i popatrzywszy z ukosa na Miłosza siedzącego
1232   2,  17 |                  Wizuna odciągnął na bok z sobą i dwu swych braci.~-
1233   2,  17 |                  wierzę, nie chcę radzić z nim ni przy nim. Jeżeli
1234   2,  17 |                  nic.~Dwaj bracia poszli z nakazaniem po gromadach
1235   2,  17 |                 przystało mi ani wojować z nim, ani iść z wami, ale
1236   2,  17 |               ani wojować z nim, ani iść z wami, ale jeśli się wam
1237   2,  17 |                     Rzekł i zawrócił się z wolna, wewnątrz ostrowu
1238   2,  17 |                 można. Gdy błyśnie ogień z nich, co żyje, powinno biec
1239   2,  17 |                 poszeptali między sobą i z wolna się rozchodzić zaczęli.
1240   2,  17 |              tylko, że stanie nie wzięto z chramu i na wojnę jeszcze
1241   2,  17 |          stchórzyli.~Kneźna ręce złożyła z radości. - Możeż to być? -
1242   2,  18 |          słoneczne, zaczynano zboże żąć. Z sierpami żelaznymi i miedzianymi
1243   2,  18 |                 ludzi było dużo widać, a z bronią i oszczepem prawie
1244   2,  18 |               pani chodził czasem, a gdy z przedsienia na lasy patrzał,
1245   2,  18 |                Niemka zasadzki i zdrady. Z dnia na dzień odkładano
1246   2,  18 |                  ludzi, którą zwykł brać z sobą, trzykroć większą miał
1247   2,  18 |                zarządził, aby najmłodsza z dziewcząt kneźny z pełnymi
1248   2,  18 |            najmłodsza z dziewcząt kneźny z pełnymi wiadrami pokazała
1249   2,  18 |               książę wyruszy. Stara baba z próżnym naczyniem lub niedorosłe
1250   2,  18 |                odświeżał powietrze. Kneź z haci i mostu zjechawszy,
1251   2,  18 |      podjechawszy nieco, przypatrzył się z dala babie i poznał w niej
1252   2,  18 |                   a ten wreszcie musiał, z konia zsiadłszy, pójść sam
1253   2,  18 |                  się do niej przybliżył, z krzykiem i przestrachem
1254   2,  18 |               nosić! - prychnęła stara - Z każdej krynicy i rzeczki
1255   2,  18 |              krynicy i rzeczki można jej z żabim skrzekiem dłonią zaczerpnąć,
1256   2,  18 |                 czarem nie szkodzili, bo z nim nie żart!...~Jaruha
1257   2,  18 |           Chwostek ubezpieczony wyjechał z koniem na łączkę. Powoli
1258   2,  18 |                jakby zapomniawszy o nim, z głową spuszczoną, nie mówiła
1259   2,  18 |                tych i pół kopy nie było.~Z obawy czarów Chwostek się
1260   2,  18 |                   Jaruha, przestraszona, z kłody się zsunęła na ziemię.
1261   2,  18 |            zdawała się niepodobieństwem; z tyłu odcięta była droga.
1262   2,  18 |                  wielu poranionych, lecz z pośpiechem popędzili w las,
1263   2,  18 |                 nie zajęto drogi. Smerda z czeladzią ścisnęli między
1264   2,  18 |                  napastników wyprzedzić. Z tyłu, na prawo i lewo, gęsto
1265   2,  18 |              gęsto ich głowy przezierały z gęstwiny.~Szczęściem dla
1266   2,  18 |             kłodę i rwał odzież na sobie z gniewu. Towarzysz stał nad
1267   2,  18 |                   Towarzysz stał nad nim z ręką przetrąconą oszczepem,
1268   2,  18 |              wrócił i dał znak panu, aby z kryjówki wyszedł.~- Jesteśmy -
1269   2,  18 |              miłości waszej nie zna pono z twarzy... Inaczej z głodu
1270   2,  18 |                 pono z twarzy... Inaczej z głodu pomrzemy i na gród
1271   2,  18 |             spocznijmy...~Chwost się też z głodu i znużenia ledwie
1272   2,  18 |        przypartego trzymając, gdy smerda z ręką obwiniętą chustą pokrwawioną,
1273   2,  18 |            obwiniętą chustą pokrwawioną, z twarzą podartą się ukazał.
1274   2,  18 |                    Jesteśmy i my kmiecie z opola obok, zabłąkaliśmy
1275   2,  18 |                  smerda po knezia, który z obawy, aby poznanym nie
1276   2,  18 |                odarł, suknię poszarpywał z naszywania, miecz schował
1277   2,  18 |                 do praw gościnności, aby z obcego człowieka więcej
1278   2,  18 |            niewiasty. Chłopak kilkoletni z dala stał, a ciekawymi oczyma
1279   2,  18 |                  i zawinąć. Poszedł więc z nią smerda do ognia i ranę
1280   2,  18 |             Popatrzał na Piastuna, który z niego nie spuszczał oczów. ~-
1281   2,  18 |            Gospodarz zdawał się namyślać z odpowiedzią.~- Jeżeli wy
1282   2,  18 |              samiśmy się rządzić nawykli z wieka. Tak było i tak będzie,
1283   2,  18 |             winien?~Spod włosów kneziowi z oczów błysnęło. Począł gniewnie
1284   2,  18 |                  się, na smerdę skinął i z ławy wstał. Noc była zapadła
1285   2,  18 |           uśnijcie we dworze, pójdziecie z brzaskiem, gdy zechcecie.
1286   2,  18 |               zsyłają. Wyrazy te wyrzekł z powagą i spokojem i powtórnie
1287   2,  18 |                   Ojcze - zawołał Myszko z krwawą szyją - nie wiecie,
1288   2,  18 |            naszych rękach i uszedł. Lecz z głodu chyba zdechnie w lesie
1289   2,  18 |              rozeznać. Może też go który z naszych napotka i zadławi...
1290   2,  18 |                czeladź Piastunowa poszła z wiadrami do studni, konie
1291   2,  18 |              kazało tak i obyczaj... Nie z miłości dla was uczyniłem
1292   2,  18 |                     Mówiąc to ustąpił mu z drogi, a Chwostek pośpiesznym
1293   2,  18 |           pośpiesznym krokiem wyrwał się z chaty, nie mówiąc słowa
1294   2,  19 |               Stada kneziowskie spędzano z pastwisk, aby ich nie zajęli
1295   2,  19 |               krańcach lasów pokazywały. Z chaty Piastunów, w której
1296   2,  19 |            której stary bartnik siedział z niedorosłym syneczkiem,
1297   2,  19 |             czeladź tylko uzbrojono, aby z innymi ciągnąć mogła.~Dzikie
1298   2,  19 |             okrzyki jakieś rozlegały się z dala, w których rozpoznać
1299   2,  19 |            rozpoznać nie było można,~czy z kup kneziowskiej dworni
1300   2,  19 |             ściągających pochodziły, czy z gromad kmiecych, które już
1301   2,  19 |                 w gościnę i ucieszyć się z rodzicami? Próżno było słać
1302   2,  19 |              dwóch ludzi w stroju obcym, z twarzami też nieznanymi,
1303   2,  19 |                razy parę, poszeptali coś z sobą. Naradzali się widocznie,
1304   2,  19 |           nadchodził. Przyjezdni, jak to z sukni ich poznać było łatwo,
1305   2,  19 |             sukni ich poznać było łatwo, z daleka być musieli, może
1306   2,  19 |               się ciągle musieli zapewne z podrażnionymi garściami
1307   2,  19 |                  szeptali naradzając się z sobą.~Wreszcie pierwszy
1308   2,  19 |                  sobą.~Wreszcie pierwszy z nich z konia zlazłszy, z
1309   2,  19 |                 Wreszcie pierwszy z nich z konia zlazłszy, z wesołą
1310   2,  19 |                 z nich z konia zlazłszy, z wesołą twarzą, powolnym
1311   2,  19 |             używali.~- Jesteśmy podróżni z daleka - odezwał się - cny
1312   2,  19 |           zapraszał. Zsiadł więc i drugi z konia i weszli nie wahając
1313   2,  19 |             spodziewać się ich nie mógł.~Z wielką ciekawością jęli
1314   2,  19 |             podług starodawnego obyczaju z drzewa i gliny, sprzęt odwieczny -
1315   2,  19 |                   sprzęt odwieczny - nic z tych obcych błyskotek, które
1316   2,  19 |             przywozili kupcy zza morza i z zachodu, ani bożków rzymskich
1317   2,  19 |                 półki. Odzież była tkana z wełny uprzędzonej w domu,
1318   2,  19 |                  i zamożność, gdyż jeden z nich spytał gospodarza,
1319   2,  19 |        Słyszeliśmy o was - rzekł - i nie z jednych ust, ale od wielu
1320   2,  19 |                wszystko cudze złym jest. Z mowy naszej poznajecie,
1321   2,  19 |               młodszy westchnął.~- Wiele z Niemiec idzie - rzekł -
1322   2,  19 |           białogłowsku dawnym zwyczajem, z zawiniętym czołem i usty,
1323   2,  19 |           godziło się niewiastom pospołu z mężczyznami siadać.~A gdy
1324   2,  19 |              wschodowi, ręce poskładali, z głowy zdjęli nakrycie i
1325   2,  19 |                  czarów - odparł młodszy z gości siadając po chwili. -
1326   2,  19 |              nowego Boga, którego Niemcy z zachodu przynieśli, u siebie
1327   2,  19 |              Łabą - rzekł chłodno - a my z nimi jednego Boga mieć nie
1328   2,  19 |              stron, ale zarazem mieszała z dawną, i była tylko nowym
1329   2,  19 |             podań starych, do związanego z nimi porządku i obyczaju
1330   2,  19 |                  spójną całość, tworzącą z nich i nimi żywot jeden
1331   2,  19 |                 starczyło. Braterski się z tego wytworzył porządek
1332   2,  19 |                  mogły.~Naówczas młodszy z gości z twarzą wesołą powtórzył
1333   2,  19 |                 Naówczas młodszy z gości z twarzą wesołą powtórzył
1334   2,  19 |                  twarzą wesołą powtórzył z wolna modlitwę dziękczynną
1335   2,  19 |         odpowiedział gość - i tego my, a z nami już większa część ludów
1336   2,  19 |               tego, iż wszystko zło szło z naprawy Niemców, z którymi
1337   2,  19 |                  szło z naprawy Niemców, z którymi się kneziowie wiązali.~-
1338   2,  19 |                  to jest - dodał starszy z gości - i niektórzy kneziowie,
1339   2,  19 |          kneziowie, jak wasz, łączyć się z nimi zapragnęli, aby pokój
1340   2,  19 |                  plemiona nasze powiązać z sobą dla oparcia się Niemcom...
1341   2,  19 |            Polanie także do tego związku z czasem przystąpić byli powinni:..
1342   2,  19 |               potem, co uczynił Chwostek z kmieciami i ze stryjami
1343   2,  19 |                  przeciw swoim a trzymał z nimi.~Wieczór piękny z izby
1344   2,  19 |           trzymał z nimi.~Wieczór piękny z izby ich potem wyzwał, poszli
1345   2,  19 |                 bardzo. Naówczas młodszy z gości tak mówić począł:~-
1346   2,  19 |                  się to stanie, bo idzie z potęgą wielką, nie będzie
1347   2,  19 |                stary wstał i podniósłszy z ziemi dwa patyczki złożył
1348   2,  19 |               odezwał się młodszy biorąc z poszanowaniem krzyżyk i
1349   2,  19 |                  co na dalekim wschodzie z wybranego narodu przyszedł
1350   2,  19 |                  Bóg narodził się światu z Dziewicy... w ubóstwie,
1351   2,  19 |               opiekuna, prostego cieśli, z rybakami i z pospólstwem,
1352   2,  19 |            prostego cieśli, z rybakami i z pospólstwem, a przecie czuli
1353   2,  19 |           osądzili i na takim oto krzyżu z drzewa przybili, powiesili,
1354   2,  19 |               Piastun słuchając, a drugi z podróżnych, trzymając ów
1355   2,  19 |                 Prosty człek pojął wiele z tych rzeczy, drugich nie
1356   2,  19 |               poczyna. Nie wiem, czy kto z moich przybędzie do mnie,
1357   2,  19 |                  nic, gromady kładły się z dala, lecz coraz nowe przybywały,
1358   2,  19 |           wszystkie miry i opola dokoła. Z wierzchołka grodu mógł Chwostek
1359   2,  19 |             waszego rozpoczyna się wojna z niemiecką niewolą. Znak
1360   2,  19 |              poczestne. Stoły postawiono z desek pod drzewami, z mięsiwem,
1361   2,  19 |         postawiono z desek pod drzewami, z mięsiwem, chlebem i korowajami
1362   2,  19 |        świątecznymi, a około nich kadzie z napojem, czerpaki i kubki.~
1363   2,  19 |              zachęcając Polanów, aby się z braćmi Morawcami i Czechy,
1364   2,  19 |                  naprzód co złe obalić i z korzeniem wywrócić, potem
1365   2,  19 |          Doszedłszy lat siedmiu, chłopcy z rąk matki i spod dozoru
1366   2,  19 |                  poszanowania, jaki ojca z synem łączyć powinien.~Tuż
1367   2,  19 |               starych, pod którymi stoły z desek zbite i szytymi ręcznikami
1368   2,  19 |                  biało ubranego chłopaka z długorozpuszczonymi włosami,
1369   2,  19 |            nazwisko, gospodarz młodszego z gości prosił, aby mu je
1370   2,  19 |                 we zwyczaju, i dał mu je z błogosławieństwem... Bóg,
1371   2,  19 |                 odezwał się Ścibor - ale z rodu ich pozostał Miłosz
1372   2,  19 |                 rodu ich pozostał Miłosz z synem, a co gorzej, dwaj
1373   2,  19 |                lat może wielu; wojna nie z jednym Chwostkiem, ale z
1374   2,  19 |                 z jednym Chwostkiem, ale z Niemcy, którzy w ich obronie
1375   2,  19 |                  siedział spokojnie... a z Niemcy gdy dla prawa naszego
1376   2,  19 |               westchnął każdy, bo go ona z chaty jego wyganiała, odbierała
1377   2,  19 |               zwołały kraj i każdy szedł z tym, że nie spocznie, dopóki
1378   2,  19 |                 Gdy tak gwarzyli starzy, z gaju sąsiedniego niewiasty
1379   2,  19 |             dziewczęta ozwały się chórem z pieśnią postrzyżyn, której,
1380   2,  19 |              uwity wedle zwyczaju wianek z ziół zdrowie dających i
1381   2,  19 |          postrzyżonemu. Spleciony on był z dziewięciosiłu, smlotu,
1382   2,  19 |         wszystkich razem prosił, by szli z nim na żalnik, duchy dziadów
1383   2,  19 |                 chować zaczęto.~Niektóre z gości, kubki z sobą przyniósłszy
1384   2,  19 |                  Niektóre z gości, kubki z sobą przyniósłszy z napojem,
1385   2,  19 |                kubki z sobą przyniósłszy z napojem, wylewali go na
1386   2,  19 |            niewiasty znowu nadciągnąwszy z dala zaśpiewały pieśń inną.~
1387   2,  19 |               nich zapasy nowe wynoszono z komory... i gwiazdy świeciły
1388   2,  19 |          świeciły na niebie, gdy ostatni z gości, pożegnawszy gospodarza,
1389   2,  19 |                  mówi, iż się to powraca z nawiązką, byle wojna przeszła!~
1390   2,  20 |          ROZDZIAŁ 20~My cofnąć się nieco z powieścią naszą musimy.~
1391   2,  20 |              albowiem pradziada pradziad z tą umiejętnością tu przywędrował
1392   2,  20 |               znaleźli, Mirszowie i żyli z gliny i ze swej sztuki.~
1393   2,  20 |                  lepić i kręcić, bo miał z czego tyć pod dostatkiem.
1394   2,  20 |                bo je lubił i pysznił się z niego. W piecu u niego,
1395   2,  20 |              chałupy, w której mieszkał, z komorami pełnymi dobra i
1396   2,  20 |              bardzo. Szopa była, prawda, z chrustu pleciona, a gliną
1397   2,  20 |                co pieca nie wytrzymawszy z rysą z niego wyszło.~Żale
1398   2,  20 |                  nie wytrzymawszy z rysą z niego wyszło.~Żale i popielnice
1399   2,  20 |                  wyboru, a na niektórych z nich, jak to zwyczaj na
1400   2,  20 |               rysować, zdawało się, że i z zamkniętymi oczyma mógł
1401   2,  20 |                nie omieszkiwał, bo go tu z innych krajów jeszcze przynieśli
1402   2,  20 |            najmłodsza, Mila, starsze już z domu powychodziły.~Żony
1403   2,  20 |                robocie siadał zgarbiony, z siwym włosem, z rękami zapracowanymi,
1404   2,  20 |               zgarbiony, z siwym włosem, z rękami zapracowanymi, wpatrzony
1405   2,  20 |                   ludzie mu się kłaniali z daleka. Utrzymywali wszyscy,
1406   2,  20 |                  tylko garnki lepił, ale z duchami miał zażyłość i
1407   2,  20 |            rozpleść i rozgnieść, i dobyć z niego, co mieściło. Często
1408   2,  20 |                 Mirszowej, często ludzie z daleka nawet tu garnki kupowali,
1409   2,  20 |                 począwszy od takiego, co z piaskiem był gnieciony,
1410   2,  20 |                nich. Ledwie że nie gadał z nimi. Choć tam sobie z niego
1411   2,  20 |             gadał z nimi. Choć tam sobie z niego szydzono może, on
1412   2,  20 |                 wprzódy, niżeli się miry z kneziem zadarły, jakoś po
1413   2,  20 |                  to nie wiadomo dlaczego z dawna polubił. Wyrosłe było
1414   2,  20 |                 kilkoro go otaczało. Gdy z konia zsiadł, zaraz mu go
1415   2,  20 |                wieżę nad Gopłem i knezia z nią? - zapytał Mirsz - bo
1416   2,  20 |                 domieszawszy, garnek się z niej ulepi. Poszukajcie
1417   2,  20 |                  przewoźnik pot otarłszy z czoła ręką wody zaczerpnął,
1418   2,  20 |               znowu, a po chwili wyniósł z szopy syn miseczek kilka
1419   2,  20 |         pieniądze, choć ich nie robiono. Z dawna przywozili je i przynosili
1420   2,  20 |         pieniążki krążyły między ludźmi. Z Winedy je też tu przywożono.
1421   2,  20 |               blaszek srebrnych i chciał z nich dać jedną staremu,
1422   2,  20 |                  towarzyszki zerwały się z siedzeń swoich, nie mogąc
1423   2,  20 |                  a tuż Doman podbiegłszy z ziemi ją podnosił wziąwszy
1424   2,  20 |          rozpaczliwy cofnął się i stanął z dala. Chwilę trwało milczenie,
1425   2,  20 |             zaczął płonąć jaśniej; Dziwa z trwogą ciągle patrzała na
1426   2,  20 |               poprawiła wianek i włosy - z wolna uchyliła oponę i wyszła.~
1427   2,  20 |                  na nią u kręgu kamieni. Z dala go zobaczyła, blady
1428   2,  20 |             dawne życie świeciło.~Powoli z obawą zbliżyła się ku niemu
1429   2,  20 |               będę. Porwać się dać i żyć z wami nie mogłam. Dawno,
1430   2,  20 |            rozdrożu u świętych kamieni i z duchami rozmawiać?~- Duchy
1431   2,  20 |               niej, ona się cofnęła, ale z oka go nie spuszczała. Człowiek
1432   2,  20 |              umierać nie boję - dodała - z duchami pójdę błądzić po
1433   2,  20 |                ważyłbym się porwać, choć z chramu, i dał pokaleczyć,
1434   2,  20 |                 może!~Gdy tak rozmawiali z sobą, on się skarżył, ona
1435   2,  20 |               Sama nie wiedziała, co się z nią stało, a ulękła się
1436   2,  20 |              Idźcie, proszę - ozwała się z wysiłkiem wielkim, głosem
1437   2,  20 |                 stał, zerwał liści kilka z drzew, wziął je w usta,
1438   2,  20 |           Postrzegłszy Domana zerwał się z rzeźwością młodzieńczą,
1439   2,  20 |                  rzekł chłopak - mówiłem z nią, a zemsty nie żądam.
1440   2,  20 |             wszystkich palcach, niektóre z oczkami, pod szyją miała
1441   2,  20 |               potrzeba, młoda gospodyni, z komory uchyliwszy trochę
1442   2,  20 |               coraz to na młodego żupana z ukosa.~- Wziąłbyś mnie sobie -
1443   2,  20 |                Mirsz stary córkę wywołał z komory i pogroził jej palcem.~
1444   2,  20 |                  na takich ludzi? On nie z takich, co garnki robią,
1445   2,  20 |             takich, co garnki robią, ale z tych, co je tłuką, tobie
1446   2,  20 |               precz szedł sobie - wstała z kamienia, wysunęła się drugą
1447   2,  20 |                 drugą stroną chramu, aby z nim nie spotkać u wyjścia.
1448   2,  20 |                 rzuciła się go podsycić. Z chramu się rozchodzili ludzie
1449   2,  20 |                  chodzącego Domana, kury z dala kręcił się między gromadami
1450   2,  20 |                   Nie wiedział, co robić z sobą.~Wizun, który się między
1451   2,  20 |              swej wierzbie, wychylił się z niej.~- Przez cały biały
1452   2,  20 |              Wskazał ręką na drzwi.~Mila z dala poznała czółno i przybywającego,
1453   2,  20 |                   powoli ściągnęła torbę z pleców, siadła na ziemi
1454   2,  20 |                ziemi u przełazu, poczęła z węzełków dobywać ziół i .
1455   2,  20 |             Przyjął go, począł pić. Mila z sercem bijącym patrzała
1456   2,  20 |             cicho. Nad wieczór burza się z wichrem zerwała straszna.
1457   2,  20 |             samym końcu odezwał się głos z okienka:~- Swaty trzeba
1458   2,  20 |                prosić, inaczej nie pójdę z domu, nie pójdę inaczej!~
1459   2,  20 |                  mi swatów nie odpędzili z grochem, tobym wam ich przysłał.~-
1460   2,  20 |               płoną, na wojnę muszę. Jak z wojny powrócę, to ci przyślę
1461   2,  20 |              sokole jedyny, wróć mi cały z wojny! W oknie siedzieć
1462   2,  20 |             niebo patrzeć i płakać, póki z wojny nie wrócisz, póki
1463   2,  20 |              patrzał na łuny, stała Mila z rękami załamanymi i płakała
1464   2,  21 |            równych wzrostem stało. Widać z nich było, spojrzawszy,
1465   2,  21 |               nich było, spojrzawszy, że z obcego przybyli kraju. Suknie
1466   2,  21 |             przybyli kraju. Suknie mieli z sukna cienkiego i inaczej
1467   2,  21 |               ściskali. W dłonie plasnął z przestrachem.~- Kto was
1468   2,  21 |                drzwi i wpadła biała pani z krzykiem, ze łzami, z radością
1469   2,  21 |               pani z krzykiem, ze łzami, z radością i rozpaczą.~- Dzieci
1470   2,  21 |                   kto wie, co się stanie z nami, niechbyście się choć
1471   2,  21 |                  ojca, matki, zostaniemy z nimi i krwi się kmiecej
1472   2,  21 |               była i ciemności; patrzeli z wieży, tylko zorza po słońcu
1473   2,  21 |                zakryła.~- Pastuchy ogień z chrustu zapalili... - rzekł
1474   2,  21 |                   drugi, trzeci...~Stosy z kolei zapalały się po górach,
1475   2,  21 |              kupa łuczywa, pachołki wnet z węglami i żagwiami przybiegli,
1476   2,  21 |              chłopców i poczęła schodzić z wieży. Dzieci za nią szły
1477   2,  21 |                  obejrzał ponuro, plunął z wieży na świat i poczuł
1478   2,  21 |                  miecze pochować. Obu im z oczów ciekły łzy, ale matka
1479   2,  21 |                 niedźwiedź, gdy go ruszą z łożyska.~Biała pani wyszła
1480   2,  21 |                zarzuciła na siebie.~- Ja z wami - rzekła - aż do brzegu
1481   2,  21 |                  siędziecie na konie, ja z wami...~Po jednemu wzięła
1482   2,  21 |                 do dziada i przybywajcie z odsieczą. Śpieszcie...~Tu
1483   2,  21 |                Mucha i drugi silny chłop z wiosłami w nim siedzieli.
1484   2,  21 |                 za nią, Chwostek patrzał z brzegu, czółen popłynął...~
1485   2,  21 |              spokojnie, rankiem strażnik z wieży nie zobaczył nic jeszcze.
1486   2,  21 |                 wszyscy na nogi, czeladź z szop, pachołkowie z legowisk
1487   2,  21 |              czeladź z szop, pachołkowie z legowisk pod okopem, smerdowie
1488   2,  21 |           legowisk pod okopem, smerdowie z przyzby na przedsieniu.
1489   2,  21 |                było. Majaczało pod lasem z jednej i z drugiej strony
1490   2,  21 |           Majaczało pod lasem z jednej i z drugiej strony coś jakby
1491   2,  21 |         ogromnego; jak smok dźwigało się z wolna i toczyło po ziemi.~
1492   2,  21 |              drabiny, na dachy... i kneź z żoną wyszli na przedsienie.
1493   2,  21 |               stały gromady, które nagle z niego się wyroiły.~- Kmiecie
1494   2,  21 |                 sunęły, powiększały. Las z głębin swych wyrzucał lud
1495   2,  21 |                  chwilami dochodził gwar z daleka, jakby jezioro mruczało.
1496   2,  21 |                 ogień podłożył, a ludzie z mostu uciekać zaczęli do
1497   2,  21 |                 zapadł i obalił prędzej. Z trzaskiem zaczął padać do
1498   2,  21 |            plusnęło coś a znikło. Znosek z postrzyżoną głową, z wystrzelonym
1499   2,  21 |              Znosek z postrzyżoną głową, z wystrzelonym okiem, leżąc
1500   2,  21 |                   rękami wodę rozgarniał z wolna i płynął. Czółenko