Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |     trochę piaszczystego, suchego brzegu do wody przystęp dawało.
 2   1,  1 |     lepiej rozeznać można było.~U brzegu, podniesionego trochę, rzeki
 3   1,  1 |           dać znać o sobie, gdy u brzegu rzeki, na ogromnym, zbłąkanym
 4   1,  3 |    szukając sprawcy... mógł już z brzegu rzeki, nad którą jechał,
 5   1,  4 |        pastwiskach rżące konie, u brzegu mruczącą rzekę i jeszcze
 6   1,  4 |      sypana mogiła wysoka stała u brzegu, cała darnią porosła, u
 7   1,  5 |          Sambora... Na przeciwnym brzegu widniało pólko zasiane i
 8   1,  5 |           było gromady i stada. U brzegu poili bydło parobcy. Na
 9   1,  6 |            Wisz stał na wyniosłym brzegu i patrzał, psy siedziały
10   1,  7 |         dali, na podniosłym nieco brzegu, widać było dwór obszerny
11   1,  9 |           tej walki krwawej.~Znad brzegu rzeczki podnosiły się tylko
12   1,  10|           drugi stawał na wyższym brzegu wału, aby go lepiej słyszano,
13   2,  14|         się całą wyspę okrywać. U brzegu, na palach wbitych niegdyś
14   2,  14|            Dziwa siadła, odbił od brzegu i czółno pomknęło po wodach
15   2,  14|        poskromił z gniewem.~Tuż u brzegu stała łódź wielka czekając
16   2,  14|          nią. Wioślarze w barce u brzegu ukryli się na dno. W chramie
17   2,  14|         wie, co z końmi na drugim brzegu się dzieje?~Kneź wstał z
18   2,  14|        nią, a wioślarze odbili od brzegu. Szybując po ciemnych wodach,
19   2,  17| przeskoczywszy go wpław począł do brzegu się dobijać. Drużyna, zajęta
20   2,  17|           czółen pusty przybił do brzegu, stary na Żułę skinął i
21   2,  18|        szepnęła stara - na prawym brzegu ogień się pali...~- A czaty
22   2,  20|        Kupale, Mirsz odpoczywał u brzegu jeziora pod wierzbą starą.~
23   2,  20|           że czółna w pogotowiu u brzegu nie było - stał więc i czekał.
24   2,  20|          Wtem i czółen przybił do brzegu, a przewoźnik pot otarłszy
25   2,  20|          półgłosem nucić odbił od brzegu.~W chramie u Nii siedziała
26   2,  20|           jezioro. Czółna stały u brzegu, kazał się na ostrów wieźć,
27   2,  21|           z wami - rzekła - aż do brzegu popłynę... Póki nie siędziecie
28   2,  21|           nią, Chwostek patrzał z brzegu, czółen popłynął...~Jezioro
29   2,  21|       potoczyło przez podwórce do brzegu, mały człeczek odwiązał
30   2,  21|           jednym oku dobił się do brzegu, łupinkę schował w trzciny,
31   2,  21|           ramieniu - jak piasek u brzegu - tłum... Przodem Myszków
32   2,  21|    plecach czółna niosą, drudzy u brzegu tratwy wiążą. Z tej strony
33   3,  24|       niewiasty, gnali czwałem po brzegu jeziora, drudzy czekali
34   3,  24|        pozabijane.~Reszta ludzi u brzegu stojąca plusnęła w jezioro,
35   3,  24|         Pozostali odsuwali się od brzegu, który gęsto obsadzili najezdnicy.~
36   3,  24|          z innymi poprowadzono do brzegu, gdzie już gromada innych
37   3,  24|          zabitej Mili sam leżał u brzegu. Doman pełznął do wody,
38   3,  25|           ostrowiu, na Lednicy, u brzegu stał mnogi lud patrząc i
39   3,  25|         jak chusty sine.~Stali na brzegu wszyscy, z chramu wybiegłszy,
40   3,  25| przypłynął trup, wiatrem gnany do brzegu, to się nachylał ktoś ku
41   3,  25|      Wizun znowu poszedł czuwać u brzegu. Po śmiałych Pomorcach wszystkiego
42   3,  25|       rana - siedzieli czatując u brzegu. Na brzask się miało i cisza
43   3,  25|          czółenek postrzegłszy na brzegu siadła weń, odepchnęła się
44   3,  25|  pociągnęli, a trupy zostawili na brzegu. O! trupy bieleją jak kwiatki
45   3,  25|           topieli, aż nareszcie u brzegu ujrzał nad sobą znaną twarz
46   3,  25|      chcieli - niech wezmą, kto z brzegu, bez głowy się nie ostaniemy.
47   3,  25|           łące przy gromadkach, u brzegu jeziora sama jedna pod starą
48   3,  25|         słowa usłyszała, panna do brzegu płynęła i biegła do malowanego
49   3,  25|       nade dniem się namyśliła. U brzegu nad wodą tyle kamuszków
50   3,  29|         Gdy czółen się zbliżać do brzegu, czekała nań ciekawa gromada,
51   3,  29|          które się zarumieniło od brzegu.~Opowiadał Doman, jak biały
52   3,  30|         potrzeba, i musiał szukać brzegu dalej samotniejszego, skąd
53   3,  30|         łodzie moje nie odbiją od brzegu. Złożę okup do chramu za
54   3,  30|         sobą - i kazał odbijać od brzegu.~Dziwa oczy zakrywszy płakała,
55   3,  30|           gdyż wnet zjawiła się u brzegu, gdy już o mroku czółna