Tom,  Rozdzial

1501   2,  21 |                kryje lasy i pola. Patrzą z wałów we mgły i nic nad
1502   2,  21 |             rzuca na lasy.~Ludzie patrzą z wałów, mur stoi przed nimi,
1503   2,  21 |          jeziorze, a owo ci, co na zamku z Myszkami byli... czereda
1504   2,  21 |                zamruczał i zszedł powoli z drabiny. Tu smerdowie pijani
1505   2,  21 |               ale blady chodzi jak trup.~Z tamtej strony dziwnie, ani
1506   2,  21 |            drudzy u brzegu tratwy wiążą. Z tej strony łuki i proce
1507   2,  21 |                 niebie. Myszkowie wołają z dala:~- Ot tobie dzień ostatni,
1508   2,  21 |               czółna się gromadzą, jakby z ziemi rosły, ludzie się
1509   2,  21 |                 spuścili i płyną, czółen z czółnem, gąska z gąską powiązane,
1510   2,  21 |                  czółen z czółnem, gąska z gąską powiązane, szeregiem
1511   2,  21 |             krucze ze stołba zerwało się z wrzaskiem i uniosło w obłoki.
1512   2,  21 |               strzały. Kamienie posypały z obu stron. Na dół toczą
1513   2,  21 |             głazy i belki, ludzi ciągnąc z sobą do jeziora, a co pluśnie
1514   2,  21 |              chłonie uciekające gromady.~Z wrzaskiem strasznym załoga
1515   2,  21 |                załoga wbiegła w podwórze z wałów wyparta. Nacisnęli
1516   2,  21 |                 się na drabinę, a tu już z góry ciągną ją do wnętrza
1517   2,  21 |              izbie postawiła żółty dzban z miodem zatrutym, ale Myszko
1518   2,  21 |                ginie. Kamienie się sypią z góry i gniotą. Odstąpili
1519   2,  21 |                płomienie. Jeszcze ludzie z nich nie pośpieli wyratować,
1520   2,  21 |           starszyzną radzić poszła. Szli z podwórza na odległy wzgórek.
1521   2,  21 |                 Chwostka psy powywlekały z ziemi na poły i poszarpane,
1522   2,  21 |                 śmierć, zbezczeszczone i z padłym zwierzem razem zmieszane.
1523   2,  21 |          Wzdrygnęli się idący.~- Ostatni z ich rodu! - zawołał Myszko. -
1524   2,  21 |              unosząc się nad nimi, duchy z sobą wyprowadzały.~Z górnych
1525   2,  21 |               duchy z sobą wyprowadzały.~Z górnych wieży połaci patrzały
1526   2,  21 |                    daleko od wieży, gdyż z niej ciągle strzały, kamienie
1527   2,  21 |                   Co począć ze stołbem i z nimi? Ogniem ich nie pożyć,
1528   2,  21 |                nas, by im nie dać wyleźć z jamy.~Stało się, jak rzekli,
1529   2,  21 |                 jadła, gdy gromada ludzi z bliskiego wyjechała lasu,
1530   2,  21 |                  około spalonego grodu i z wolna podjechała ku starszyźnie.
1531   2,  21 |                  Bumira i innych, którzy z Leszkami trzymali i do ich
1532   2,  21 |              Bumir przyjechawszy blisko, z konia nie zsiadł, skinął
1533   2,  21 |                 Pogorzeliskoście zrobili z kneziowskiego dworu - rzekł
1534   2,  21 |             drugiego kneziem.~- Ano, nie z waszych! - rzekł Myszko -
1535   2,  21 |            waszych! - rzekł Myszko - nie z tego rodu, który nas chciał
1536   2,  21 |                nas chciał zaprząc i orać z nami... Nie!... znajdziemy
1537   2,  21 |                 pod wieżą, aż wyzdychają z głodu.~Bumir stał na koniu,
1538   2,  21 |                nas iść niedaleko...~- To z tymi my na oszczepyśmy równi -
1539   2,  21 |                ano, nie wyzywajcie wilka z lasa!... siedźcie spokojnie!
1540   2,  21 |               słowem tu przyszedłem, nie z kamieniem - począł - nie
1541   2,  21 |                    począł - nie biję się z wami. Mówię wam tylko -
1542   2,  21 |               więcej chcecie?~- Puśćcież z wieży i tego, co go tu głodem
1543   2,  21 |           chcecie - począł Bumir, ciągle z konia mówiąc i ku wieży
1544   2,  21 |                  drudzy. - Miłosz siedzi z synem spokojny, wam się
1545   2,  21 |          drewnianej zasuwie i rechotanie z wieży słyszeć się dało,
1546   2,  21 |                  słyszeć się dało, a tuż z okna zaszumiała strzała
1547   2,  21 |               który ją wyrwał i odrzucił z pogardą.~- Ród jaszczurczy! -
1548   2,  21 |              jaszczurczy! - wołał Chwost z góry. - Psy wściekłe - łajał
1549   2,  21 |      homerycznymi nawzajem obrzucali się z obu stron.~- Bumir! - zawołał
1550   2,  21 |             plugawa wygubi!~Zawrócił się z koniem przybyły. Myszko
1551   2,  21 |                  patrzał nie spuszczając z oczów. - Słuchajcie rady
1552   2,  21 |                  obronie Chwosta, jeżeli z was jeden wstanie, nie zostawimy
1553   2,  21 |                  i wołanie słychać było, z wolna zawrócili konie i
1554   2,  21 |                  tą kupą stali smerdowie z kijami i nakazywali ciszę,
1555   2,  21 |                Jęki i płacz słychać było z wieży. Z ran przy oblężeniu
1556   2,  21 |              płacz słychać było z wieży. Z ran przy oblężeniu zadanych
1557   2,  21 |                   Leżały już trzy trupy, z którymi nie wiedziano, co
1558   2,  21 |              otworem górnym rzucić precz z wieży, a ciała te, padające
1559   2,  21 |             Starte ziarno na kaszę mogło z wodą służyć za posiłek głodnym.
1560   2,  21 |                wieżę, mało co kto porwał z sobą, chleba i placków kawałki
1561   2,  21 |                 gdzie znalazły. Studnia, z której czerpać musiano,
1562   2,  21 |    niebezpieczeństwie, otrząsali niewolę z karków i mruczeli. Widać
1563   2,  21 |                  i napoju, a kij smerdów z trudnością mógł im nakazać
1564   2,  21 |              spokojnie piwo przywiezione z kadzi czerpali i nim siebie
1565   2,  21 |                  posłanie. Spotykali się z żoną milczący, nie mówiąc
1566   2,  21 |                  Brunhilda naradzała się z Muchą, kneź, gdy mu milczenie
1567   2,  21 |             sługę na stronę i radził się z nim.~Mrok padał, gdy Mucha
1568   2,  21 |        skwapliwie głodni, i w chwilę nic z niej nie pozostało; przez
1569   2,  21 |               ciężkim, który ich rzucał, z którego jakby się porywać
1570   2,  21 |                 Mucha spuścił się ku nim z łuczywem w ręku, obszedł
1571   2,  21 |           których się pozbyła Brunhilda. Z góry ściągnięto kilku na
1572   2,  21 |              ludźmi siedzieli u ogniska, z dala na stołb poglądając,
1573   2,  21 |                straży chodzili. Niekiedy z górnej połaci na upatrzonego
1574   2,  21 |                zawarczał kamień ciśnięty z procy i kaleczył, rył się
1575   2,  21 |                 dnia około południa głos z okna począł wołać pod wieżę.
1576   2,  21 |                do góry, patrząc ku oknu. Z wieży rozległ się śmiech
1577   2,  21 |               rozległ się śmiech i razem z otworu ogromny głaz padł
1578   2,  21 |                poczęto śpiewać pieśni, a z góry klątwami je przerywano.
1579   2,  21 |              przywlókł się mały człeczek z głową postrzyżoną i okiem
1580   2,  21 |            głodny. Przysiadł sobie razem z psami na pagórku śmiecia -
1581   2,  21 |                po nie dogryzionej kości, z której on z rozkoszą resztki
1582   2,  21 |           dogryzionej kości, z której on z rozkoszą resztki szpiku
1583   2,  21 |                 patrzali na jezioro, gdy z jednego otworu na wieży
1584   2,  21 |             głęboko i poszarpała gardło, z każdym słowem krew płynęła.
1585   2,  21 |          wyrzucić. Czwartego dnia smerda z górnego okna wysunął głowę
1586   2,  21 |               bezcześcić. Odpowiadali mu z obozu śmiechami.~- Psi synu! -
1587   2,  21 |                razy głos straszny, jakby z nim życie uciekało, przeszył
1588   2,  21 |             chwilę i powracały dobijając z drugiej strony. Myszkowie
1589   2,  21 |            obuchami padły wrota w głąb i z głuchym grzmotem stoczyły
1590   2,  21 |          gnijących; rusztowanie i belki, z którymi runęli, przybiły
1591   2,  21 |                  ciała, Chwostka i żony, z głodu czy od trucizny zmarłych,
1592   2,  21 |                 Zbuntowanemu znać ludowi z górnej połaci pułap ciśnięto
1593   3,  22 |        Piastunowego dworka, chcąc go też z sobą na naradę powołać.~-
1594   3,  22 |                dobry czas, a pośpieszali z wyborem wodza... Niemców
1595   3,  22 |             wodza nam braknie... Stójmyż z sobą po bratersku za jedno...
1596   3,  22 |                ledwie ostygłe, sterczące z nich belki czarne, krwią
1597   3,  22 |               ziemia, opustoszała wieża, z której trupy pozrzucano
1598   3,  22 |                  przybywali. Jedni stali z końmi, czekając, rychło
1599   3,  22 |                ale nie wszyscy za nimi i z nimi trzymali.~- Choć to
1600   3,  22 |               syn, i innych wielu, nawet z kończyn ziemi i z puszcz
1601   3,  22 |                  nawet z kończyn ziemi i z puszcz a lasów, upatrywano
1602   3,  22 |               mówi niewiele i nie trzyma z nikim, tylko dla gromady
1603   3,  22 |            Najsędziwszy wiekiem był Żuła z rodu Jaksów, kmieć bogaty,
1604   3,  22 |                  się także dosyć i stali z kmieciami na równi w prawie,
1605   3,  22 |                też milczący stary Miłosz z oślepionym Leszkiem, którego
1606   3,  22 |              drogo za swą krew zapłacił. Z nim trzymali Bumiry i wielu
1607   3,  22 |              Myszka wybrać - rzekł jeden z ich drużyny - Myszka z krwawą
1608   3,  22 |             jeden z ich drużyny - Myszka z krwawą szyją. Przecie już
1609   3,  22 |                drugi - czemu nie jednego z Kaniów? Ci też oszczepem
1610   3,  22 |               ich! Mścić się będą! Precz z nimi!...~Od słowa do słowa,
1611   3,  22 |                 słowa do słowa, rody się z sobą w kole ujadać zaczęty;
1612   3,  22 |                 jezioro uprowadziła, aby z odsieczą naśpieszali. Do
1613   3,  22 |                 mieli o posiłki, wtargną z nimi prędko, bo ich długo
1614   3,  22 |                 często drzewko wyrwawszy z korzeniem żgał nim jak drugi
1615   3,  22 |          dzielnością dokazał. Znano go i z nienawiści ku Niemcom, bo
1616   3,  22 |          nadchodziła. Poczęto się ruszać z koła. Jedni po dworach pojechali
1617   3,  22 |                  dworach pojechali nazad z niczym, drudzy się na grodzisku
1618   3,  22 |             Wisza inni, Dobka wreszcie i z dziesięciu jeszcze stawiono.
1619   3,  22 |      porozpraszali się wszyscy, nieradzi z siebie, nieradzi z drugich,
1620   3,  22 |              nieradzi z siebie, nieradzi z drugich, gniewni, nachmurzeni,
1621   3,  22 |               pokwapili, może byście nam z sobą zgodę przynieśli. Pszczoły
1622   3,  22 |                  grodzie ja, ubogi człek z małym głosem, nic bym nie
1623   3,  22 |                  kark siędzie.~Nazajutrz z rana i Doman podjechał do
1624   3,  22 |                  Doman podjechał do wrót z pokłonem, bo starego wszyscy
1625   3,  22 |                Wtem się głos dał słyszeć z boku piskliwy:~- I gdyby
1626   3,  22 |                  się.~- A ty na wiec czy z wiecu? - rzekł szydersko
1627   3,  22 |               stało króla... Mrówczy pan z dębu spadłszy zabił się,
1628   3,  22 |                nalegali na Piastuna, aby z nimi nazajutrz na wiec jechał. -
1629   3,  22 |              Zgody nie było... Leszkowie z jednej, Myszki z drugiej
1630   3,  22 |               Leszkowie z jednej, Myszki z drugiej strony przewodzili.
1631   3,  22 |                 Pozdrawiam was, ojcze. - Z wiecu wracacie?~- Tak ci
1632   3,  22 |                 wracacie?~- Tak ci jest, z wiecu jadę... - westchnął
1633   3,  22 |                    Wiadro próżne - rzekł z goryczą Krwawa Szyja - nie
1634   3,  22 |                 góry podnosząc Myszko.~I z tym, jakby zagniewany, odjechał.~
1635   3,  22 |                  powiadano, rozszedł się z niczym lub gorzej jeszcze,
1636   3,  22 |             popowracali wrogami, w sercu z żalem i nienawiścią. Myszkowie
1637   3,  22 |             Leszki po cichu cieszyli się z wszystkiego, bo niejeden
1638   3,  22 |                 piwa i miodu i wieźli je z sobą dla częstowania. Tak
1639   3,  22 |                  koło zasiąść miało, gdy z dzidą w ręku nadciągnął
1640   3,  22 |             przybywać się zdawał znużony z drogi dalekiej.~Starzec
1641   3,  22 |              zgody nakłoni.~Więc gdy się z dala ukazał, i Myszkowie,
1642   3,  22 |           przystąpili, wystawiono niecki z mięsiwem i chlebami i napój,
1643   3,  22 |                  i częstować się poczęli z dobrą myślą. Dzień też był
1644   3,  22 |                wam prawdę przyniósł, nie z siebie, ale z tego źródła,
1645   3,  22 |             przyniósł, nie z siebie, ale z tego źródła, skąd ona płynie.
1646   3,  22 |                  biedy uratowali. Wracam z niej właśnie. Byłem daleko,
1647   3,  22 |            Porewita o czterech obliczach z piątym na piersi, Światowida,
1648   3,  22 |            przebywać musisz, a do każdej z nich pukać i prosić się,
1649   3,  22 |             Kontyna stoi na podwyższeniu z trojgiem wrót w tynach,
1650   3,  22 |                  tynach, co ją otaczają, z których dwoje się tylko
1651   3,  22 |              bogowie drudzy we zbrojach, z mieczami... Tamem ja naprzód
1652   3,  22 |                  my mało możemy... Jedni z nas już się Niemcom poddali
1653   3,  22 |               Niemcom poddali i trzymają z nimi; drudzy z sąsiady braćmi
1654   3,  22 |                  trzymają z nimi; drudzy z sąsiady braćmi wojują, inni
1655   3,  22 |              świątyni, spotykali się tam z Serbami i Ludkami, i Dulebami;
1656   3,  22 |             plemionami jednej mowy, pili z nimi z czary razem, chleb
1657   3,  22 |                 jednej mowy, pili z nimi z czary razem, chleb łamali,
1658   3,  22 |                na starego szemrali.~Wtem z tyłu poczęty niecierpliwie
1659   3,  22 |               ale zaledwie to posłyszano z przeciwnego końca, zerwała
1660   3,  22 |             wodza.~Tuż najpokorniejszego z Leszków wywoływać zaczęto,
1661   3,  22 |         narzekała na drugich. Wizun stał z boku na swej dzidzie oparty
1662   3,  22 |             przypadł człowiek w koszuli, z dala już ręką coś ukazując
1663   3,  22 |                ku niemu. Zsunął się wtem z konia wołając głosem wielkim:~-
1664   3,  22 |              wielkim:~- Synowie kneziowi z Pomorcami i Kaszubami a
1665   3,  22 |             stanąwszy na stronie; im się z synami Chwostka łatwiej
1666   3,  22 |            zbierać... nazajutrz wszyscy, z czym kto ma, tu nad Gopło,
1667   3,  22 |               też już koni, chwytając je z paszy i od wozów, kto co
1668   3,  22 |                  noc zapadła, w stronie, z której się spodziewano najazdu,
1669   3,  22 |                wroga ruszyła wszystkich, z odleglejszych też osad szły
1670   3,  22 |              kijem musiał. Myszków sługi z Leszkami stać obok nie chcieli.
1671   3,  22 |              nieco u jeziora położył się z ludźmi w gaju, aby nocą
1672   3,  23 |              ROZDZIAŁ 23~Wrócili wysłani z tym, że Niemców nie opodal
1673   3,  23 |             naszli na cały obóz niewiast z dziećmi, starców i niedołężnych,
1674   3,  23 |                  starców i niedołężnych, z trzodami i dobytkiem, którzy
1675   3,  23 |                 których gromady ciągnęły z Pomorcami, schronionych
1676   3,  23 |           schronionych płoszyły.~Pomorcy z Niemcami szli pustosząc
1677   3,  23 |            zemsty budziły.~Zbiegi mówiły z przerażeniem o ludziach
1678   3,  23 |                  tymi stali jak za murem z żelaza.~Dobkowi serca przybyło
1679   3,  23 |            wiązać i dobijać potrzebował.~Z tych zbiegów złapanych w
1680   3,  23 |        odpoczywali bezpieczni. Gęsty las z jednej strony dozwalał się
1681   3,  23 |                Lud tam się do nich kupił z całego wendyjskiego wybrzeża
1682   3,  23 |             miecze, sukna i towary idące z południa, wschodu i zachodu.
1683   3,  23 |             Ludzie Dobkowi podpełznąwszy z przerażeniem poznawali swoich
1684   3,  23 |                 przemówiwszy się porwało z ziemi i cisnęli się na siebie,
1685   3,  23 |                 gniotąc i tarzając. Inni z nich stroili śmiechy. Czasem
1686   3,  23 |           bartnik na drzewa łazić umiał, z wierzchołka starej sosny
1687   3,  23 |                 ucieczki.~Stało się tak; z jednej tylko strony od pola
1688   3,  23 |               dany dopiero znak zabiec i z tej strony mieli ludzie,
1689   3,  23 |              ludzie, aby nikt nie uszedł z życiem.~Jedną część oddzielił
1690   3,  23 |                  przemyślny Dobek stanął z mieczem na przedzie i od
1691   3,  23 |                  śmiechy szły górą.~Wtem z lasu posypali się Polanie
1692   3,  23 |          rozpoczynała okrutna. Jeńcy też z okrzykiem ruszyli zbrojąc
1693   3,  23 |                ani jego kmiecia drużyna.~Z góry spostrzegli Niemcy,
1694   3,  23 |                 konie u szałasu stały, i z nimi co tchu i siły uciekać
1695   3,  23 |             świat się narodzili, szaleli z radości całując zbawców
1696   3,  23 |                  część wybito po drodze.~Z północy skończyło się wszystko,
1697   3,  23 |              Dobek leżał pod dębem i pot z czoła ocierał. Kazał wnet
1698   3,  23 |              wnet stanice bogów powbijać z dzidami na placu, rozpalić
1699   3,  23 |         Niewiasty, starcy, dzieci, które z pęt uwolniono, stali u ogni
1700   3,  23 |                  czy między nimi się kto z dowódców i znaczniejszych
1701   3,  23 |         powrozami do krwi pokrępowano, a z ran broczyli posoką.~A gdy
1702   3,  23 |              starał. Wyciągniono go wnet z kupy za nogi - aż gdy twarz
1703   3,  23 |                ojca naszego, łamał chleb z nami, a poznawszy kraj,
1704   3,  23 |            krzyknął porywczo: - Na gałąź z nim!~Lecz Ludek wstrzymał.~-
1705   3,  23 |              silny. Niech żywie, śmierci z mojej naprawy dlań nie chcę,
1706   3,  23 |                  zdrady, bo go kneziowie z sobą gwałtem pochwycili
1707   3,  23 |         dziękczynne za zwycięstwo.~Stosy z trupami, do których drew
1708   3,  23 |              gromadziła łup, rozkładając z osobna tarcze, odzieże,
1709   3,  23 |                  łupieski żołnierz niósł z sobą dużo wszelkiego mienia
1710   3,  23 |              znajdą tak łatwo, a Niemców z dala sprowadzić nie będą
1711   3,  23 |                 łupiąc po drodze, wieźli z sobą nawet beczki z miodem
1712   3,  23 |               wieźli z sobą nawet beczki z miodem i piwem, pobrane
1713   3,  23 |       podziękowawszy wybawcom, zabrawszy z trzód, co kto poznał za
1714   3,  23 |       przyprowadzić przed siebie Henga i z litości go nakarmiwszy,
1715   3,  23 |           nakarmiwszy, badać zaczął wraz z Dobkiem. Posądzano bowiem
1716   3,  23 |                  niż się przyznawał. Nic z niego jednak prawie dobyć
1717   3,  23 |                  postarano.~Puszczono go z tym nazad. Dobek szedł ze
1718   3,  23 |                 ich zmuszać do wstawania z ziemi. Straszny był widok
1719   3,  23 |              pieszo, otoczywszy konnymi, z rękami w tył powiązanymi,
1720   3,  23 |                granicy szedł, Wiszów syn z jeńcami powracał i z dobrą
1721   3,  23 |                 syn z jeńcami powracał i z dobrą wieścią - niewolników
1722   3,  23 |            bardzo się przydało.~Wszędzie z radością wielką witano tego
1723   3,  23 |            mirową, od której trzymał się z dala.~Stary uśmiechał się
1724   3,  23 |                  wyniesienie, a łagodnie z niego poczynał. Szło tylko
1725   3,  24 |                  ROZDZIAŁ 24~Korzystając z uspokojenia Doman się do
1726   3,  24 |                  najliczniejszych gości. Z obu stron przygotowania
1727   3,  24 |               bronili bardzo... Poszłaby z nim, ale - brał inną. Taka
1728   3,  24 |                że psotnik, nic dobrego, "z dziewcząt robił mężatki",
1729   3,  24 |                  dobyła placka kawałek i z rozkoszą do ust poniosła
1730   3,  24 |         smutniejąc nagle i głową wahając z jednego ramienia na drugie. -
1731   3,  24 |               zielu znała, wiedziała, co z nim robić, o! o! nosiłam
1732   3,  24 |                     Kneź szczuł sobakami z podwórza, bo młode ściskał,
1733   3,  24 |             mogła, dziewczę ją podniosło z ziemi. Podparła się na kiju,
1734   3,  24 |              sześć, wszystko krewniaczki z okolicy, których się powstydzić
1735   3,  24 |                sześciu drużbów prowadził z sobą, wszystkich, jak jeden,
1736   3,  24 |                kmiecych synów dorodnych, z których każdy suknią, kołpaczkiem,
1737   3,  24 |               naprzód od dworu do dworu, z wieńcami i śpiewami, wedle
1738   3,  24 |         niewiasty śmiejąc się i żartując z narzeczonej smutnej, w której
1739   3,  24 |                miała naprawdę zapłakane.~Z pieśnią się odbył taniec
1740   3,  24 |                   w której ciasto rosło, z pieśnią poczęto~lepić misternie
1741   3,  24 |              młodości, wesela, które się z tym dniem ofiary kończyło,
1742   3,  24 |          skończony, ulepiony, ustrojony, z nową pieśnią do pieca go
1743   3,  24 |            niesiono uroczyście, rzucając z nim razem kokotki z ciasta
1744   3,  24 |             rzucając z nim razem kokotki z ciasta urobione, ptaszki
1745   3,  24 |                domowych progach, źródle, z którego wodę czerpała, ogródku,
1746   3,  24 |          majowych.~Mili płynęły znów łzy z oczów, gdy jej kosy rozplatano.
1747   3,  24 |                   w kołpakach futrzanych z piórami, w pasach kowanych,
1748   3,  24 |              opończach suto bramowanych, z ręcznikami bogato szytymi
1749   3,  24 |               Konia pod sobą siwego miał z długą grzywą, okrytego suknem
1750   3,  24 |          błyszczący. Pas na nim cały był z kółek złocistych, pod szyją
1751   3,  24 |                  miecz, na głowie czapka z piórem i łańcuszkiem.~Na
1752   3,  24 |              dali. Doman wiele ich wiózł z sobą, a gdy z krasnej chusty
1753   3,  24 |                  ich wiózł z sobą, a gdy z krasnej chusty wysypał u
1754   3,  24 |                oczy. Były tam zamorskie, z dala przywiezione klejnoty,
1755   3,  24 |                pstre wstęgi, które tylko z Winedy dostawano, dokąd
1756   3,  24 |                 i naczyńko przezroczyste z drogiego kamienia, któremu
1757   3,  24 |                  dziwowali, bo było niby z lodu, a słońce na wskroś
1758   3,  24 |               blaszki, pióra i strzępki, z szytym ręcznikiem krasnym.~
1759   3,  24 |         świetlicy dwaj gęślarze i dudarz z kobzą - grajki weselne,
1760   3,  24 |               częstował i prosił, bracia z dzbankami chodzili i poili,
1761   3,  24 |               dni, gdy się jej ptaszkiem z chaty furknąć chciało, o
1762   3,  24 |                 mnie wiedzie, wianek mój z strumieniem płynie, kukułka
1763   3,  24 |            kukułka wróży na brzozie, łzy z oczów cisną się gorzkie...
1764   3,  24 |                 im korony na głowy, pili z kubka jednego, dłoń w dłoni
1765   3,  24 |           otoczyła czoło młodej, łzy się z jej oczów rzuciły żałosne,
1766   3,  24 |                ty psotniku, co ty robisz z ludzi, dziewicą szła z chaty,
1767   3,  24 |            robisz z ludzi, dziewicą szła z chaty, mężatką się zbudzi...
1768   3,  24 |               się do góry, chciałoby się z tobą tak uczepić której...
1769   3,  24 |                   dziewczęta, uciekajcie z drogi, chmiel idzie, pan
1770   3,  24 |                sam sobie do woli czerpał z kadzi, bo w taki dzień każdy
1771   3,  24 |                tych, co szli na Lednicę, z ciekawością zwracały się
1772   3,  24 |               wstawać miało, gdy ujrzano z pola spiesznym krokiem idącą
1773   3,  24 |                 zdyszana, poznano w niej z dala Jaruhę. - Co jej jest? -
1774   3,  24 |               inni - lubi piwo, a chmiel z nią czyni, co chce, gotowa
1775   3,  24 |             zawołał. - Jaruha przybiegła z wieścią, nawała Pomorców
1776   3,  24 |                od nich.~Doman też wypadł z chaty za rękę wiodąc Milę
1777   3,  24 |             biegł po siwego, Mila za nim z rozpuszczonym włosem, bez
1778   3,  24 |                  Czółen brakło. Niektóre z nich śmiało rzucały się
1779   3,  24 |                 zdradzić jej nie chciał, z synem tylko, zobaczywszy
1780   3,  24 |              Pomorców i Kaszubów leciała z tumanem kurzawy, pędząc
1781   3,  24 |             pędząc nad jezioro. Niekiedy z tego obłoku migały głowy
1782   3,  24 |                   stała otwarta i pusta. Z korowajem obłamanym na stole,
1783   3,  24 |            korowajem obłamanym na stole, z kadziami piwa i beczkami
1784   3,  24 |                  i uchodzących zdradzał.~Z dzikim wrzaskiem puścili
1785   3,  24 |              gęsto obsadzili najezdnicy.~Z Mirszowej chaty oberemkami
1786   3,  24 |                 nie myśleli - poczęli je z gniewem tłuc i o ściany
1787   3,  24 |           rozstępował się im tłum, a gdy z koni pozsiadali, szli z
1788   3,  24 |                  z koni pozsiadali, szli z dwornią do pustej chaty.~
1789   3,  24 |             dwornią do pustej chaty.~Oba z jasnymi włosy, twarzami
1790   3,  24 |                powrozie ciągniono starca z siwą brodą, który gęślę
1791   3,  24 |           czerpała chciwie resztki piwa, z zakątków dobywano poznajdywane
1792   3,  24 |                  kawałkami żelaza chłop, z oczyma zbielałymi przystąpił
1793   3,  24 |                  kopnął go nogą. Chciano z niego dobyć wieści o bogatym
1794   3,  24 |                 żywo, niech dusza wyleci z ciała, prędzej, dość się
1795   3,  24 |             Kolado! Kupało! pomóżcie jej z ciała.~Jakby nie czując
1796   3,  24 |                przyczołgał się do wiadra z wodą, nachylił je do ust
1797   3,  24 |                  Zamierzył się nań jeden z oszczepem i strzymał.~Ciągniono
1798   3,  24 |                piersi tkwił oszczep krew z niej stygnąca płynęła. Lice
1799   3,  24 |                  miała białe - życie już z niej uciekło. Doman zębami
1800   3,  24 |                czuć bólu.~Ludzie go wnet z konia ściągnęli, ale, rozerwawszy
1801   3,  24 |                  sznury, trupa pochwycił z sobą; chcieli mu go odebrać,
1802   3,  24 |                  go nie potrafili - padł z nim razem na ziemię.~Po
1803   3,  24 |              razem na ziemię.~Po sukni i z twarzy łatwo w nim zamożnego
1804   3,  24 |              zamożnego władykę poznali i z chaty wyszli doń synowie
1805   3,  24 |                  doń synowie Chwostka, a z nimi Niemcy, ciekawie obstępując
1806   3,  24 |                obstępując rannego.~Jeden z kneziów schylił się nad
1807   3,  24 |             uderzając, to naradzając się z sobą, a chcąc koniecznie
1808   3,  24 |                młody usta ścinał i słowa z niego dobyć nie było można~-
1809   3,  24 |          popatrzał obłąkanym wzrokiem.~- Z waszego rodu żaden u nas
1810   3,  24 |               wszystko. Związanego, wraz z innymi poprowadzono do brzegu,
1811   3,  25 |                 Stali na brzegu wszyscy, z chramu wybiegłszy, i Wizun
1812   3,  25 |                 siwowłosa Nenia, i Dziwa z twarzą bladą, i stróżki
1813   3,  25 |                 nie śmiał. Żaden jeszcze z najeźdźców nie ośmielił
1814   3,  25 |             milczał. Chcieli mu wyczytać z twarzy, co myślał - a twarz
1815   3,  25 |                twarz miał jakby zamarzłą z bólu i skrzepłą. Nie drgnął
1816   3,  25 |             dawał. Coś jasnego wystąpiło z fali i znikło. Poruszała
1817   3,  25 |            płynął powoli, osłabły. Wizun z pagórka zszedł i zbliżył
1818   3,  25 |                sukni, którą Wizun zwlókł z siebie, złożono na murawie -
1819   3,  25 |                  klęczał wciąż przy nim. Z dala przypatrywały się niewiasty.~
1820   3,  25 |                 Wizun, schylony nad nim, z wody go ocierał i dłońmi
1821   3,  25 |                  życie przywrócić mogło.~Z wolna topielec jakby ze
1822   3,  25 |              Wzięto go już nocą na nosze z gałęzi i niesiono do Wizuna
1823   3,  25 |                  gdy Wizun, który czuwał z oczyma wlepionymi w jezioro,
1824   3,  25 |              topieli... Posuwała się ona z wolna ku ostrowiu.~Płynął
1825   3,  25 |                Płynął ktoś od lądu, lecz z wolna, jakby go sama fala
1826   3,  25 |                fala niosła, bo wiatr dął z tamtej strony. Czasem czółenko
1827   3,  25 |                   gdzie dola wiodła. Tak z wolna, już nade dniem jasnym
1828   3,  25 |         podniosła, płachtę zgarnęła, kij z czółna dobyła i niepewnym
1829   3,  25 |               zaraz, podnosząc ręce szła z wolna ku niemu.~- Żywie,
1830   3,  25 |               zaczęła bić w czoło - sama z sobą biedujące, aby myśli
1831   3,  25 |               wodnice występować zaczęły z jeziora, wiatr zadął i pędził
1832   3,  25 |              Ruszyli się, zawyli i dalej z łupem pociągnęli, a trupy
1833   3,  25 |                  siadł czekać, ażeby sam z tego snu wyszedł. Niekiedy
1834   3,  25 |                  pozamykały i przyschły.~Z południa ciężkim westchnieniem
1835   3,  25 |            dopiero Wizuna mowa pamięć mu z wolna przywróciła. Ten jeść
1836   3,  25 |                  popłoch nagły, ucieczkę z Milą, pogoń za sobą, śmierć
1837   3,  25 |             wysiłek dla ocalenia i walkę z wodą, którą choć osłabły
1838   3,  25 |                  jak tonął i dobywał się z topieli, aż nareszcie u
1839   3,  25 |               chcieli - niech wezmą, kto z brzegu, bez głowy się nie
1840   3,  25 |          gorączkowym usypiał, budził się z krzykiem i drzemał znowu.~
1841   3,  25 |                 okienko, jak pierzchnęła z sieni.~- Dziwa! Dziwa! -
1842   3,  25 |               czyni sam! - odpowiedziała z dala chcąc ujść. - Staremu
1843   3,  25 |                stary go do łóżka położył z gorączką. Żal mu się go
1844   3,  25 |                  potem ujrzał osłabłym i z żalu może sam zapadł, skarżył
1845   3,  25 |                progach. Nagadać się było z kim, pobłąkać, choć ciasno,
1846   3,  25 |               okryta płachtami, do czego z dawna była przywykłą.~Ciekawość
1847   3,  25 |                 po wszystkich zakątkach. Z kolei siadała na łące przy
1848   3,  25 |                    rzekła oswoiwszy oczy z mrokiem, który w chacie
1849   3,  25 |                 was garnki pomywać, woli z założonymi rękami przy ogniu
1850   3,  25 |                  na ostrowiu musieliście z nią zrobić zgodę - zapytała~-
1851   3,  25 |                   Mało co ją widziałem - z pozorną obojętnością dodał
1852   3,  25 |                 mój smutek wezmą~I niech z nim ucieką...~- Albo i to...
1853   3,  25 |                 wam było nie spotkać się z sobą... a to się tobie blizna
1854   3,  25 |           świecie się włóczę... a ja się z takimi znam, co wiele mogą...
1855   3,  25 |                  Doman patrzał i słuchał z coraz większą uwagą. - Ja
1856   3,  25 |               mogła, i kawałka mięsa, bo z tego posiłek najlepszy...
1857   3,  25 |                  to być nie może.~Jaruha z ławki wstała, zbliżyła się
1858   3,  25 |            piosenkę nucić i wysunęła się z chaty wprost do kontyny.
1859   3,  25 |                siadła czatować na jednym z kamieni. Wiedziała, że tamtędy
1860   3,  25 |             siedzieć musiała, nim któraś z dziewcząt na pytanie odpowiedziała
1861   3,  25 |                rzuciło, ale stara weszła z wolna, na ziemi usiadła,
1862   3,  25 |                 wiązać zaczęła.~Milczała z początku, wpatrywała się
1863   3,  25 |                  Jaruha - ale trawa byle z ziemi wylazła, prędko rośnie...
1864   3,  25 |             zbierała, piosenki śpiewała, z ludzi się śmiała, w boki
1865   3,  25 |                 stał, poleciał za morze, z góry na ziele padł, dzióbem
1866   3,  25 |                 zamieszała się w stado i z ptastwem latała... A że
1867   3,  25 |            grządce różowiała..~Królewicz z ojcem idą do ogrodu... bieduje
1868   3,  25 |               siadła, płacze, płacze, aż z łez strumyk płynie. Myślała,
1869   3,  25 |            kamyka, a tu panna wykrzyka i z ziemi wstaje z suknią przydeptaną,
1870   3,  25 |                wykrzyka i z ziemi wstaje z suknią przydeptaną, bo ją
1871   3,  25 |                 doleczko... co ja pocznę z nim?~Na siódmy raz zeszły
1872   3,  25 |                 nie uradziły... Królewna z płaczu i ze wstydu się zachodzi.
1873   3,  25 |                 ropucha... spędzić mi ją z drogi...~Panna się odstąpiła
1874   3,  25 |             dokończyła - tak to będzie i z Domanem, próżno od niego
1875   3,  26 |            gromadę, wpadała druga, każda z nich coraz głębiej sięgała
1876   3,  26 |                   to znowu od wschodu... z prawej, to z lewej granicy,
1877   3,  26 |                  wschodu... z prawej, to z lewej granicy, gdzie się
1878   3,  26 |           zwoływała, radziła, swarzyła i z niczym precz jechała. Knezia
1879   3,  26 |     Niebezpieczeństwo gnało w lasy, głód z nich wyganiał; spasione
1880   3,  26 |              poznali w nich tych samych, z którymi tam biesiadowali.~
1881   3,  26 |                  stękaniu, wyszedł jeden z Myszków ku nim i w gościnę
1882   3,  26 |           ogniska zaprosił.~Zsiedli więc z koni i przyszli do gromady,
1883   3,  26 |                 się piwa napili.~Młodszy z nich, widząc zasępione twarze
1884   3,  26 |                 zamieszanie. Zrzuciliśmy z tego grodu plemię złe, które
1885   3,  26 |           Zaprawdę - odezwał się młodszy z gości - jest to wielkie
1886   3,  26 |              albo, jak Obodryci, trzymać z nimi przeciw swoim, lub
1887   3,  26 |                  rzekł Ścibor - iż każdy z nas chciałby nim być...
1888   3,  26 |             nękał.~Myślał trochę młodszy z gości.~- Jeżeli możniejsi
1889   3,  26 |                  między kmieciami jednym z najuboższych był.~Ponieważ
1890   3,  26 |           właśnie we wrotach stał, stado z pola wracające oglądając,
1891   3,  26 |            głowie.~Ścibor, Bolko i jeden z Myszków, przybywszy pod
1892   3,  26 |           Myszków, przybywszy pod wrota, z koni zsiedli i weszli do
1893   3,  26 |           chlebem się przełamiemy... Czy z dobrą przynajmniej jedziecie
1894   3,  26 |                   barci waszych patrząc, z nami nawet na radę iść nie
1895   3,  26 |             człek mały i ubogi.~Słowa te z jego ust posłyszawszy ci,
1896   3,  26 |                  ażebyście wy nie poszli z nami. Przybyliśmy tu po
1897   3,  26 |                  ukazał się Doman, który z Lednicy powracał.~Widać
1898   3,  26 |                 zaraz, dopytując, co się z nim działo, a jak od Pomorców
1899   3,  26 |               ono skończyło, gdy Pomorcy z Leszkami wpadli. Obnażył
1900   3,  26 |                 przy nim na ziemi spali. Z brzaskiem dnia po cichu
1901   3,  26 |               ręce.~- Ty musisz być dziś z nami - rzekli mu. - Gromada
1902   3,  26 |                   Niechaj i Doman jedzie z nami, aby okazał rany i
1903   3,  26 |                  rozeszła, na koniu więc z nimi jechał Ziemek młody,
1904   3,  26 |              najczęściej, ubogim łatwiej z dobytkiem do lasów schronić
1905   3,  26 |              kneziowskiego rodu, powstał z ziemi, czapkę uniósł do
1906   3,  26 |              stary skinął na syna, który z dala z końmi stał. Nim się
1907   3,  26 |             skinął na syna, który z dala z końmi stał. Nim się opatrzono,
1908   3,  26 |          zapobiec temu, wyśliznął się im z rąk, gdy sądzili, że ku
1909   3,  26 |                  już dopadł konia i wraz z synem w czwał ku zagrodzie
1910   3,  26 |              grodzisku poprzysięgała, iż z niego nie znijdzie dopóty,
1911   3,  26 |            ścigający co tchu, nie tracąc z oka Piastuna, i udało się
1912   3,  26 |                  kraju lasu, znikł w nim z oczów kmieci, którzy go
1913   3,  26 |               Zwolnili więc kroku wiodąc z sobą syna, a spodziewając
1914   3,  26 |           dotrzymać chcieli i nie ruszać z miejsca, dopóki by obranego
1915   3,  26 |             Piastuna nie było. Powracali z pogoni za nim koleją wszyscy,
1916   3,  26 |                  pogoń za nim posyłanych z niczym wróciło.~Szła zatem
1917   3,  26 |                na nią i patrzeć, i mówić z nią nie chcieli.~- A ja
1918   3,  26 |                ode mnie, com nieraz obok z niedźwiedziem pod kłodą
1919   3,  26 |              znajdę.~Tym bardziej że się z niej śmiano, starucha się
1920   3,  26 |                  nie może, młodszych dwu z dala za nią pociągnęli.~
1921   3,  26 |               nią pociągnęli.~Jak dzień, z grodziska ruszyła Jaruha
1922   3,  26 |             wprost się ku lasom kierując z takim bezpieczeństwem, jakby
1923   3,  26 |           starego bartnika. Idący za nią z trudnością mogli podążyć
1924   3,  26 |             spłoszone dzikie stworzenia, z trawy nagle do góry podnosiły
1925   3,  26 |                głowy węże ogromne. Żaden z nich jednak nie rzucił się
1926   3,  26 |                 siadła spocząć, dobywszy z torby kawałek chleba spożyła
1927   3,  26 |                 nieco ku górze i składał z nadzwyczajnej wielkości
1928   3,  26 |              dwie ściany wałów schodziły z sobą, był szałas, a w nim
1929   3,  26 |                szałas, a w nim na suchym z liści posłaniu ujrzeli Piastuna,
1930   3,  26 |                  ujrzeli Piastuna, który z łyka wiązał proste obuwie,
1931   3,  26 |                  gdy tuż i posłani Bolko z Sobiesławem weszli na hradyszcze,
1932   3,  26 |                  już nic, tylko:~- Pójdę z wami.~Jaruha siedząca na
1933   3,  26 |             siedząca na ziemi śmiała się z radości.~- A tom ja was,
1934   3,  26 |              przez łąkę, na której stado z pastuszkiem znalazłszy,
1935   3,  26 |            pastuszkiem znalazłszy, konie z niego dla pośpiechu wzięli.
1936   3,  26 |                  przed nim. Zbliżali się z uśmiechem i pokłonem.~-
1937   3,  26 |                  mieli kołpak kneziowski z piórem, przecisnąwszy się
1938   3,  26 |                  go Piastunowi - młodszy z gości, uczyniwszy nad nim
1939   3,  26 |                 ich za jakichś wróżbitów z daleka.~Piastun wciąż jeszcze,
1940   3,  26 |              chwycił konia, aby do matki z wieścią dobrą pośpieszyć.~
1941   3,  26 |             ciągła rozpoczynała. Łzy jej z oczu pociekły, dziecię przytuliła
1942   3,  26 |         przywodzi.~Za czym wołać zaczęto z okrzykami wielkimi:~Na koń!~
1943   3,  26 |                aby ci, co mnie wynieśli, z głodem nie odeszli od progu.
1944   3,  26 |                  nie pospieszyli kmiecie z darami, aby ich krwi pan
1945   3,  26 |                niczym nie zbywało.~Tłumy z okolicy, dworów sąsiednich
1946   3,  26 |                świątecznym, bo przyniósł z sobą nadzieję pokoju i zgody...
1947   3,  26 |                 do białego dnia młodzież z żagwiami biegała, budząc
1948   3,  26 |            stawił się pod swego wojewodę z rodem i czeladzią.~Chwytając
1949   3,  26 |                konie, lecieli parobczaki z wiciami od dworu do dworu,
1950   3,  26 |                Tych Piastun co dzień sam z wojewodami dzielił, ustawiał,
1951   3,  26 |                zachęcał do boju.~Pomorcy z Kaszubami i Niemcami na
1952   3,  26 |                niemałą kraju przestrzeń, z łupem i niewolnikami wrócili
1953   3,  26 |                Chwościska cofali się tak z garścią najemnika na Pomorze,
1954   3,  27 |               podawano sobie wieść o nim z zagrody do zagrody. Dziwili
1955   3,  27 |                wywołano starego bartnika z lasu, uciekającego pochwycono
1956   3,  27 |                 do grodziska. Starszyzna z Bumirem kilka razy domagała
1957   3,  27 |               razy domagała się widzenia z Miłoszem. Raz jeden tylko
1958   3,  27 |                  i odprawił, a gdy potem z naleganiem wrócili, już
1959   3,  27 |              wrót nie otworzono.~Jednego z pierwszych dni, gdy po obiorze
1960   3,  27 |                 do wrót gwałtownie; było z południa.~Stary Miłosz leżał
1961   3,  27 |                 uboczu, za drugim Leszko z Biełką siedzieli o gruby
1962   3,  27 |                 oparci, stara matka była z nimi. Do Biełki z dębów
1963   3,  27 |             matka była z nimi. Do Biełki z dębów stadem zlatywały się
1964   3,  27 |                 mruczeć, choć mu się łba z ziemi podnieść nie chciało,
1965   3,  27 |           wyglądających biednie i ubogo, z pozasłanianymi twarzami.
1966   3,  27 |             szybkim krokiem wychodzących z lasu, gdzie zapewne konie
1967   3,  27 |              mógł dopatrzyć twarzy, lecz z ruchów i głosu domyślał
1968   3,  27 |             pomogło nic.~W ostatku jeden z nacierających tak do bramy
1969   3,  27 |         nacierających tak do bramy zdjął z palca pierścień i ukazując
1970   3,  27 |              gości.~Pierzchnęło wszystko z podwórza, psy nawet powlekły
1971   3,  27 |             wrota i dwaj przybyli weszli z wolna. Tuż za wałem zmieniły
1972   3,  27 |           zwrócił, by się im przypatrzyć z daleka. Gdy przed nim stanęli,
1973   3,  27 |                  i my się do was kneziu, z niebezpieczeństwem życia,
1974   3,  27 |            Wszyscy Leszkowie muszą pójść z nami. Tę czerń i tłuszczę,
1975   3,  27 |         Przyszliśmy oba zapytać was, czy z nami trzymacie, czy z tą
1976   3,  27 |                czy z nami trzymacie, czy z tą czernią i chłopstwem?~
1977   3,  27 |                coś, choć wstrzymywał się z mową. Niekiedy oczy z krwawymi
1978   3,  27 |                się z mową. Niekiedy oczy z krwawymi powieki podniosły
1979   3,  27 |                 wychudła, ogromna, jakby z samych kości złożona, którą
1980   3,  27 |         nareszcie. Ręka się podniosła.~- Z wami ani z nimi trzymać
1981   3,  27 |                  podniosła.~- Z wami ani z nimi trzymać niechcę - krzyknął
1982   3,  27 |            dzieci moich winienem jednego z was kazać ściąć tu - zaraz,
1983   3,  27 |                   Wy... mnie!...~Starszy z gniewu pokraśniał cały.~-
1984   3,  27 |                Miłosz nagle dźwignął się z ziemi, róg miał za pazuchą,
1985   3,  27 |             przerażonymi patrząc, co się z panem jego działo. Miłosz
1986   3,  27 |                 ich żąda waszej... Jeden z was zginie, oślepnie drugi.~
1987   3,  27 |            stawali do obrony. Wtem jeden z pachołków rzucił się na
1988   3,  27 |           powybiegały niewiasty, służba, z najdalszych kątów wysypywało
1989   3,  27 |            rozwiewał.~Zdawał się walczyć z sobą. Niekiedy wypogadzała
1990   3,  27 |              dwór Leszków trzymał sercem z ich sprawą. Niewolniczo
1991   3,  27 |                 panów. Szemrano dziwnie, z dala spoglądając na Miłosza,
1992   3,  27 |                też Obrem zwano, stał już z dala, czując, że może być
1993   3,  27 |                sobie wprzęgając, aż póki z tych nieszczęśliwych zrodzeni
1994   3,  27 |                  nie nagiął na poły; wóz z sianem brał na barki i nosił
1995   3,  27 |                bramę wyszedłszy, ujrzała z lasu ciągnący oddział silny,
1996   3,  27 |          domowników Leszków, zmieszanych z nimi. Krzyki coraz silniejsze
1997   3,  27 |                 wzajemne.~Starszy smerda z przerażeniem spojrzawszy,
1998   3,  27 |             oślepły Leszek do ojca, nikt z rozwścieczonym starcem mówić
1999   3,  27 |                  obozem pod grodziskiem. Z obu stron nie rozpoczęto
2000   3,  27 |                  służbie u rodu Leszków, z niewolników porodzeni, nawykli