Tom,  Rozdzial

 1   1,  3  |          na Niemca posunął się tąż samą drogą w dół, którą na górę
 2   1,  3  |         tęsknij - powrócisz. - Ale sama łzę fartuchem otarła.~Wtem
 3   1,  5  |       Najwięcej tym, że to krew ta sama, a on swojej krwi mieć tu
 4   1,  6  |            się nie frasował, że mu sama za towar nabrany wynagrodzi.
 5   1,  6  |       Żwawo więc pognali konie tąż samą drogą, co wczora, równie
 6   1,  9  |       towarzyszem życia i pozostać sama, osierocona, nie zechce
 7   1,  11 |          się w głowie przewróciło, sama nie wiesz, co mówisz. ~-
 8   1,  11 |         załaskocze... baba plecie, sama nie wie co... a musi!...
 9   1,  11 |           Gdybym ci ból odczyniła, sama bym go wziąć musiała, bo
10   1,  11 |           Jaruha rzuciła Znoska, a sama w las dalej ciągnęła. Karzeł
11   2,  12 |           sobą i wracała śpiewając sama.~Sparta na dłoni dziewczyna
12   2,  12 |          ją wiedźmą, Jaruhą. To ta sama była, która w lesie Dziwie
13   2,  12 |          Kupałę iść odradzała, ale sama śpieszyła i widać było teraz,
14   2,  12 |             podśpiewując, szepcząc sama do siebie. Zobaczywszy Sambora
15   2,  12 |          mi rękę daj, rękę daj! Bo sama nie wstanę, a muszę iść!
16   2,  12 |      malinkę... Bywaj zdrów... idę sama...~I poszła powoli, podśpiewując,
17   2,  12 |          po czole, to coś szepcząc sama do siebie i uśmiechając
18   2,  14 |     towarzyszów, tu już bezpieczna sama iść mogła, kędy jej kazała
19   2,  14 |       stróżki; Dziwa przesiedziała sama całą noc przy nich, dorzucając
20   2,  14 |          mu cios zadała, ale Dziwa sama już teraz nie wiedziała,
21   2,  14 |        wyższość, która się narzuca sama i oprzeć się jej nie można.
22   2,  15 |          spokojny - ja go wyprawię sama. Nim dzień wejdzie, będzie
23   2,  15 |     zostawiwszy Chwostka na ławie, sama się wyśliznęła z izby, w
24   2,  15 |           żwawy i wesół. Smerdą go sama kneźna uczyniła, znalazłszy
25   2,  15 |      wybrać jak najkosztowniejszą. Sama Brunhilda szła już przodem
26   2,  15 |        kazała go posadzić u stołu, sama stając przy nim i podając
27   2,  15 |            Kneźna siadła przy nim, sama go karmiąc i zachęcając
28   2,  16 |      pierwszy syn narodził, syciła sama, a nie mogło być lepszego
29   2,  17 |       przybył, puszczono go wnet i sama pani wyszła przeciwko niemu.~
30   2,  17 |       Kazała kmieciowi pozostać, a sama szła do łożnicy męża zbudzić,
31   2,  19 |       czołem i usty, w bieli cała, sama przynosząc jadło: Za nią
32   2,  20 |            białą, wśród tego mroku sama do jakiegoś nieziemskiego
33   2,  20 |            mnie talu - mówiła - ja sama nie wiedziałam, com czyniła,
34   2,  20 |             może to, że go zabiła. Sama nie wiedziała, co się z
35   2,  20 |          oczy Dziwa i zmilczała.~- Sama mówisz - dodał - że ja mam
36   2,  20 |       nakryty czekał. Mila służyła sama, nosiła misy i kubki, a
37   2,  20 |          wyszła i śpiewać poczęła, sama nie wiedząc co - ot, jakąś
38   2,  20 |       rozśmiała się stara - taż ty sama jesteś lubczykiem; kto by
39   2,  20 |          prędko weń miodu nalała i sama go podała Domanowi patrząc
40   3,  23 | zamieszaniu i popłochu gniotła się sama, zabywszy broni i lecąc
41   3,  24 |            duchy o ziemię rzucały, sama się czasem dziwiła sobie,
42   3,  25 |            przy nim Dziwa pojąc go sama, zapomniawszy o sobie i
43   3,  25 |             lecz z wolna, jakby go sama fala niosła, bo wiatr dął
44   3,  25 |          się zaczęła bić w czoło - sama z sobą biedujące, aby myśli
45   3,  25 |       gromadkach, u brzegu jeziora sama jedna pod starą wierzbą
46   3,  25 |       Stara, niby zamyśliwszy się, sama dla siebie, stukając kijem
47   3,  25 |            i nocnice płoszę, bo ja sama wiedźma jestem!~Doman milczał,
48   3,  26 |           się mocno, iż obcy im tę samą radę dawali, którą przyniesiono
49   3,  26 |           po sobie, jak gdyby dola sama przez usta jego przemówiła:~-
50   3,  26 |  hradyszczu, porozwiązywała nogi i sama jedna została tu spoczywać.~
51   3,  27 |     kamieniu we wrotach. Dłoń jego sama strun szukała, ale usta
52   3,  29 |            rzekł starzec - woda go sama uleczy, gdy ten, co ranił,
53   3,  30 |             Zasępiły się twarze na samą tę wzmiankę, aby wojsko
54   3,  Dop|           kolebki Polski panuje ta sama ciemność, która okrywa początki