Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |        się czegoś zadumał.~- Nie bardzo u nas mieniać jest na co...
 2   1,  1  |   niewiele. Myśmy też nie zwykli bardzo do rzeczy, które wozicie,
 3   1,  3  |      brwiami ruszył.~- Ludzi nam bardzo, bardzo brak - rzekł - jednego
 4   1,  3  |      ruszył.~- Ludzi nam bardzo, bardzo brak - rzekł - jednego ze
 5   1,  3  |             Kneź tymi dniami zły bardzo... przez sen, gdy w podsieni
 6   1,  3  |          Na kmieciów się odgraża bardzo. Zamiast dwu dajcie mi jednego
 7   1,  3  |     podszedł.~- Tobie w polu nie bardzo się chce robić, a koło domu
 8   1,  3  |        Niemca też puszczono, nie bardzo się troszcząc o niego -
 9   1,  7  |      ludzie, choć im się chciało bardzo jechać razem z panami, musieli
10   1,  7  |          łysym postrzegli wysoki bardzo wał z ziemi, zielonym darniem
11   1,  8  |          nie przygotowani i byli bardzo wesołej myśli.~
12   2,  12 |       murawie, choć nogi jej nie bardzo służyły. Sambor się oddalał
13   2,  13 |         I siły też nie pozwalały bardzo się dźwigać. Doman zaledwie
14   2,  13 |           gdyż z wisielców różne bardzo potężne leki i czary naówczas
15   2,  14 | prastarej matki.~Nie bratali się bardzo, ostrożnie ocierali o siebie,
16   2,  15 |       natura wilcza została, nie bardzo go poznać było można od
17   2,  15 |          spodziewał, a życia tak bardzo nastawiać nie miał ochoty -
18   2,  17 |  rozsunęli mu się nieco, ale nań bardzo nie zważano.~Starszy z Myszków
19   2,  18 |    potęgę, ale wiedziano też, iż bardzo złośliwą nie była. Kneź
20   2,  18 |           bo się Chwostka lękała bardzo. On też niezbyt pewnym wzrokiem
21   2,  18 |       niewyraźnie Chwostek - nie bardzo wiemy, co się u Gopła dzieje...
22   2,  19 |          nową, której ciekaw był bardzo. Naówczas młodszy z gości
23   2,  19 |        teraz pokolenia młode nie bardzo zrozumieć mogły, wspominała
24   2,  20 |    wszystkiego i porządek piękny bardzo. Szopa była, prawda, z chrustu
25   2,  20 |       kruszcowe. Rękę stary miał bardzo wprawną, a gdy siadł na
26   2,  20 |  wypieszczone, bo ani około roli bardzo, ani koło gospodarstwa nie
27   2,  20 |   figlarne oczy - ja bym się nie bardzo broniła.~Mrok już padł szary
28   2,  20 |         odkryła.~Uciekł. Gniewna bardzo powróciła nazad do chramu.
29   3,  22 |          pilno było już poczynać bardzo, zaczęli kołem siadać wszyscy
30   3,  22 |        duszy swej, że ludzie tak bardzo pragnąć mogli tego, co było
31   3,  22 |       ród wiódł swą gromadę, nie bardzo sforną, grozą i strachem
32   3,  23 |     zagród rozdając, co we żniwa bardzo się przydało.~Wszędzie z
33   3,  24 |    popychały, bracia nie bronili bardzo... Poszłaby z nim, ale -
34   3,  24 |          której smutek udany nie bardzo kto wierzył, choć oczy miała
35   3,  24 |         ale głowom zagrzanym nie bardzo się wierzyć chciało. Mężniejsi
36   3,  25 |  posługiwała. Nie wymawiając się bardzo od tego, zobaczywszy Domana
37   3,  25 |          kupek leżących na ziemi bardzo prędko i zręcznie składać
38   3,  25 |    Jednego czasu była na świecie bardzo piękna dziewka u króla,
39   3,  25 |       srodze się ulękła, poczęła bardzo drżeć i płakać.~Kazała mu
40   3,  25 |         Dawajcie jeść, bo mi się bardzo dobrze spało. A król szczęśliwy
41   3,  25 |         idą do ogrodu... bieduje bardzo, gdzie jej teraz szukać,
42   3,  25 |       Królewiczowi piąty raz już bardzo było odgadnąć trudno, rozpaczał
43   3,  26 |         ale was uraczyć czym nie bardzo będę miał. W domu u mnie
44   3,  27 |     śmiejąc nic rzec smucili się bardzo. Lękali się ci, co do ich
45   3,  28 |          jeńców po zagrodach nie bardzo było komu, a trafiało się
46   3,  28 |   zobaczywszy około majsterstwa, bardzo bolał, że takiego sługi
47   3,  28 |      Dobek razem przebiegłym był bardzo; zataić się umiał do czasu,
48   3,  28 |      poznawszy się z nim, począł bardzo mu się przypatrywać bacznie,
49   3,  28 |         by żyć, tu ciężkie życie bardzo, głód nierzadki, napaści,
50   3,  28 |          chociaż mógł mu być nie bardzo wygodnym.~- Kmieć kmieciowi
51   3,  28 |     niespodzianą.~Nazajutrz rano bardzo, z nikim się już nie widząc
52   3,  28 |        rozpalony i plunął jasno.~Bardzo zręcznie pętlę splótłszy
53   3,  29 |  nielitościwie. Ten do dzidy nie bardzo był nawykły, obuch ogromny
54   3,  Dop|      zabytków oznaczyć stanowczo bardzo trudno.~Prawie aż do tej
55   3,  Dop|          tu pierwiastka nie czuć bardzo, raczej kronikarską robotę