Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |           Grubszym płótnem okryta czeladź z tyłu się trzymała.~Z dwojga
 2   1,  2 |        przyjęła.~ ~Wnet bratowe i czeladź skupiły się około niej,
 3   1,  4 |      miałam w nocy krwawy. Weźcie czeladź, weźcie z sobą, zwierz jest
 4   1,  6 |          sieniach i w dziedzińcu.~Czeladź zerwała się wystraszona.
 5   1,  6 |          znak smerda skinąwszy na czeladź rzucił się z nią razem w
 6   1,  6 |   wpatrujące się w rzeź straszną.~Czeladź tymczasem ze smerdą na czele
 7   1,  6 |        razą temu pogrzebowi... bo czeladź bawiła się tym ciskaniem
 8   1,  6 |            jak im życie uciekało. Czeladź i dwornia śmiejąc się pokazywała
 9   1,  6 |          boki i patrzał ponuro na czeladź swą ujadającą się z tłumem
10   1,  6 |        zdruzgotał. W tejże chwili czeladź kneziowa leciała nań już,
11   1,  6 |         pozabierać.~Z grodu teraz czeladź się na hać wysypała, nie
12   1,  7 |          kto w gościnie bywał, bo czeladź u wrót cisnęła się ciekawa,
13   1,  7 |         ich dokoła. Młodzież też, czeladź, dwór, stanąwszy z dala -
14   1,  9 |       wszystek jego lud, synowie, czeladź wyrwała się z ogromnym wrzaskiem,
15   1,  9 |         wierną, dzieci posłuszne, czeladź pokorną i konie rącze...
16   1,  10|  zabierali.~Opodal od horodyszcza czeladź stała z końmi czekając,
17   1,  10|    odezwał się pierwszy.~Wszystka czeladź oczy na dąb zwróciła, lecz
18   1,  10|        dziupli patrzeć przestały. Czeladź strwożona siedziała w milczeniu.~-
19   1,  10|       odezwali się wszyscy, nawet czeladź z łąki wtórowała nieśmiało.~
20   1,  10|      chciano?...~Konie z pastwisk czeladź przyprowadziła, posiadali
21   2,  12|    załamał swoje... - A bracia! A czeladź! a nasi!...~- Pobili, potłukli,
22   2,  13|         Nie utai się to... własna czeladź mnie zdradzi... baby się
23   2,  13|       brata - on, ja, moi ludzie, czeladź. My stare kmiecie jesteśmy,
24   2,  13|       Sadło, którym rany zalewam, czeladź ma - odezwał się Bumir. -
25   2,  13|            ale już było za późno. Czeladź śpiąca za progiem zerwała
26   2,  13|        popłoch i Znoska schwyciła czeladź prowadząc przed pana.~O
27   2,  13|        ran, które miał na głowie.~Czeladź już się brała do postronków,
28   2,  15|          drugą zataczając stronę. Czeladź zamiast bronić stała onieśmielona
29   2,  16|          go odbić, ale czyja była czeladź i gdzie zabranego poprowadziła,
30   2,  16|     synowie i krewniaki za nimi i czeladź a służba. Odzieży nie włożyli
31   2,  16|        wskazał palcem na ciała.~- Czeladź ich powiązać - z trupami
32   2,  16|     potrutym i pomagać. Tymczasem czeladź ich chwytano, wiązano i
33   2,  17|                   ROZDZIAŁ 17~Gdy czeladź potrutych wiązała, Żuła,
34   2,  17|           nie ocalała głowa żadna Czeladź spętano, jam sam, nie wiem,
35   2,  18|           smerdów i poprzebieraną czeladź do bliższych dworów i chat,
36   2,  18|         pilno nam do dworów.~Wnet czeladź Piastunowa poszła z wiadrami
37   2,  19| syneczkiem, wysłać nie było kogo, czeladź tylko uzbrojono, aby z innymi
38   2,  20|           Ogniste wici!~Nadbiegła czeladź jego wołając: - Wici ogniste!~
39   2,  21|   Pochwycili się wszyscy na nogi, czeladź z szop, pachołkowie z legowisk
40   2,  21|           ze stołba Chwostek, jak czeladź trupy zebrała i obmywszy
41   2,  21|           dole ściśnięty był lud, czeladź, pachołki, niewolnicy, których
42   2,  21|         wielki, a strach ogarniał czeladź, która mruczała narzekając,
43   2,  21|       Szyja kazał wiązać drabiny. Czeladź jego w zgliszczach stare
44   3,  22|           zakrzyknął nakazująco - czeladź idźcie zbierać... nazajutrz
45   3,  22|     niewielu się znajdowała; szła czeladź uzbrojona w młoty kamienne
46   3,  22|       wiązano do pasa i do konia.~Czeladź i parobkowie pieszo szli,
47   3,  22|       jedne przy drugich, a tu mu czeladź zaraz się waśnić poczynała,
48   3,  23|     naszym gościem bywał.~Ludkowa czeladź na skinienie zaraz go odprowadziła,
49   3,  23|        opowiadać, jak walczyła, a czeladź tymczasem gromadziła łup,
50   3,  23|    gromadzić się zaczęły. Ludkowa czeladź, co Pomorców pędzić miała,
51   3,  24|            odziawszy się bogato i czeladź postroiwszy, wędrował od
52   3,  26|      siedli jechać do grodu. A że czeladź Piastuna już się o brzasku
53   3,  27|         wszystkich stron podwórza czeladź się zbiegać zaczęła.~Chwostka
54   3,  27|          ciemnicy!~W mgnieniu oka czeladź się na kneziów rzuciła,
55   3,  30|            obozem nad jeziorem, a czeladź posłano po dworcach kmiecych,